Αγροτικός συνδικαλισμός χωρίς όρια χωρίς μέτρο χωρίς ντροπή

Για σαράντα πέντε ολόκληρες ημέρες η χώρα παρακολουθεί ένα αγροτικό θέατρο παραλόγου. Δρόμοι κλειστοί πολιτικός διάλογος ανύπαρκτος απαιτήσεις χωρίς όριο και μια διαρκής αίσθηση ότι κάποιοι όχι μόνο διαμαρτύρονται αλλά θεωρούν πως δικαιούνται να επιβάλλονται.

Οι αγρότες ή τουλάχιστον ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι τους εμφανίστηκαν στα τηλεοπτικά παράθυρα όχι για να πείσουν αλλά για να απειλήσουν όχι για να επιχειρηματολογήσουν αλλά για να χλευάσουν όχι για να διεκδικήσουν αλλά για να απαιτήσουν τα πάντα.

Το αποκορύφωμα αυτής της εικόνας ήρθε με τον γνωστό και μη εξαιρετέο Κώστα Ανεστίδη. Ύβρεις σε ζωντανή μετάδοση, σεξιστικά υπονοούμενα, χειρονομίες και μια στάση ανθρώπου που πιστεύει ότι είναι υπεράνω κάθε θεσμού. Και όταν νόμιζε ότι είναι off camera ακόμα χειρότερα. Καμία μεταμέλεια καμία συγγνώμη μόνο μια μόνιμη επίθεση σε όλους. Στο κράτος, στην κυβέρνηση, στη δικαιοσύνη, στους δημοσιογράφους, στον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Το εντυπωσιακό όμως δεν είναι ο ίδιος. Είναι η σιωπή. Η εκκωφαντική σιωπή του αγροτικού κόσμου απέναντι σε αυτή τη συμπεριφορά. Κανένα ουσιαστικό ξέκομμα καμία αποδοκιμασία καμία καθαρή θέση. Λες και αυτή η εικόνα τους εκφράζει. Λες και αυτή η φρασεολογία είναι απλώς ένα ακόμη εργαλείο πίεσης. Λες και το να προσβάλλεις να εκβιάζεις και να γελοιοποιείς τον δημόσιο διάλογο είναι αποδεκτό όταν το κάνεις από το μπλόκο.

Και κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο και η κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που για σχεδόν δύο μήνες επέλεξε την ανοχή. Ανέχτηκε αποκλεισμούς δρόμων ανέχτηκε απίθανα αιτήματα ανέχτηκε χυδαιότητες. Μια ανοχή που βαφτίστηκε κοινωνική ευαισθησία αλλά στην πράξη λειτούργησε ως άδεια αλαζονείας. Όταν δεν θέτεις όρια όταν δεν απαντάς εγκαίρως όταν αφήνεις την κατάσταση να σέρνεται τότε μην απορείς που στο τέλος σου μιλούν έτσι.

Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Οι αγρότες δεν διεκδίκησαν απλώς βελτιώσεις. Διεκδίκησαν προνόμια. Φθηνότερο ρεύμα από κάθε άλλη κοινωνική ομάδα αφορολόγητο πετρέλαιο εγγυημένες τιμές πλήρη κάλυψη κόστους παραγωγής διαγραφές και παγώματα οφειλών επιδοτήσεις στα πάντα. Ζήτησαν ένα ειδικό καθεστώς εξαίρεσης από κάθε οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Και το έκαναν με ύφος ιδιοκτήτη όχι συνομιλητή.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αν οι αγρότες έχουν προβλήματα. Έχουν. Σοβαρά και υπαρκτά. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος. Όταν ο διάλογος αντικαθίσταται από τσαμπουκά όταν η διεκδίκηση μετατρέπεται σε εκβιασμό όταν η εκπροσώπηση περνά μέσα από πρόσωπα σαν τον Ανεστίδη τότε κάτι έχει πάει πολύ στραβά.

Ίσως τελικά ο εν λόγω κύριος να είναι ο καθρέφτης ενός κομματιού του αγροτικού συνδικαλισμού. Ένας καθρέφτης άσχημος παραμορφωτικός ενοχλητικός. Αλλά σίγουρα δεν είναι το μέλλον. Και σίγουρα δεν είναι αυτό που θέλουν πραγματικά οι αγρότες να εκπροσωπεί τον κόπο τους την αγωνία τους και την αξιοπρέπειά τους. Αν δεν το πουν οι ίδιοι καθαρά τότε θα συνεχίσουν να βλέπουν το είδωλό τους να τους εκθέτει.