Δυστυχώς, όντως δεν μάθαμε τίποτα, γνώμη μου…

Πρώτα από όλα, προφανώς θέλω να σημειώσω ότι κι εγώ είμαι συγκλονισμένος και ταυτόχρονα απογοητευμένος από το ότι χάθηκε άλλη μια ζωή, ενός νέου ανθρώπου, μετά από περιστατικό -όπως φαίνεται- συμπλοκής ανάμεσα σε νεαρούς. Ακόμη δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο το πλαίσιο κάτω από το οποίο συνέβησαν τα γεγονότα, που οδήγησαν στο μαχαίρωμα του 20χρονου και στον τραγικό θάνατό του, αλλά από τις πρώτες ώρες καταγράφεται υπόβαθρο οπαδικής βίας.

Δεν μου αρέσουν οι «σασταλεγάκηδες», αλλά μόλις στις 8 Φεβρουαρίου διαπίστωνα ότι τελικά δεν μάθαμε τίποτα στο σκέλος της βίας με πρόσχημα τις οπαδικές διαφορές. Και σημείωνα πως τρομάζω στην ιδέα του τι άλλο μπορεί να συμβεί, γιατί τελικά μου φαινόταν ότι μάλλον δεν μάθαμε τίποτα. «Μακάρι να κάνω λάθος…» κατέληγα, αλλά, δυστυχώς, δεν διαψεύστηκα.

Και δεν είναι ότι ήμουν απλώς ένας ακόμη… «μάντης κακών». Κάποια πράγματα «φωνάζουν» από μακριά και δυστυχώς, πολλές φορές κάνουμε ότι δεν τα ακούμε και δεν τα βλέπουμε. Και ο ακήρυχτος πόλεμος συνεχίζεται. Το ίδιο και η… λίστα με τα θύματα, η οποία μεγαλώνει και νέοι άνθρωποι γίνονται… ονόματα που μνημονεύουμε, στήνουμε μνημεία για να τους θυμόμαστε και πάει λέγοντας. Και κλαίγοντας.

Το χειρότερο, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι δεν βλέπω τον τρόπο με τον οποίο θα ξεφύγουμε από αυτόν τον κύκλο βίας και θανάτου. Για τον οποίο, μη γελιόμαστε, υπάρχουν ευθύνες, ενδεχομένως σε όλους μας. Για άλλους μικρότερες και για άλλους μεγαλύτερες, ανάλογα με τη θέση και τον ρόλο μας. Γιατί το πρόβλημα, μετά από όσα βλέπουμε τα τελευταία χρόνια, ξεφεύγει από το πλαίσιο του αθλητισμού και των οπαδικών διαφορών και προφανώς είναι κοινωνικό. Και, δυστυχώς, όντως δεν μάθαμε τίποτα, γνώμη μου..