Ο Ιορδάνης Δουρβανίδης και η Γεωργία Ασημοπούλου στο TheOpinion για «Όσα δεν τολμήσαμε»

2 Μαΐου 2026, 07:40

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Λίγες ημέρες πριν ανέβει στη σκηνή η νέα παράσταση της Θεατροφρένειας Καλαμαριάς, «Όσα δεν τολμήσαμε», οι πρωταγωνιστές Ιορδάνης Δουρβανίδης και Γεωργία Ασημοπούλου μιλούν στο TheOpinion για ένα έργο που φωτίζει τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από τη διαδρομή ενός ζευγαριού.

Με αφορμή την πρεμιέρα στις 8 Μαϊου στο θέατρο Σοφούλη, ο Ιορδάνης, ο οποίος υπογράφει και τη μουσικη του έργου, και η Γεωργία μοιράζονται σκέψεις για τους ρόλους τους, για όσα λέγονται και όσα μένουν ανείπωτα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, αλλά και για τις μικρές και μεγάλες στιγμές που καθορίζουν μια σχέση: την τρυφερότητα, τις συγκρούσεις, τις σιωπές, τις προσδοκίες και τελικά όλα εκείνα που δεν τολμήσαμε.

Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση και τους ρόλους που υποδύεστε

Ιορδάνης: Είναι μια παράσταση εποχής, μια παράσταση-ύμνος προς τη συζυγία. Παρουσιάζει τις δυσκολίες του έγγαμου βίου και το πώς η αγάπη στο τέλος θριαμβεύει, λύνοντας όλα τα προβλήματα. Βέβαια, πίσω από όλα αυτά υπάρχει και ένα “αν”: δηλαδή, τελικά οι ήρωες υπήρξαν πραγματικά μαζί ή δεν το τόλμησαν ποτέ; Υποδύομαι τον Ντάνυ, έναν συγγραφέα, ο οποίος τελικά καταφέρνει να γράψει κάτι που θα τον κάνει διάσημο, όμως έπρεπε να φτάσει στο τέλος της ζωής του για να δημιουργήσει ένα έργο που θα συγκινούσε τη γυναίκα του.Ο Ντάνυ είναι ένας άνθρωπος που θέλει την αποκλειστική αγάπη της συζύγου του. Γι’ αυτό βλέπει αρχικά τα παιδιά του σαν διεκδικητές της αγάπης της. Είναι ο κλασικός άντρας εκείνης της εποχής, που θυμάται ότι είναι και πατέρας μόνο όταν η κατάσταση στο σπίτι ξεφεύγει, αφού όλη μέρα εργάζεται. Στο τέλος, μετά από ένα ξέσπασμα της Άγνης, καταλαβαίνει ότι θέλει να βγάλει όλο τον ρομαντισμό που κρύβει μέσα του, προκειμένου να κρατήσει κοντά του τη γυναίκα που αγαπά.

Γεωργία: Βρισκόμαστε το 1890 και παρακολουθούμε τη ζωή ενός ζευγαριού, μέσα στα χρόνια. Περνάμε μαζί τους όλες τις δύσκολες αλλά και τις όμορφες στιγμές, όλα τα ίσως , τα γιατί. Όλη η ανασφάλεια που κρύβεται πίσω από δυο ανθρώπους που αγαπιούνται. Η Άγνη, ο ρόλος που υποδύομαι, είναι ένα κορίτσι συνεσταλμένο, που ζει μέσα στα πρέπει της κοινωνίας. Μια γυναίκα που αγαπάει βαθιά τον Ντάνυ, αλλά νιώθει μόνη. Αισθάνεται παραμελημένη, η δεύτερη επιλογή και πως ο αγαπημένος της την έφτιαξε στα μέτρα που ήθελε εκείνος, χωρίς να τον νοιάζουν τα δικά της θέλω ή αν την πληγώνει. Όπως λέει και η ίδια στο κείμενο «Έπαιζα το ρόλο που εγώ η ίδια είχα προβάρει». Παρ όλα αυτά επιλέγει πάντα τον Ντάνυ, ό,τι και να συμβαίνει. Ακόμα και τις στιγμές που φοβάται έχει μόνο εκείνον δίπλα της, να της κρατά το χέρι σφιχτά.

Τι σας γοήτευσε περισσότερο στους ήρωες που υποδύεστε; Σας δυσκόλεψε ο ρόλος σας;

Ιορδάνης: Με γοητεύει η εναλλαγή του ρόλου και των συναισθημάτων που βιώνει ο Ντάνυ. Από τη μία είναι παιδί και ξαφνικά γίνεται άντρας· από εκεί που δείχνει σκληρός, αποκαλύπτεται αφάνταστα ρομαντικός. Αυτή ακριβώς είναι και η χαρά του ρόλου, αλλά ταυτόχρονα και η δυσκολία του. Ο ρόλος με δυσκόλεψε κυρίως ως προς την εναλλαγή των συναισθημάτων, όπως ήδη ανέφερα. Όμως, μέσα από τις επαφές και τη συνεργασία που είχα τόσο με την Άννα, τη σκηνοθέτρια, όσο και με τη Γεωργία, που υποδύεται την Άγνη, κατάφερα —έτσι πιστεύω— να ανταπεξέλθω.

Γεωργία: Ο τρόπος που χειρίζεται αυτή η γυναίκα κάθε δυσκολία στη ζωή της, η αξιοπρέπεια της και η αυτοπεποίθηση της. Η Άγνη είναι μια γυναικά ευαίσθητη και ταυτόχρονα σκληρή, μια γυναικά που δεν επιτρέπει σε κανέναν να δει πως νιώθει, μέχρι που κάνει το μεγάλο «μπαμ». Έχω αρκετά κοινά σημεία με την Άγνη, δυσκολεύτηκα να καταλάβω το σκεπτικό της, λόγω της εποχής.

Τι κάνει αυτή την παράσταση ξεχωριστή;

Ιορδάνης: Θεωρώ ότι η παράσταση παρουσιάζει με πολύ γλυκό τρόπο τις δυσκολίες και τις ανησυχίες ενός ζευγαριού. Υπάρχουν στιγμές που ο θεατής μπαίνει τόσο στη θέση του Ντάνυ όσο και στη θέση της Άγνης .Ένα ακόμη στοιχείο που, κατά τη γνώμη μου, κάνει την παράσταση ξεχωριστή είναι ότι έχουμε ντύσει με μουσική και τραγούδια τις πιο δυνατές στιγμές του έργου. Μέσα από τα τραγούδια, που λειτουργούν σαν εξομολογήσεις, προσπαθούμε να ταξιδέψουμε τη σκέψη και το συναίσθημα του θεατή.

Γεωργία: Είναι απολυτά αληθινή και διαχρονική. Ένα ζευγάρι του 1890, αντιμετωπίζει τα ιδιά προβλήματα με ένα ζευγάρι του σήμερα.

Ποια είναι η πιο δυνατή σκηνή του έργου για εσάς;

Ιορδάνης: Όλες οι στιγμές του έργου είναι δυνατές. Η καθεμία κρύβει ένα μυστήριο και λειτουργεί ως προπομπός για τη συνέχεια της ιστορίας. Αν όμως έπρεπε να διαλέξω μία σκηνή, αυτή φυσικά δεν είναι άλλη από την τρίτη πράξη. Είναι η στιγμή που ο ήρωας που υποδύομαι προσπαθεί να κοντραριστεί με έναν νέο ποιητή, με σκοπό να ξανακερδίσει τον θαυμασμό και την αγάπη της αγαπημένης του. Πρόκειται για μια σκηνή στην οποία, όταν σκέφτηκα το σημείο όπου θα μπει η μουσική, δεν μπορούσα ούτε μόνος μου ούτε κατά τη διάρκεια των προβών να την ολοκληρώσω χωρίς συγκίνηση. Εύχομαι το συναίσθημα που βιώνουμε εμείς σε αυτή τη σκηνή να το νιώσει το ίδιο έντονα και ο θεατής.

Γεωργία: Το ξέσπασμα της Άγνης. Η μικρή της επανάσταση, απέναντι στη ζωή που δεν της δόθηκε η ευκαιρία να την ζήσει. Είναι η στιγμή που έχει αντιληφθεί ότι η αγάπη μάλλον τελειώνει, όταν ο άνθρωπος σου σε αφήνει μόνο. Βέβαια όλη η τρυφερότητα της σκηνής αυτής κρύβεται στα λόγια του Ντανυ. Γι’ αυτό είναι και η πιο δυνατή σκηνή για εμένα, τη στιγμή που νομίζεις πως όλα τέλειωσαν, η ζωή τους δίνει ένα μεγάλο μάθημα από το οποίο μαθαίνουν και οι δυο αφήνοντας στην άκρη τον εγωισμό τους.

Πιστεύετε ότι το κοινό έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ τις θεατρικές ιστορίες;

Ιορδάνης: Οι θεατρικές παραστάσεις παρουσιάζουν πάντοτε την αλήθεια, ίσως κάποιες φορές με έναν πιο υπερβολικό ή έντονο τρόπο, όμως δεν παύει να είναι αλήθεια. Πολλές φορές, εξαιτίας του εγωισμού μας, δεν θέλουμε να την αντικρίσουμε και να την αποδεχτούμε. Έτσι, το θέατρο γίνεται ένας τρόπος όχι μόνο να την αντιμετωπίσουμε, αλλά και —γιατί όχι— να βρούμε μέσα από αυτό λύσεις στα προβλήματά μας.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι ο κόσμος αναζητά αυτή την αλήθεια και γι’ αυτό συνεχίζει να στρέφεται στις θεατρικές παραστάσεις. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η θεατρική ζωή της Θεσσαλονίκη παραμένει ιδιαίτερα ζωντανή, με δεκάδες παραστάσεις να φιλοξενούνται διαρκώς στις σκηνές της πόλης και με σταθερό ενδιαφέρον από το κοινό.

Γεωργία: Το θέατρο είναι όσα δεν τολμάμε να ζήσουμε. Γι αυτό ταυτιζόμαστε με τους ήρωες, ζουν τις ζωές που θα θέλαμε να ζήσουν, κάνουν τις επιλογές που θα θέλαμε να κάνουμε αλλά φοβόμαστε. Το θέατρο είναι αφύπνιση συναισθημάτων, κάτι το οποίο το έχουμε απολυτή ανάγκη στη συναισθηματικά νεκρή εποχή που ζούμε.

Ποιο είναι το βασικό στοιχείο που θέλετε να κρατήσει το κοινό φεύγοντας από την αίθουσα;

Ιορδάνης: Πιστεύω ότι οι θεατές θα δουν σε πολλά σημεία του έργου στοιχεία του ίδιου τους του εαυτού. Φεύγοντας από την παράσταση, θεωρώ πως αρκετοί θα κάνουν μια κριτική στον εαυτό τους και, για να πω την αλήθεια, εύχομαι πραγματικά να την κάνουν.

Αυτό, βέβαια, που θα ήθελα πάνω απ’ όλα να κρατήσει ο θεατής στο τέλος, είναι ότι η αγάπη τελικά μπορεί να γίνει η λύση σε όλα τα προβλήματα.

Γεωργία: Κάθε αγάπη είναι διαφορετική και όμορφη με τον τρόπο της. Δεν υπάρχει ένας τρόπος να αγαπάς, αλλά πολλοί. Ο Ντάνυ και η Άγνη το ξέρουν πολύ καλά αυτό.

Τι έχετε ανακαλύψει ο ένας για τον άλλον μέσα από αυτή τη συνεργασία;

Ιορδάνης: Τη Γεωργία τη γνωρίζω εδώ και πολλά χρόνια. Για να είμαι ειλικρινής, αναζητούσα αυτή τη συνεργασία από τη στιγμή που μπήκα στη Θεατροφρένεια, γιατί θεωρώ ότι είναι πολύ μεγάλη τιμή, αλλά και πρόκληση για μένα, να βρίσκομαι δίπλα σε μια τόσο ταλαντούχα ηθοποιό. Έχουμε συνυπάρξει στο σανίδι για λίγες μόνο σκηνές, ενώ έχω και την ιδιαίτερη χαρά τα τραγούδια που έχω γράψει για την ομάδα όλα αυτά τα χρόνια να τα ερμηνεύει η ίδια με τη φανταστική φωνή της. Η συνεργασία μας απλώς ήρθε να επιβεβαιώσει όλα όσα ήδη γνώριζα γι’ αυτήν: ότι πρόκειται για ένα σπουδαίο ταλέντο, τόσο ως προς την ερμηνευτική όσο και ως προς την υποκριτική της ικανότητα, αλλά και για μια πραγματική δασκάλα, που ξέρει πώς να πάρει έναν αρχάριο ηθοποιό σαν εμένα και να τον βοηθήσει να εξελιχθεί. Ήξερα ότι η Γεωργία έχει δημιουργικές εκρήξεις, όμως σε αυτή την παράσταση το διαπίστωσα περισσότερο από ποτέ.

Γεωργία: Τον Ιορδανή έχω την χαρά να τον γνωρίζω τα τελευταία 8 χρονιά. Έχουμε συνεργαστεί στο κομμάτι της μουσικής πολλές φορές, αλλά είναι η πρώτη φορά που μας βρίσκουν πλάι-πλάι τα φωτά της σκηνής. Είναι ένα πολυτάλαντο πλάσμα, ή όπως μου αρέσει να λέω ένας χείμαρρος. Έχω συγκινηθεί πολλές φορές από την μουσική του και τώρα συγκινούμε ο ένας τον άλλον και στην σκηνή. Ανακάλυψα λοιπόν έναν φίλο, το έργο μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω πλευρές του που δεν ήξερα και να τον εκτιμήσω ακόμη περισσότερο. Ιορδάνη, σ, ευχαριστώ πολύ για αυτό το όμορφο ταξίδι που μοιραστήκαμε.

Συντελεστές παράστασης

Συγγραφέας: Δημήτρης Γιανουκάκης

Σκηνοθεσία: Άννα Δήμου

Ερμηνεύουν: Ιορδάνης Δουρβανίδης, Γεωργία Ασημοπουλου , Parthena Fragoulidou , Vavouri Anna

Πρωτότυπη Μουσικη : Ιορδάνης Δουρβανίδης

Χορογραφίες: Άννα Παρούση

Σκηνικά: Ανατολή Παλτατζιδου

Σχεδιασμός Φωτισμών: Ανέστης Ατακτίδης

Φωτογραφία: Γιώργος Δράγιας

Παραγωγή: Θεατροφρένεια

Πληροφορίες Παραστάσεων:

Χώρος: Θέατρο Σοφούλη (Τραπεζούντος 5 & Σοφούλη, Καλαμαριά)