Η ιστορία της φράουλας: Ένας μεγάλος, ζουμερός έρωτας

Μια δροσερή γλυκόξινη κατάληξη ενός λουκούλλειου γεύματος μπορεί να είναι, τώρα που πλησιάζουμε την πολυπόθητη εποχή της φράουλας, μια δροσερή φρουτοσαλάτα με μόνους πρωταγωνιστές τις κοκκινισμένες φράουλες και λίγο στημένο πορτοκάλι με δυόσμο, ή σερβιρισμένη με χτυπημένη κρέμα γάλακτος σε ελαφριά σαντιγί με μέλι Ελάτης  Μαίναλου Βανίλια από την Πελοπόννησο.

Μπορεί να είναι όμως και ένα sorbet φράουλας, μια τάρτα με φράουλες και κρέμα πατισερί ή ακόμα ακόμα μια αγαπημένη Πάβλοβα τραγανή και κρεμώδης ταυτόχρονα και  να συνοδεύεται φυσικά με τι άλλο από ζουμερές, προκλητικές, φρέσκιες  και αρωματικές φράουλες.

Όμως ξέρετε πως η φράουλα έφτασε σήμερα να είναι ένα από το πιο αγαπημένα φρούτα που συνεχίζει να εμπνέει σεφ ερασιτέχνες και επαγγελματίες ανά τον κόσμο και να αποτελεί τη γλυκιά προσμονή της άνοιξης για τους περισσότερους από εμάς;

H φράουλα όπως την ξέρουμε σήμερα και την απολαμβάνουμε, αναστατώνει τους γευστικούς μας κάλυκες εδώ και 3 μόνο αιώνες. Πριν δεν υπήρχε, δεν υπήρχε ούτε στη Γαλλία αλλά ούτε σε κανένα άλλο μέρος αυτού του πλανήτη.

Για να μπορέσει ο άνθρωπος να γευτεί την πρώτη αρωματική και ζουμερή  φράουλα θα έπρεπε να μεσολαβήσουν πειρατές, κατάσκοποι και πολλά πολλά γλυκά Kouign-Amann από την Βρετάνη.

Πριν αναδυθεί  η γνωστή φράουλα στη Γαλλία υπήρχαν 2 ποικιλίες , η ποικιλία φράουλα του δάσους και η φράουλα capron. Οι φράουλες αυτές ήταν πεντανόστιμες και αρωματικές αλλά υπερβολικά μικρές, τόσο μικρές που στην αρχαιότητα προτιμούσαν να παρασκευάζουν αρώματα, καλλυντικά και φάρμακα αντί να τις καταναλώνουν.

Αλλά και στα υπόλοιπα πλάτη και μήκη του κόσμου το μέγεθος της φράουλας παρέμενε μικροσκοπικό. Για παράδειγμα στη Βόρεια Αμερική οι γηγενείς Ινδιάνοι, καλλιεργούσαν την ποικιλία “Virginie” μια ποικιλία ακόμα πιο αρωματική αλλά επίσης λιλιπούτεια. Ο ρομαντικός τυχοδιώκτης και ερασιτέχνης  βοτανολόγος Jacques Cartier που θα ανακαλύψει αυτόν το νέο κόσμο  μαζί με μια ομάδα φιλόδοξων κουρσάρων το 1534, θα επέστρεφε στην Ευρώπη με μερικές ρίζες αυτής της ποικιλίας.

Περί το 1623 οι φράουλες αυτές καταφέρνουν να ευδοκιμήσουν στους κήπους του Βασιλιά στο Παρίσι, όμως ακόμα το μέγεθος παραμένει μικροσκοπικό. Βέβαια κανείς δε γνωρίζει ακόμα πως ανάμεσα σε αυτές τις φραουλιές κρύβεται η μαμά που θα δώσει το DNA της στη φράουλα που όλοι γνωρίζουμε και αγαπάμε σήμερα. Η μοιραία συνάντηση αργεί ακόμα καθώς ο περήφανος πατέρας ζούσε ήδη σε ένα άλλο ημισφαίριο αυτού του πλανήτη.

Το 1715 ο “κατάσκοπος” Amedee-Francois Frezier,  που οι γαλλομαθείς θα χαμογελάσουν διαβάζοντας το επώνυμο του, που σημαίνει στην κυριολεξία φραουλιά, επιστρέφει από μυστική αποστολή στην Παταγονία και μεταφέρει στις βαλίτσες του μια σπάνια άσπρη φραουλιά με κόκκινους σπόρους. Τον πατέρα δηλαδή της ιστορίας μας. O Francois εκτός από κατάσκοπος ήταν και παθιασμένος βοτανολόγος και κάθε φορά που έβρισκε κατά την διάρκεια των «αποστολών» του σπάνια φυτά, φρούτα κλπ, τα μετέφερε με περισσή στοργή για να τα μεταφυτέψει στους βασιλικούς κήπους. Ο Francois κληρονόμησε την αγάπη του για τη βοτανολογία από έναν μακρινό του πρόγονo, τον Julius de Berry ο οποίος το 913 προσέφερε στον Βασιλιά της Γαλλίας Charles Le Simple, κατά τη διάρκεια μιας γιορτής, ένα καλάθι γεμάτο με φρέσκιες φράουλες του δάσους μαζεμένες με τα χεράκια του. Ο Βασιλιάς, που λάτρευε τις φράουλες, του έδωσε αυτό το επώνυμο, Frezier, ως ανάμνηση αυτής της ημέρας.

Ας γυρίσουμε όμως στην τεράστια κατάλευκη φράουλα Χιλής που καταφθάνει κατάκοπη στο Παρίσι και μεταφυτεύεται στους κήπους του βασιλιά. Η ανάκαμψη από το μακρύ ταξίδι της αργεί να έρθει και ότι και να κάνουν οι βοτανολόγοι, η φραουλιά αυτή παραμένει μαραζωμένη και ασθενική. Αποφασίζεται λοιπόν να μεταφερθεί ίσως σε ένα κλίμα πιο πρόσφορο, σε αυτό του βοτανικού κήπου της Βρετάνης.

Θα χρειαστεί μισός αιώνας ακόμα και έναν νέο βοτανολόγο τον Antoine Nicolas Duchnesse για να καταλάβουν οι επιστήμονες πως η φραουλιές χρειάζονται το αρσενικό και θηλυκό στοιχείο για να έχουμε τα δροσερά και πολυπόθητα φρούτα στο τραπέζι μας.

Στους κήπους του Βασιλιά  οι φραουλιές παραμένουν στείρες διότι αποτελούνται μόνο από θηλυκούς πληθυσμούς κι έτσι δεν μπορεί να γίνει επικονίαση. Όμως στα αυτιά του Duchnesse φτάνει η πληροφορία πως στην περιοχή της Βρετάνης κυκλοφορεί μια ολοκαίνουργια μεγάλη, ζουμερή και αρωματική φράουλα. Νομίζω πως μπορείτε να καταλάβετε τι έχει συμβεί και μόνοι σας.

Το αρσενικό … από την περιοχή της Χιλής μεταφυτεύτηκε κατάκοπο από το Παρίσι στον βοτανικό κήπο της Βρετάνης δίπλα ακριβώς από ένα θηλυκό στοιχείο Virginia και έτσι γεννήθηκε ένας μεγάλος έρωτας ανάμεσα τους, με αποτέλεσμα να ανατείλει  ένα ολοκαίνουργιο είδος που είχε και θηλυκά αλλά και αρσενικά άνθη ταυτόχρονα, πολύ γόνιμο και γεμάτο μυρωδάτες κατακόκκινες φράουλες.

Ένας από τους πιο ρομαντικούς και σημαντικούς έρωτες της ιστορίας που έφερε στον κόσμο μας, ένα από το πιο αγαπημένα φρούτα μικρών και μεγάλων. Η φράουλα της Βρετάνης, όπως αντιλαμβάνεστε, γέννησε και τις πρώτες συνταγές με φράουλες. Ακολουθεί η συνταγή του Σεφ Cyril Lignac,που πρέπει όλοι να φτιάξουμε ως φόρο τιμής σε έναν μεγάλο  ζουμερό έρωτα.

Ακολουθείστε το link : Συνταγή Cyril Lignac