Παρέχοντας αφειδώς ασυλία, η Βουλή δεν αυτοπροστατεύεται

Η Ολομέλεια της Βουλής χθες απέρριψε αίτημα για άρση ασυλίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας κατηγορείται για συμμετοχή σε αγροτικά μπλόκα τον Ιανουάριο, με την κατηγορία της παρακώλυσης συγκοινωνιών. «Κατά» ψήφισαν 254 από τους 280 παρόντες βουλευτές, ενώ «υπέρ» της άρσης ψήφισαν 26.

Απευθυνόμενη στο Σώμα, η Κωνσταντοπούλου αναρωτήθηκε πώς μπορεί να μετατρέπεται σε ποινικό αδίκημα μια δημοκρατική κινητοποίηση των αγροτών. Το ότι αυτού του είδους οι «δημοκρατικές κινητοποιήσεις» βλάπτουν πλήθος πολιτών που απλώς θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους ή να διαφυλάξουν την υγεία τους, λίγο την ενδιαφέρει. Σύμφωνα με το σκεπτικό της, όποιος διαθέτει τα μέσα δύναται να επιβάλει τη θέλησή του στο σύνολο -άσχετα αν το αίτημά του είναι τυπικά νόμιμο ή παράνομο, ηθικά δίκαιο ή άδικο.

Αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, την ίδια άποψη συμμερίζεται το 90% των μελών του Κοινοβουλίου. Στο μυαλό τους, η παρακώλυση συγκοινωνιών προφανώς θεωρείται θεμιτή μορφή δράσης, τουλάχιστον όταν συμμετέχουν πολιτικά πρόσωπα. Κάτι παρόμοιο ισχύει διαχρονικά και για τις καταλήψεις δημοσίων υποδομών: είναι αλά καρτ αποδεκτές ή απαράδεκτες, αναλόγως των συμμετεχόντων.

Ωστόσο, μια πολύ πρόχειρη έρευνα στα αρχεία της Βουλής αναδεικνύει ένα γνώριμο μοτίβο. Η άρση ασυλίας δεν αποτελεί κανόνα· μάλλον το αντίθετο. Το φαινόμενο αυτό επιδέχεται δύο πιθανές ερμηνείες. Πρώτη, ότι οι δικαστικοί δεν αντιλαμβάνονται ορθά το γράμμα και το πνεύμα του νόμου, ή ότι ο νόμος είναι απλώς κακός. Εάν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε γεννάται η απορία γιατί δεν αλλάζει ο νόμος, και γιατί συνεχίζει να εφαρμόζεται εις βάρος των πολλών.

Η δεύτερη ερμηνεία είναι πως οι βουλευτές θεωρούν ότι πρέπει να διαθέτουν περισσότερη… αγωνιστική ελευθερία σε σχέση με τον μέσο πολίτη. Με άλλα λόγια, είναι υπέρ της ισότητας, αλλά πιστεύουν ότι οι ίδιοι είναι πιο… ίσοι από τους υπόλοιπους. Το συγκεκριμένο σκεπτικό είναι ασυζητητί αντισυνταγματικό, διότι παραβιάζει μία από τις θεμελιώδεις αρχές του καταστατικού χάρτη της χώρας.

Εκτός όμως από τα μπλόκα και τις καταλήψεις, τι άλλο συνιστά αποδεκτή πολιτική δράση σύμφωνα με τους εκλεγμένους εκπροσώπους μας; Τα αρχεία είναι και πάλι διαφωτιστικά. Εξύβριση, προσβολή, απειλή, συκοφαντική δυσφήμιση, αστικά αδικήματα, απιστία σε προηγούμενη θέση ευθύνης, ακόμη και ήπια σωματική βλάβη μπορούν να συγχωρεθούν. Προϋπόθεση να προβάλλεται αρκούντως πειστικά ο ισχυρισμός ότι «έτσι απαιτούσε η δουλειά». Περιττό να αναφερθεί ότι τα εισαγγελικά αιτήματα συνήθως απορρίπτονται από ευρείες διακομματικές πλειοψηφίες. Τούτου λεχθέντος, λαμπρή εξαίρεση υπήρξαν οι διώξεις κατά της Χρυσής Αυγής, όπου δικαίως δεν επιδείχθηκε επιείκεια.

Συνεπώς, ήταν επιεικώς υποκριτική η έκκληση της Κωνσταντοπούλου να μην αρθεί η ασυλία της, καθώς γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Στα μάτια της Ολομέλειας, το ποινικό δίκαιο πρέπει να ισχύει αυστηρά μόνο για τους απέξω. Για τους από μέσα, ισχύουν ειδικοί -άγραφοι- νόμοι. Αναπόφευκτα ο λαός αντιμετωπίζει ως κοκορομαχίες τις συζητήσεις σε επίπεδο αρχηγών, όπως αυτή για τον Άγνωστο Στρατιώτη.