Φέρτε πίσω τα κλεμμένα μου… λεπτά!
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ξαφνική έκδοση του theopinion.gr ΑΦΟΡΜΗ Ο Χρόνος
Μελίνα Καραπαναγιωτίδου 
Μας υπόσχεται ότι μας ανήκει, μα ο χρόνος είναι ο πιο επιδέξιος κλέφτης. Χωρίς θόρυβο, χωρίς ενοχές, αρπάζει λεπτά που νομίζουμε πως θα ξανάρθουν. Μέχρι που συνειδητοποιούμε: δεν επιστρέφει τίποτα. Κι εμείς; Συνεχίζουμε να του τα χαρίζουμε…
Πριν από λίγο καιρό άνοιξα κινητό τα… μεσάνυχτα, για να ελέγξω «μόνο ένα mail». Τέσσερις ώρες αργότερα είχα δει 47 reels, είχα απαντήσει σε μηνύματα φίλων και συναδέλφων, είδα Πιραντέλο («Η ηδονή της τιμιότητας») κι όλα αυτά επαναλαμβάνω από την οθόνη του κινητού μου. Το πρωί, όταν ξύπνησα ένιωθα ότι έχασα την αίσθηση του χρόνου αλλά και τον ίδιο το χρόνο. Και να ήταν ένα βράδυ, καλά θα ‘ταν. Χάνω συνεχώς ώρες και μέρες, σε ενέργειες που κάνω αυτοματοποιημένα και μετά τις ψάχνω και δεν τις βρίσκω, παρά μόνο σε κλικς και views.
Σύμφωνα με παγκόσμιες έρευνες ο μέσος ενήλικας περνάει περίπου 6 ώρες και 40 λεπτά την ημέρα μπροστά σε οθόνες κι αυτό είναι μεγάλο «χάσιμο» ειδικά αν η δουλειά του δεν σχετίζεται με όσα παρακολουθεί. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να βάλω φρένο στο δικό μου «χάσιμο», το οποίο πολλές φορές βαφτίζω ως δουλειά (!) αποφάσισα να κρατήσω «Ημερολόγιο Κλοπής Χρόνου» και να καταγράφω τι έκανα όλη μέρα, πόσο διήρκεσε το καθένα και τι ένιωσα μετά, που συνήθως είναι μια θολούρα στην όραση και στη σκέψη. Την πρώτη εβδομάδα ανακάλυψα ότι ένα μεγάλο ποσοστό του χρόνου μου πήγαινε σε ειδοποιήσεις του κινητού που δεν χρειαζόταν να ανοίξω αμέσως. Τη δεύτερη μείωσα τις αμέτρητες εφαρμογές και κέρδισα μια ώρα. Την τρίτη, άρχισα να γράφω τι θα έκανα, αν με κάποιο μαγικό τρόπο μου επέστρεφαν τα «κλεμμένα» μου λεπτά, κάτι που δεν πάει και πολύ καλά μέχρι στιγμής.
Η μέθοδος δεν είναι καινούργια. Μου θυμίζει τον Ουίνστον Σμιθ στο «1984» του Τζορτζ Όργουελ, που κρατούσε κρυφό ημερολόγιο σε μια σκοτεινή γωνία του δωματίου, μακριά από τις αδιάκοπες οθόνες του Μεγάλου Αδελφού, όχι για να μετρήσει χαμένες ώρες αλλά σκέψεις και μνήμες ότι υπήρχε ακόμα. Εδώ οι δικές μου οθόνες και με «παρακολουθούν» και με αποσπούν. Ψυχολόγοι και ειδικοί παραγωγικότητας προτείνουν παρόμοια καταγραφή για να εντοπίσουμε και να συνειδητοποιήσουμε τους «κλέφτες» της προσοχής μας. Μάλιστα υπάρχουν και σχετικές ψηφιακές εφαρμογές, όμως η ειρωνεία είναι προφανής, δηλαδή με οθόνη να καταγράφω οθόνες, και έτσι προτίμησα ένα τετράδιο για να σημειώνω τις παθητικές μου ψηφιακές δραστηριότητες όπως πχ ένα «γρήγορο scroll» για τις τάσεις της επικαιρότητας στο Χ. Ύστερα αντιλήφθηκα ότι και αυτή η καταγραφή μου «έτρωγε» χρόνο και έτσι προσπάθησα από μόνη μου, χωρίς σκονάκια, να αποκτήσω μια εσωτερική επίγνωση της απώλειας και της αντίληψης ότι ο χρόνος δεν επιστρέφεται και γι’ αυτό απλά δεν πρέπει να τον σπαταλάω. Όμως κι αυτό μέχρι στιγμής δεν πάει πολύ καλά… ΥΓ: Ο χρόνος που χρειάστηκα για το συγκεκριμένο κείμενο ήταν 45’ λεπτά