Η αιωνιότητα των κλασικών
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ξαφνική έκδοση του theopinion.gr ΑΦΟΡΜΗ Ο Χρόνος
Αντώνης Παπαδόπουλος
Η αγάπη για το αυτοκίνητο δεν κοιτάζει χρόνια. Πώς το παλιό μπορεί να συναντήσει το νέο και να διατηρείται στο χρόνο; Πώς ένα όχημα που «έβγαλε τα λεφτά» του εξακολουθεί να μένει ζωντανό και να μην καταλήγει σε εταιρεία ανακύκλωσης; Τις απαντήσεις δίνει η Λέσχη Κλασικού Αυτοκίνητου Μακεδονίας (ΛΕ.Κ.Α.Μ), μία μεγάλη ομάδα ανθρώπων, που ο καθένας εξ’ αυτών διατηρεί ένα ή και περισσότερα οχήματα, τα οποία δεν κατέληξαν σε Scrap, αλλά αναπαλαιώθηκαν, ξανά ζωντάνεψαν και σήμερα χρησιμοποιούνται σε περίπου 10 αγώνες και εκδηλώσεις που συμμετέχει η λέσχη κάθε χρόνο. Περισσότεροι από 500 άνθρωποι που είναι ενεργοί αυτή τη στιγμή, συντηρούν με αγάπη και αφοσίωση τα 800 κλασικά αυτοκίνητα που διαθέτουν, συνθέτοντας έτσι την μεγαλύτερη λέσχη κλασικού αυτοκινήτου στη βόρεια Ελλάδα και την δεύτερη μεγαλύτερη στη χώρα.
Πώς ένα αυτοκίνητο του 1928 αντέχει στο χρόνο;
Ένα Chevrolet του 1928 σπεύδει βραδέως ακόμη και σήμερα. 97 χρόνια από την ημέρα που πρωτοκυκλοφόρησε, το συγκεκριμένο αυτοκίνητο αναπαλαιώθηκε, τα… άλλαξε σχεδόν όλα και εξακολουθεί εν έτη 2025 να έχει λειτουργική χρήση. Ο κάτοχος του, ο κ. Κώστας Σταμπουλούς έχει τη δική του ιστορία για το Chevrolet. Ο κ. Κώστας, αν και έχει «πατήσει» τα 90, μιλά και συμπεριφέρεται για το αυτοκίνητο σαν «20άρης», διαθέτοντας μεγάλη αγάπη για το δικό του, αλλά και γενικότερα για οτιδήποτε είναι μηχανοκίνητο.
Όπως ο ίδιος λέει «αξίζει μετάλλιο σε όσους κάνουν αναπαλαίωση, έναν πεθαμένο, τον ξαναζωντανεύεις». Σύμφωνα με τον κ. Σταμπουλού, το αυτοκίνητο δημιουργήθηκε και πήρε την πρώτη άδεια το 1928 και κυκλοφόρησε το 1929. Όπως εξηγεί, αρχικά το είχε φίλος των γονιών του και όταν πια δεν το ήθελε, «άρπαξαν» την ευκαιρία και το απέκτησαν. Γιατί όμως δεν το ήθελε; Όπως ο ίδιος απαντά: «Αυτό το αυτοκίνητο είχε πάει στον πόλεμο στην Αλβανία και επειδή ήταν όλο ξύλινο είχε πολλές ζημιές».
Αφού φτιάχτηκε, ήταν για όλη την οικογένεια και ο ίδιος έμαθε σε αυτό να οδηγεί. Όταν πλέον είχε φτάσει το πέρασμα του χρόνου και όδευε προς απόσυρση, ο κ. Κώστας πήρε τη μεγάλη απόφαση. Το Chevrolet του 1928 δεν θα κατέληγε στην ανακύκλωση, αλλά θα αναπαλαιωνόταν, όπως και έγινε. Ήταν τέτοια η «τρέλα» του, που όπως αναφέρει «έψαχνα παντού για ανταλλακτικά. Έχω φέρει από την Τουρκία, ακόμη και από την Αμερική. Από την Τουρκία πήρα μέχρι και δέρμα, γιατί το αυτοκίνητο όπως και όλα τα παλιά, έχει πολύ γερή κατασκευή όχι σαν τα σημερινά. Όλα μέσα είναι δερμάτινα και η κατασκευή του ξύλινη, είχα δικό μου ξυλουργό, δεν είναι με λαμαρίνα, όπως τα τωρινά.
Για την σχέση του με τη ΛΕ.Κ.Α.Μ και πως αποφάσισε να ασχοληθεί, ο κ. Σταμπουλούς σημείωσε: «Αρχικά, είχα μπει στη λέσχη για να μπορώ να βρίσκω πιο εύκολα ανταλλακτικά, αλλά στη συνέχεια με κέρδισαν οι άνθρωποι και έμεινα έως σήμερα, τόσα χρόνια μετά και είμαι ένας από τους μεγαλύτερους ηλικιακά σε αυτή. Όσο αντέχω, ακολουθώ».
Τέλος, σε ερώτηση για τις συνολικές αλλαγές που έχει κάνει στο όχημα απάντησε: «Τα έχω αλλάξει όλα, ότι μπορείτε να φανταστείτε. Έχω ξοδέψει πολύ χρόνο και χρήμα, αλλά το κάνω γιατί πραγματικά το αγαπώ. Γι’ αυτό και αντέχει μέχρι σήμερα».
Το πιο… πρόσφατο παρελθόν στο παρόν και το μέλλον
Ένα πιο πρόσφατο, αλλά εξίσου παλιό αυτοκίνητο που άντεξε στο χρόνο είναι αυτό του προέδρου της ΛΕ.Κ.Α.Μ, Νίκου Παπαδόπουλου. Επί 49 συναπτά έτη, ένα σκούρο μπλε Mercedes 230W115, μοντέλο του 1976 κυκλοφορεί στους δρόμους.
Κάποτε γρηγορότερο, τώρα σπεύδει βραδέως, ωστόσο δεν έχει χάσει την αίγλη του παρελθόντος. Ένα αρχοντικό αυτοκίνητο, το οποίο όπως λέει ο κ. Παπαδόπουλος το απέκτησε ο πατέρας του καινούριο και χρησιμοποιούνταν καθαρά ως οικογενειακό.
Aξίζει μετάλλιο σε όσους κάνουν αναπαλαίωση, έναν πεθαμένο, τον ξαναζωντανεύεις.
«Είναι το αμάξι στο οποίο μεγάλωσα, στο οποίο έμαθα να οδηγώ και αργότερα που ενηλικιώθηκα, αποφάσισα να το κρατήσω, δεν ήθελα να το καταστρέψουμε, να το στείλουμε στην ανακύκλωση, όπως τα πιο πολλά. Το αναπαλαίωσα, σχεδόν από την αρχή και το χρησιμοποιώ τώρα στις εκδηλώσεις που κάνουμε στη λέσχη. Στο ενδιάμεσο, πάνω στην αναζήτηση ανταλλακτικών και μαστόρων για να το φτιάξω, ήρθα σε επαφή με τη λέσχη και μέσα από εκεί βρήκα καλούς ανθρώπους, οι οποίοι ήξερα και πράγματα και με βοήθησαν να το αλλάξω. Νομίζω ότι πάνω-κάτω οι ιστορίες των περισσότερων που αναπαλαίωσαν οχήματα είναι σαν τη δική μου. Ένα παλιό, συνήθως οικογενειακό αυτοκίνητο, που το «δέσιμο» με αυτό και η αγάπη μας γενικότερα για τα αυτοκίνητα, μας έκανε να το ξανά ζωντανέψουμε».
Σε μία γενικότερη αναφορά για τα παλιά αυτοκίνητα, είτε αυτά που «ανήκουν» στη ΛΕ.Κ.Α.Μ, είτε γενικότερα ο κ. Παπαδόπουλος σημείωσε: «Τα παλιά αυτοκίνητα είχαν όλα κλασικές γραμμές και το ένα ξεχώριζε από το άλλο, δεν είναι όπως τώρα, που όλα είναι τυποποιημένα. Βλέπεις τότε αυτοκίνητα, σε πολλές περιπτώσεις της ίδιας εταιρείας, ακόμη και παρόμοια ή ίδια μοντέλα να είναι διαφορετικά το ένα από το άλλο και όχι απλά να αλλάζει το… σήμα στο τιμόνι και το καπό».
