Παναγιώτα Βλαντή στο TheOpinion: «Ποτέ δεν σβήνεις στοιχεία της προσωπικότητάς σου για έναν ρόλο»

Η ηθοποιός, Παναγιώτα Βλαντή, μιλάει στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.

ΘΕΑΤΡΟ ΘΕΜΑ THEOPINION ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

11 Ιανουαρίου 2026, 12:30 UPD: 11 Ιανουαρίου 2026, 17:10

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Η Παναγιώτα Βλαντή πρωταγωνιστεί στην «Πλεξούδα» της Λετισιά Κολομπανί, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Μεταξουργείο από τις 17 Ιανουαρίου.

Τρεις γυναίκες της σύγχρονης εποχής. Τρεις γυναίκες, οι οποίες ζουν σε διαφορετικά μήκη και πλάτη της γης, ανήκουν σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, πιστεύουν σε διαφορετικές θρησκείες.

Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, μα κινούνται, χωρίς να το ξέρουν, πάνω σε κοινούς άξονες· σε εκείνους που πηγαίνουν κόντρα στη βία, στον εξευτελισμό της ανθρώπινης υπόστασης, στην περιθωριοποίηση, στην αμφισβήτηση, στο μίσος, στον ρατσισμό, στην περιφρόνηση.

Είναι μόνες, μα τολμούν να σηκώσουν το βλέμμα ψηλά και να πιστέψουν στον εαυτό τους, διεκδικώντας τα όνειρά τους, επιζητώντας την ελευθερία τους, λυτρώνοντας την ψυχή τους.

Η νέα χρονιά σηματοδοτεί δύο πρεμιέρες για την Παναγιώτα Βλαντή. Αφενός πρωταγωνιστεί στην πολυαναμενόμενη κινηματογραφική παραγωγή «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;» και αφετέρου ετοιμάζεται να ανανεώσει το ραντεβού της με το θεατρικό κοινό, υποδυόμενη μία ηρωίδα που ήδη έχει αγαπήσει πολύ.

Ισορροπώντας ανάμεσα σε δύο ξεχωριστά υποκριτικά σύμπαντα, το 2026 προμηνύεται ως ένα καλλιτεχνικό annus mirabilis για την ηθοποιό…

Παναγιώτα, έχεις επίγνωση του πόσο αγαπητή ηθοποιός είσαι;

Ξέρω ότι κάποιοι μ’ αγαπούν και άλλοι ίσως όχι, μπορεί να μην τους αρέσω. Η αγάπη του κόσμου πάντα με εκπλήσσει, δεν τη θεωρώ δεδομένη, και με ευχαριστεί πάρα πολύ.

Υπάρχει αλληλεπίδραση, για παράδειγμα μέσα από τα social media;

Ναι, έχω σχέση. Ίσως, όμως, όχι τόσο στενή όσο κάποιοι άλλοι.

Όταν θα μου στείλουν ένα μήνυμα στο instagram, η απάντησή μου είναι, συνήθως, άμεση. Δεν ανοίγω, βέβαια, διάλογο, και το προφίλ που διατηρώ είναι χαμηλών τόνων. Είναι τιμητικό, που κάποιος μπαίνει σε αυτήν τη διαδικασία.

Χωρίς να υποβαθμίσουμε ρόλους που έχεις υποδυθεί, θεωρώ ότι όλη αυτήν την αγάπη που εισπράττεις, τα τελευταία χρόνια, την έχεις κερδίσει με τους «κόντρα» χαρακτήρες που ενσαρκώνεις, με… αποκορύφωμα αυτόν της Συλβί από τα «Μαύρα Μεσάνυχτα». Πώς, άλλωστε, να τον παραβλέψω;

Ήταν ένας τελείως «κόντρα» ρόλος και ο κόσμος ξαφνιάστηκε από αυτήν την αλλαγή. Νομίζω ότι με αυτό συνδέθηκε, του άρεσε πάρα πολύ, δηλαδή, αυτή η αλλαγή.

Ποιο στοιχείο της προσωπικότητάς σου χρειάστηκε να «σβήσεις» για να αποδοθεί ο συγκεκριμένος ρόλος;

Ως άνθρωπος έχω μια ευγένεια, δεν είμαι τόσο επιθετική. Αυτό, λοιπόν, έπρεπε να αλλάξει και να βγει μπροστά το πιο aggressive στοιχείο.

Ποτέ δεν σβήνεις στοιχεία της προσωπικότητάς σου για έναν ρόλο. Ενσωματώνεις. Συνδυάζεις. Δημιουργείς καινούργια πράγματα.

Είναι πρόκληση να δημιουργείς μια καινούργια εικόνα, η οποία να μη θυμίζει στον κόσμο κάτι από τα παλιά, και πάρα πολύ δύσκολο. Για μένα αυτό είναι το ζητούμενο, άλλες φορές πετυχαίνει και άλλες δεν πετυχαίνει όσο θα ήθελα.

Ποια είναι τα επαγγελματικά σου όρια; Τι δεν θα έκανες, δηλαδή, ακόμα κι αν αυτό «πουλάει»;

Όλα θα τα έκανα, εφόσον με εκφράζουν, με καλούς συνεργάτες στο πλάι. Δεν βάζω όρια στη δουλειά μου. Όρια θέτω στις συνεργασίες, απέναντι στον χαρακτήρα των ανθρώπων με τους οποίους δουλεύω.

Τα όρια τα βάζουμε οι άνθρωποι με τις συστολές μας. Η τέχνη είναι ανοιχτή για να δοκιμάζεις νέα πράγματα, υπάρχει μια πλαστικότητα γύρω από τους ρόλους.

Παναγιώτα, ο Ιανουάριος είναι μήνας κινηματογραφικής και θεατρικής πρεμιέρας για σένα…

Είναι ένας μήνας «ματωμένος», κινηματογραφικά με την πρεμιέρα της ταινίας «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;» και θεατρικά με την «Πλεξούδα»…

Ντομινίκ Σεζάρ, λοιπόν! Είσαι έτοιμη για αυτό, που θα ακολουθήσει;

Και ναι και όχι! Δεν μπορώ να πω ότι είμαι έτοιμη 100%, δεν ξέρω τι θα ακούσω… Αυτός ο ρόλος παίχτηκε από μια σπουδαία ηθοποιό.

Σαφώς δεν μπορούσα να κάνω το ίδιο πράγμα, βέβαια και ο Αλέξανδρος Ρήγας ήθελε κάτι διαφορετικό. Η σύγκριση είναι μοιραία. Ελπίζω να μη με «χτυπήσουν» πάρα πολύ…

Δεν θα μπορούσα να κάνω αυτό, που έκανε η Ελένη Ράντου. Είκοσι πέντε χρόνια πριν, υπήρχε άλλη προσέγγιση και από τον ίδιο τον σκηνοθέτη. Τώρα, σε αυτήν τη μαύρη κωμωδία, τονίζει περισσότερο και τις ρωγμές των τεσσάρων γυναικών.

Πρόκειται, επί της ουσίας, για ένα remake της σειράς. Από την άλλη πλευρά, με έναν τρόπο αποτελεί μία ήδη δοκιμασμένη συνταγή. Τι πιστεύεις ότι καθιστά μια παραγωγή επιτυχημένη;

Το σενάριο, οι συντελεστές και η καλή οργάνωση. Από κει και πέρα, η δουλειά και η συνέπεια, οι πρόβες και οι κοινοί κώδικες μεταξύ μας. Ευτυχώς, σ’ εμάς υπήρχαν.

Βασίστηκα πάρα πολύ σε αυτές τις τρεις γυναίκες. Αν είμαι καλή, οφείλεται σε αυτές. Η μία «ακουμπούσε» πάνω στην άλλη. Για μένα, είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της ταινίας.

Υπάρχουν πολλά να σου πω για την ταινία· για δύσκολες σκηνές, για το κρύο, για πεσίματα σε πισίνες και νερά. Αυτά, όμως, τα ζουν οι ηθοποιοί σε αρκετές δουλειές. Προσωπικά, κρατάω τη σχέση που αναπτύχθηκε με αυτά τα κορίτσια και το πόσο υποστηρικτική ήταν η μία απέναντι στην άλλη. Ήμασταν «ένα»! Δεν το συναντάς συχνά και δεν μπορώ να το υποβαθμίσω.

Ήμασταν δεκαπέντε ώρες την ημέρα εκεί, με πολλή δουλειά, με πάρα πολύ κούραση. Περάσαμε δύσκολες στιγμές, ήταν δύσκολα τα γυρίσματα. Αυτό που θέλουμε και οι τέσσερις, είναι να αγαπήσει ο κόσμος την ταινία και να πάει πάρα πολύ καλά.

Έχουμε δουλέψει πολύ, με εντιμότητα και ειλικρίνεια. Δεν κοροϊδέψαμε κάποιον ρόλο, δεν θελήσαμε να μιμηθούμε. Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο, κάτι δικό μας.

Να περάσουμε στη θεατρική «Πλεξούδα»; Υποδύεσαι τη Σμίτα, τη Τζούλια ή τη Σάρα;

Υποδύομαι τη Σάρα Κοέν. Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτός ο ρόλος, όσο προχωράω, με ζορίζει λίγο ψυχολογικά εξαιτίας της αρρώστιας της…

Το παράδοξο είναι πως το καλοκαίρι μού πρότειναν και διάβασα την «Πλεξούδα». Έτυχε, μάλιστα, να αναφέρω και στον άντρα μου ότι το συγκεκριμένο βιβλίο θα γινόταν ωραίο θεατρικό… Όταν, λοιπόν, τον Σεπτέμβρη με κάλεσε η Γιασεμί Κηλαηδόνη και μου κοινοποίησε τη σκέψη της, καταλαβαίνεις ότι σοκαρίστηκα.

Το τέλος του βιβλίου είναι τόσο αισιόδοξο και ευχάριστο, παρά την ταλαιπωρία των ηρωίδων, που νιώθεις άλλος άνθρωπος. Η Λετισιά Κολομπανί γράφει πάρα πολύ ωραία και είναι πολύ έξυπνος ο τρόπος με τον οποίο συνδέονται αυτές οι γυναίκες, με μια πλεξούδα μαλλιών.

Μία επιτυχημένη δικηγόρος, η οποία νοσεί από καρκίνο…

Και αντιμετωπίζει τον ρατσισμό! Στη δουλειά, την προδίδουν όλοι· από μεγαλοστέλεχος, δεν είναι, πια, χρήσιμη. Έχει καρκίνο. Πληρώνει το τίμημα για όλο αυτό που περνά… Πρέπει να βρει τη δύναμη να σηκώσει το ανάστημά της, πρέπει να βρει τη δύναμη να ζήσει!

Στην αρχή θέλει να το κρύψει, σαν να μη συμβαίνει κάτι. Αυτό, όμως, είναι δύσκολο. Εκεί είναι που αρχίζει ο ρατσισμός και η διάκριση, όπως συμβαίνει σε πολλούς χώρους να μπαίνει στο περιθώριο όποιος είναι άρρωστος.

Γι’ αυτό, παλιότερα, έκρυβαν τις ασθένειες. Δεν μιλούσαν για τη Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, τώρα μιλάμε ανοιχτά για τα αυτοάνοσα. Πόσω μάλλον για τον καρκίνο.

Εσύ, Παναγιώτα, έχεις πληρώσει κάποιο τίμημα στη ζωή σου;

Ναι, στην προσωπική μου ζωή. Η δουλειά που κάνω, δεν είναι μια δουλειά που κάποιος μπορεί να αντέξει εύκολα. Αυτό έχει ένα τίμημα· να υπάρχει μοναξιά, για παράδειγμα, ακόμα και μέσα σε μια σχέση. Κάποιες φορές ήταν δύσκολο…

Το πλήρωσα το τίμημα της δουλειάς μου. Πια, λέω ότι «δώσαμε»…

Τι αρνείσαι να διαιωνίζεις;

Δεν αντέχω τη μίρλα, δεν θέλω να αναμασάω τις επιτυχίες που έχω κάνει και να μην προχωράω μπροστά. Τώρα είναι το θέμα τι κάνουμε…

Φυσικά και δεν απαρνούμαι κάτι, αλλά θεωρώ ότι τα καλά είναι μπροστά! Δεν μου αρέσει να μένω προσκολλημένη στο παρελθόν. Θέλω να συμβαδίζω με την εποχή και να κάνω καινούργια πράγματα, να είμαι φρέσκια καλλιτεχνικά. Δεν είναι εύκολο, δεν το πετυχαίνω πάντα, απλώς είναι αυτό που θέλω.

Και αυτήν την περίοδο, τι θα ήθελες;

Τώρα; Έχω μεγάλη αγωνία για την «Πλεξούδα». Ο ρόλος είναι ένα μεγάλο «στοίχημα» για μένα.

Δεν θέλω να λυπηθούν την ηρωίδα μου. Να τους συγκινήσει ναι, όχι, όμως, να τη λυπηθούν. Θέλω να βγει δυνατή, όπως και στο βιβλίο. Δεν θέλω να το προδώσω. Αγωνιάς για το πώς θα εξελιχθεί όλη αυτή η κατάσταση, αλλά δεν λυπάσαι.

Αυτό θέλω να πετύχω. Δεν μπορώ να σου πω κάτι άλλο, αυτό έχω μπροστά μου.

Η ηρωίδα σου, λοιπόν, χρειάζεται να επιδείξει θάρρος για να παραμείνει ο εαυτός της…

Και για τα παιδιά της, έχει τρία παιδιά. Είναι μόνη…

«Λυγίζει» η φωνή σου, καθώς μιλάς…

Την έχω αγαπήσει πάρα πολύ! Όσο μπαίνω πιο βαθιά, με ζορίζει το συναίσθημά της, όλο αυτό που νιώθει…

Με τις άλλες δύο κυρίες, με τις οποίες συνυπάρχεις σκηνικά;

Η Χρύσα Βακάλη υποδύεται τη Τζούλια, είναι το πιο νέο κορίτσι της ιστορίας, και η Γιασεμί Κηλαηδόνη τη Σμίτα, την Ινδή. Και οι τρεις έχουν κάτι να αντιμετωπίσουν…

Βρισκόμαστε σε διαδικασία προβών και προσπαθούμε να «ακουμπήσουμε» η μία πάνω στην άλλη. Η Κυριακή Σπανού είναι μία πολύ έμπειρη σκηνοθέτρια, έχει μια εσωτερική δύναμη, και θεωρώ ότι θα το πετύχουμε.