Girl’s girl, όταν δεν παίζει στη μέση άνδρας

Η ζήλια και η εκδίκηση δεν είναι κάτι καινούργιο. Υπήρχαν από πάντα.

Οι πρόγονοί μας τους έδωσαν μυθικές διαστάσεις. Ήταν η Έριδα η θεά της ζήλιας και του καβγά -ως άλλη «ζηλιάρα» γειτόνισσα- που δεν προσκλήθηκε στο γάμο του Πηλέα και της Θέτιδας, αποφάσισε να εκδικηθεί με το περίφημο χρυσό της μήλο.

Και μια της φράση ήταν ικανή να σκορπίσει ζήλια: «τῇ καλλίστῃ», δηλαδή «στην πιο όμορφη».

Η Ήρα, η Αθηνά και η Αφροδίτη το διεκδίκησαν.

Ως άλλος κριτής στα καλλιστεία της μυθολογίας, ο Πάρης, ένας όμορφος νεαρός Τρώας, κλήθηκε να επιλέξει την πιο όμορφη, με την Αφροδίτη να κερδίζει τελικά τον τίτλο, αφού έταξε στον νεαρό την Ωραία Ελένη.

Οι συνέπειες αυτής της επιλογής έγιναν Ομηρικά Έπη.

Τῇ καλλίστῃ, λοιπόν.

Με κριτή πάντα έναν άνδρα και τις έριδες να πλανώνται πάντα πάνω από τις «αντίζηλες».

Και όταν η εξίσωση περιλαμβάνει έρωτα;

Τότε, ισχύει το ρητό που θέλει τα πάντα να επιτρέπονται στον έρωτα και τον πόλεμο;

Άραγε, μπορεί να υπάρξει ηθική σε αυτά;

Το είδαμε στην υπόθεση της Ιωάννας Παλιοσπύρου, της γυναίκας που στο όνομα της αντιζηλίας είδε το πρόσωπό της να παραμορφώνεται και ολόκληρη τη ζωή της να αλλάζει κυριολεκτικά από τη μια στιγμή στην άλλη.

Το βλέπουμε και στο Ηράκλειο όπου μία γυναίκα στο όνομα της αντιζηλίας διαπόμπευσε μια άλλη γυναίκα μοιράζοντας, σαν φυλλάδια από πιτσαρίες, προσωπικές της φωτογραφίες, συνοδευμένες από τα στοιχεία της και άσεμνους χαρακτηρισμούς.

Κοινός παρονομαστής; Ένας άνδρας.

Ένας άνδρας ανάμεσα σε δύο γυναίκες που, για διαφορετικούς λόγους και σε εντελώς διαφορετικές υποθέσεις, μετατράπηκαν σε «αντίζηλες».

Μόνο που ίσως κάποια στιγμή πρέπει να βγάλουμε τον άνδρα από το κάδρο.

Και όχι για να τον απαλλάξουμε -ως συνήθως κάνουμε ως κοινωνία- από τις δικές του ευθύνες, αλλά γιατί ίσως για μια φορά θα μπορούσαμε να του δώσουμε τις πραγματικές διαστάσεις που έχει και να κοιτάξουμε κατάματα για μια φορά κάτι που αφορά εμάς τις ίδιες.

Τι είμαστε η μία για την άλλη όταν δεν είμαστε αντίζηλες;

Δύο γυναίκες μπορούν να γνωριστούν, να αγαπηθούν, να μοιραστούν μυστικά που δεν έχουν πει σε κανέναν, να κρατήσουν η μία την άλλη όρθια σε χωρισμούς, αποτυχίες, αρρώστιες, απώλειες. Και παρ’ όλα αυτά, έχουμε μεγαλώσει μέσα σε μια κουλτούρα που επιμένει να μας «ψιθυρίζει» συνεχώς στο αυτί, ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει πάντοτε μία άλλη γυναίκα που πρέπει να «νικήσουμε».

Μία πιο όμορφη, πιο νέα, πιο επιτυχημένη, πιο αδύνατη, πιο ποθητή. Μια καλύτερη μητέρα και σύντροφος. Μια γυναίκα καλύτερα ντυμένη, με καλύτερη δουλειά και περισσότερα χρήματα, με περισσότερα likes και -κυρίως- με περισσότερη προσοχή.

Τῇ καλλίστῃ, λοιπόν.

Δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά, το μήλο της Έριδας μπορεί να μην είναι χρυσό. Μπορεί να είναι μια φωτογραφία στο Instagram, μια προαγωγή, ένα σώμα, ένας γάμος, μια εγκυμοσύνη, μια επιτυχία.

Ο διαγωνισμός, όμως, παραμένει ύπουλα γνώριμος.

Και το χειρότερο;

Δεν χρειάζεται πια κανένας Πάρης για να μας κρίνει, γιατί έχουμε μάθει καλά να το κάνουμε και μονές μας.

Και ίσως -ιδίως στην εποχή μας- μια ώριμη σχέση μεταξύ δύο γυναικών να μοιάζει τόσο εφικτή όσο το παιδικό -ίσως και ενήλικο- όνειρο που θέλει όλες τις ένοχες απολαύσεις μας να έχουν θερμίδες μαρουλιού, αλλά αλήθεια είναι εφικτό η μία να λάμπει χωρίς η άλλη να αισθάνεται ότι σκοτεινιάζει.

Και μπορεί μια λέξη της Έριδας να ήταν ικανή να πυροδοτήσει μια ολόκληρη σύγκρουση, αλλά στα αλήθεια τι σημαίνει «τῇ καλλίστῃ»; Γιατί πρέπει να κρινόμαστε και ποιος είναι ικανός να κρίνει;

Και μεταξύ μας κορίτσια, έχουμε ήδη αρκετούς πολέμους να δώσουμε.

Δεν χρειάζεται να γινόμαστε εμείς ο ένας της άλλης.