Anna Unfiltered: Αθώοι λόγω έλλειψης χώρου

Όταν σπαταλάς πάνω από 1,6 εκατομμύρια ευρώ για μια δικαστική αίθουσα 200τμ, κάποιος περιμένει, να είναι τουλάχιστον χρήσιμη – αν όχι αρχιτεκτονικό αριστούργημα. Η εβδομάδα που πέρασε, όμως, απέδειξε περίτρανα, ότι τίποτε από τα δύο δεν ισχύει στην περίπτωση του χώρου, όπου θα διεξαχθεί (;) η δίκη για τα Τέμπη.

Τρία χρόνια μετά, με τα αντανακλαστικά της δικαιοσύνης να αγγίζουν μοναδικές ταχύτητες (αυτήκοη μάρτυς υπήρξα των λεγομένων αρκετών πρωτοκλασάτων Υπουργών, ανάμεσά τους και ο καθ’ ύλιν αρμόδιος κύριος Φλωρίδης, όταν επαναλάμβαναν με μνημειώδη μανία, ότι είναι πρωτοφανές μια τέτοια δίκη να διεξάγεται τόσο σύντομα) και τον σχεδιασμό της περί ης ο λόγος αίθουσας να ομοιάζει με λευκό ελέφαντα, η ίδια η ουσία της δίκης φαίνεται – ξανά – να έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

Αναρωτιέσαι εύλογα αναγνώστη μου, γιατί χρειάστηκαν τόσα χρήματα και τόσος χρόνος (θυμίζω, ότι η αρχική προθεσμία εκτέλεσης είχε οριστεί σε δύο μήνες, ως 24 Νοεμβρίου 2024, με το έργο να αντιμετωπίζεται ως κατεπείγον), για να κατασκευαστεί κάτι, που αποδείχτηκε στην πράξη παντελώς άχρηστο. Έχω μια πρόχειρη απάντηση κατά νου: για να μπορούν να ισχυριστούν, ότι το πρόβλημα δεν ήταν η βούληση — ήταν ο χώρος. Και τώρα που ο χώρος αποδείχτηκε ανεπαρκής, να αναζητήσουν νέα δικαιολογία. Μην ανησυχείς, είμαι σίγουρη ότι θα βρεθεί!

Φυσικά και ήταν με μαθηματική ακρίβεια προδιαγεγραμμένη η αντίδραση συγγενών, επιζώντων, δικηγόρων, δημοσιογράφων και όλων όσοι κλήθηκαν να παρευρεθούν στη Λάρισα. Στοιβαγμένοι σε μια αίθουσα, που συμβολίζει όλη την προχειρότητα (έστω και πανάκριβη), την επικοινωνιακή ανικανότητα και το οργανωτικό φιάσκο ενός κράτους, που μόλις πριν τέσσερις ημέρες γιόρτασε πανηγυρικά την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Δυστυχώς, τα απομεινάρια τετρακοσίων ετών σκλαβιάς δεν έχουν να κάνουν μόνο με ήρωες, αλλά και με τον τρόπο διαχείρισης των δημοσίων πραγμάτων, που μυρίζει ακόμα φιρμάνι, μπαξίσι και κοτζαμπασισμό.

Από σεβασμό στην οδύνη και την ανεξάλειπτη θλίψη των συγγενών των θυμάτων, δε θα μπορούσα – όσο κι αν το ήθελα ομολογουμένως – να  προβώ σε σωτηριολογικές βεβαιότητες: θα αποδοθεί δικαιοσύνη, θα καταδικαστούν οι υπαίτιοι, θα λάμψει η αλήθεια, θα τιμηθεί η μνήμη των νεκρών. Όχι, δεν δύναμαι ανενδοίαστα να επικυρώσω τις προθέσεις της τυφλής, κατά τα άλλα, Θέμιδος. Θα μπορούσα, όμως, με σιγουριά να πω, ότι  Iustitia tarda est iustitia negata*. Ανεπίτρεπτο, εκ των πραγμάτων, μετά από τρία ολόκληρα χρόνια, σε μια από τις πλέον πολυαναμενόμενες (ηθικά, συναισθηματικά και επί της ουσίας) δίκες, να εμπαίζονται η κοινή γνώμη και οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι με τέτοιου είδους παρωδίες.

Ο Σαρτρ στο δοκίμιό του ‘’Η Δημοκρατία της Σιωπής’’ είχε γράψει: «δεν είμασταν ποτέ τόσο ελεύθεροι, όσο στην κατοχή», γιατί ο φανερός εχθρός ανάγκαζε τον καθένα να επιλέξει, σιωπή ή αντίσταση. Σήμερα, όμως, ζούμε στην εποχή, που ο εχθρός του λαού είναι ύπουλος και η διακυβέρνηση χρησιμοποιεί λιγότερο τον ωμό φόβο και περισσότερο τον φόβο της ίδιας μας της αδράνειας. Κι επειδή ταυτόχρονα βιώνουμε την αυγή της γνωστικής παραίτησης (θα μιλήσω γι’ αυτό σε μελλοντικό μου άρθρο), εκπαιδευόμενοι στην ακαριαία εναλλαγή εικόνων και συναισθημάτων, καλούμαστε σχεδόν απολογητικά να αποδείξουμε, ότι θυμόμαστε ακόμα κι ότι, ανάμεσα στη σιωπή και την αντίσταση, δεν έχουμε παραδώσει τα όπλα στη λήθη.

Δεν είναι θέμα τετραγωνικών, λοιπόν, είναι θέμα νοοτροπίας. Όσοι σκέφτηκαν, ότι η μνήμη ξεθωριάζει με το χρόνο, ότι «και στο Μάτι είχαμε περισσότερους νεκρούς, δεν έγινε τόσος ντόρος», ότι ακόμα και τα βαθιά εθνικά τραύματα επουλώνονται με επικοινωνιακά σόου ή ότι μια δικογραφία 60.000 σελίδων θα κλειστεί, όπως ο ωκεανός στο μπουκάλι, μάλλον ποιούν την νήσσαν για κάτι ακόμα σπουδαιότερο: γι’ αυτό που ο απλός λαός ονομάζει ‘’δίκιο’’. Κι αν αυτό το δίκιο δεν χωράει ούτε σε μια αίθουσα που κόστισε 1,6 εκατομμύρια, τότε πολύ φοβάμαι, ότι μπορεί άπαντες να κηρυχθούν αθώοι, λόγω έλλειψης χώρου…

* Iustitia tarda est iustitia negata: δικαιοσύνη που καθυστερεί, είναι άρνηση δικαιοσύνης