Η δημοσκόπηση που εκθέτει την αντιπολίτευση περισσότερο από την κυβέρνηση

Η τελευταία δημοσκόπηση της RealPolls για το Protagon δεν λέει κάτι που δεν υποψιαζόμασταν. Απλώς το λέει χωρίς να ντρέπεται. Η Νέα Δημοκρατία, σχεδόν επτά χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης, όχι μόνο δεν καταρρέει αλλά παραμένει πρώτο κόμμα με διαφορά. Όχι με ποσοστά ευφορίας, όχι με κοινωνική αποθέωση, αλλά με κάτι πολύ πιο ανθεκτικό από τον ενθουσιασμό. Την απουσία εναλλακτικής.

Το ποσοστό της δεν είναι αυτό που θα ήθελε. Είναι όμως αυτό που της αρκεί. Σε ένα πολιτικό σκηνικό όπου όλοι οι υπόλοιποι παλεύουν για μονοψήφια αξιοπρέπεια, το 24 και κάτι τοις εκατό μεταφράζεται σε πολιτική κυριαρχία. Όχι γιατί η κοινωνία λέει «μπράβο», αλλά γιατί λέει «δεν βλέπω κάτι καλύτερο». Και αυτή είναι η πιο άβολη παραδοχή απ’ όλες. Η Νέα Δημοκρατία δεν κερδίζει. Οι άλλοι χάνουν.

Αμέσως μετά, το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της δημοσκόπησης δεν αφορά κάποιο κόμμα αλλά ένα πρόσωπο. Η Καρυστιανού δεν εμφανίζεται ως πολιτική πρόταση. Εμφανίζεται ως σύμπτωμα. Ως φορέας θυμού, αγανάκτησης και ανάγκης για τιμωρία. Όχι με πρόγραμμα, όχι με σχέδιο, αλλά με συναίσθημα. Και αυτό είναι αρκετό για να συγκεντρώσει ποσοστά που κάνουν τους επαγγελματίες της πολιτικής να κοιτάζονται αμήχανα.

Η Καρυστιανού δεν απειλεί τη Νέα Δημοκρατία. Την αντιπολίτευση απειλεί. Γιατί τραβά πάνω της όλο εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που υπό άλλες συνθήκες θα έψαχνε σοβαρή πολιτική διέξοδο. Αντί να πιέζει την κυβέρνηση, πιέζει τα κόμματα που υποτίθεται πως είναι εκεί για να την αντικαταστήσουν. Και αυτό από μόνο του είναι πολιτικό ναυάγιο για όσους πίστευαν ότι «η φθορά της εξουσίας αρκεί».

Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη βρίσκεται ίσως στη χειρότερη δυνατή θέση. Όχι επειδή δέχεται επιθέσεις αλλά επειδή δεν απασχολεί καν. Αντί να κεφαλαιοποιεί την κυβερνητική φθορά κονταροχτυπιέται για την τρίτη θέση με την κόρη του Κωνσταντόπουλου και τον κύριο με τις κεραλοιφές και τα ξυλόλια. Και το πρόβλημα δεν είναι εκείνοι. Το πρόβλημα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ μοιάζει πολιτικά ισότιμο μαζί τους.

Η κόρη του Κωνσταντόπουλου κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Φωνάζει, καταγγέλλει, παθιάζεται. Δεν κυβερνά, δεν προτείνει, δεν δεσμεύεται. Και αυτό φαίνεται να αρκεί σε ένα κοινό που δεν ζητά λύσεις αλλά εκτόνωση. Ο κύριος με τις κεραλοιφές και τα ξυλόλια συνεχίζει το ίδιο έργο. Εθνική ανησυχία, θεωρίες, εύκολες απαντήσεις. Σαν τηλεμάρκετινγκ πατριωτισμού. Και όμως παραμένει εκεί. Σταθερός. Ανθεκτικός. Σχεδόν πιο προβλέψιμος από το πολιτικό σύστημα που υποτίθεται πως πολεμά.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται ξανά και ο Αλέξης Τσίπρας. Ή μάλλον η πολιτική του σκιά. Ένα πρόσωπο που προσπαθεί να πείσει ότι επιστρέφει διαφορετικός ενώ όλα γύρω του φωνάζουν «τελειωμένο κεφάλαιο». Τα ποσοστά είναι σκληρά αλλά ειλικρινή. Η κοινωνία δεν είναι θυμωμένη μαζί του. Είναι απλώς αδιάφορη. Και στην πολιτική αυτό είναι το χειρότερο δυνατό σενάριο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε υποθετική εκδοχή επιστροφής δεν τρομάζει κανέναν. Ούτε τη Νέα Δημοκρατία, ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε καν τον ίδιο του τον εαυτό. Η εποχή που αρκούσε το αντιμνημόνιο έχει τελειώσει. Και όποιος δεν το έχει καταλάβει απλώς παίζει σε άδειο θέατρο.

Η άβολη αλήθεια της δημοσκόπησης είναι ξεκάθαρη. Η Νέα Δημοκρατία δεν κυριαρχεί επειδή τα κάνει όλα σωστά. Κυριαρχεί επειδή απέναντί της υπάρχει πολιτικό κενό. Πρόσωπα χωρίς σχέδιο, θυμός χωρίς κατεύθυνση, κόμματα χωρίς αφήγημα. Όσο αυτό δεν αλλάζει τόσο η κυβερνητική ανθεκτικότητα θα μοιάζει ανεξήγητη ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς το αποτέλεσμα μιας αντιπολίτευσης που δεν έχει αποφασίσει αν θέλει να κυβερνήσει ή απλώς να διαμαρτύρεται.

Και αυτή είναι η πιο άβολη αλήθεια απ’ όλες.