Σταματήστε να χτυπάτε τα παιδιά σας – Μια γενιά γεμάτη τραύματα

Σταματήστε να χτυπάτε τα παιδιά σας – Μια γενιά γεμάτη τραύματα
ΦΩΤΟ: Ai image generator

Από ένα περιστατικό που εκτυλίχθηκε μπροστά μου σε μια παραλία με θύμα ένα παιδί, μέχρι την πρόσφατη υπόθεση με τον 6χρονο στην Αιγιάλεια, το ερώτημα παραμένει: γιατί εξακολουθούμε να ανεχόμαστε τη βία όταν βαφτίζεται «τιμωρία»;

Εσείς τι θα κάνατε αν βλέπατε έναν γονέα να χτυπά το παιδί του;

Αυτό το άρθρο γράφτηκε με αφορμή ένα περιστατικό που είδα σε παραλία. Ένας πατέρας φώναζε και χαστούκιζε τον γιο του, ο οποίος πρέπει να ήταν περίπου 12 ετών. Βρισκόμουν μακριά και δεν μπορούσα να ακούσω τι είχε προηγηθεί. Ήμουν, όμως, σίγουρη για ένα πράγμα: τίποτα δεν δικαιολογεί έναν γονέα που σηκώνει χέρι στο παιδί του.

Η μητέρα καθόταν αμέτοχη και συνέχιζε να κάνει ηλιοθεραπεία. Το παιδί απομακρύνθηκε μόνο του και κάθισε μπροστά στα κύματα, εμφανώς στεναχωρημένο, σχεδόν σε εμβρυακή στάση,φοβισμένο και κλεισμένο στον εαυτό του, δεν ήθελε να μιλήσει.

Η εικόνα αυτή μου έμεινε. Όχι μόνο επειδή ένα παιδί δέχθηκε χτύπημα σε δημόσιο χώρο, αλλά και επειδή γύρω του υπήρχαν ενήλικες που δεν ήξεραν πώς ή δεν θέλησαν να αντιδράσουν.

Αρκέτα αργότερα, ένα παρόμοιο περιστατικό ήρθε στη δημοσιότητα. Σε παραλία της Αιγιάλειας, μία μητέρα φέρεται να χαστούκισε με δύναμη τον 6χρονο γιο της μπροστά σε λουόμενους. Αυτή τη φορά, μία γυναίκα που έγινε μάρτυρας του περιστατικού ειδοποίησε την Αστυνομία και υπέβαλε μήνυση.Οι αστυνομικοί συνέλαβαν και τους δύο γονείς, οι οποίοι αφέθηκαν αργότερα ελεύθεροι. Με εισαγγελική εντολή, το παιδί μεταφέρθηκε στο Καραμανδάνειο Νοσοκομείο και παρέμεινε υπό παρακολούθηση μαζί με την αδελφή του, έως ότου διερευνηθεί η υπόθεση.

Οι δύο ιστορίες δεν είναι ίδιες, έχουν, όμως, έναν κοινό πυρήνα: ένα παιδί που δέχεται βία από τον άνθρωπο που έχει την ευθύνη να το προστατεύει.

Όταν χτυπάς ένα παιδί, δεν του εξηγείς το λάθος του ούτε του μαθαίνεις να συμπεριφέρεται καλύτερα. Του δείχνεις ότι ο ισχυρότερος μπορεί να επιβάλλεται στον πιο αδύναμο και ότι η αγάπη μπορεί να συνοδεύεται από φόβο και πόνο.Το παιδί σου είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα,δεν είναι ιδιοκτησία σου και δεν έχεις δικαίωμα πάνω στο σώμα του. Η κούραση, ο θυμός ή μια δύσκολη συμπεριφορά μπορεί να εξηγούν την ένταση ενός γονέα, αλλά δεν δικαιολογούν τη βία.

Το πιο σκληρό είναι ότι ο γονιός μπορεί έπειτα από λίγο καιρό να έχει ξεχάσει το χτύπημα. Το παιδί, όμως, ενδέχεται να θυμάται για χρόνια τη στιγμή που φοβήθηκε εκείνον από τον οποίο περίμενε να νιώθει ασφαλές.Τα παιδιά παρατηρούν και μαθαίνουν από τη συμπεριφορά των ενηλίκων. Χτυπώντας το διαλύεις την ψυχή του και την αγάπη που έχει για σένα. Ένα παιδί θα θυμάται όλη του την ζωή πότε και γιατί το χτύπησες, εσύ, από την άλλη, θα το έχεις ξεχάσει.

«Κι εμάς μας χτυπούσαν και δεν πάθαμε τίποτα»

Αυτή είναι ίσως η πιο συνηθισμένη φράση κάθε φορά που γίνεται λόγος για τη σωματική τιμωρία,το γεγονός, όμως, ότι μια πρακτική ήταν διαδεδομένη στις προηγούμενες γενιές, δεν αποδεικνύει ότι ήταν σωστή.

Μιλώντας στο TheOpinion.gr, οι συνιδρύτριες του Athenian Gestalt, Μαρία-Χριστίνα Σμυρναίου και Πάρβη Πάλμου εξηγούν ότι: «ο γονέας μπορεί να δυσκολεύεται, μπορεί να εξαντλείται, μπορεί να μην ξέρει τι να κάνει, δεν έχει όμως ποτέ δικαίωμα να απλώνει το χέρι του πάνω στο παιδί. Γνωρίζουμε από δεκάδες έρευνες τις αρνητικές επιπτώσεις του ξύλου και της βίας στην ψυχοκοινωνική και νευροαναπτυξιακή ανάπτυξη των παιδιών. Η ψυχονευρολογία πλέον έχει αποδείξει ότι το τραύμα αφήνει ένα πολύ ισχυρό βιολογικό και όχι μόνο ψυχολογικό αποτύπωμα.Το αποτύπωμα αυτό, στο μέλλον, μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο οι ενήλικες πλέον άνθρωποι αντιδρούν σε ψυχοπιεστικές καταστάσεις. Μπορεί να οδηγήσει σε αυτοματοποιημένες αντιδράσεις, οι οποίες καταλαμβάνουν τον οργανισμό και διαιωνίζουν τον κύκλο της βίας. Η βία καταγράφεται στον εγκέφαλο και ως μια σημαντική και πιθανή λύση αντιμετώπισης ψυχοπιεστικών καταστάσεων.Έτσι, λοιπόν, ο κύκλος της βίας διαιωνίζεται και το θύμα γίνεται θύτης».

Πολλά παιδιά που στην παιδική τους ηλικία έτρωγαν ξύλο, στην ενήλικη ζωή τους έγιναν οι ίδιοι κακοποιητές ή ανεκτικά άτομα στην κακοποίηση όταν την βλέπουν μπροστά τους. Τα παιδιά είναι σαν σφουγγάρια, ό,τι βλέπουν από εμάς, κάνουν …

Το περιστατικό στην Αιγιάλεια δείχνει, πάντως, και κάτι ακόμη: πόσο σημαντικό είναι να μη στρέφουμε το βλέμμα αλλού,η βία απέναντι σε ένα παιδί δεν αποτελεί «οικογενειακή υπόθεση».