Ηλίας Παλιουδάκης στο TheOpinion: «Θα ήθελα να θυμούνται αυτόν που, όταν βρέθηκε στη σκηνή, κοίταξε τον κόσμο στα μάτια και του “μίλησε” με την αλήθεια της ψυχής του»

Το λαϊκό, το έντεχνο και το παραδοσιακό τραγούδι «συναντώνται» τη Δευτέρα, 03 Νοεμβρίου, στο Θέατρο της Μονής Λαζαριστών, σε μία μεγάλη συναυλία με κοινωνικό και φιλανθρωπικό χαρακτήρα με τη φωνή του Ηλία Παλιουδάκη.

Ο Χανιώτης, Ηλίας Παλιουδάκης, νιώθει ένα ιδιαίτερο «δέσιμο» με τη Θεσσαλονίκη, όπως συμβαίνει, άλλωστε, και με τους περισσότερους Κρητικούς.

Ο ίδιος κέρδισε την αγάπη του ευρύ κοινού μέσα από τις μουσικές ερμηνείες του τηλεοπτικού «Σασμού» και αναμένεται να συμμετάσχει, κατ’ αυτόν τον τρόπο, και στη σειρά του ANT1 «Grand Hotel».

Παράλληλα, η σύμπραξή του με τη Heaven Music «γέννησε» μία νέα ενορχήστρωση του παραδοσιακού σκοπού «Αφούση», που μόλις κυκλοφόρησε. Από τον Νοέμβριο, δε, ο Ηλίας Παλιουδάκης πρόκειται να μοιραστεί και πάλι τη σκηνή με τον Μάρκο Σεφερλή για λογαριασμό της παράστασης «Όλη η Ελλάδα μια αγκαλιά», η οποία τιμά τη δύναμη και τον πλούτο της ελληνικής μουσικής.

Ηλία, πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με τη μουσική και το τραγούδι;                

Στο κομμάτι της παραδοσιακής μουσικής ξεκίνησα από πολύ μικρός. Ο πατέρας μου με μύησε σε αυτήν, ήταν ένας «εραστής» της βυζαντινής μουσικής. Μαζί με τη μάνα μου υπήρξαν οι άνθρωποι, οι οποίοι με στήριξαν σε αυτό που αγάπησα από την πρώτη στιγμή.

Μετέπειτα, για να καταφέρω να βρεθώ κοντά στη μουσική μου, μαθήτευσα στο Ωδείο του Ρεθύμνου, δίπλα στον μεγάλο δάσκαλο Κώστα Μουντάκη. Στα έντεκά μου χρόνια έκανα τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα και στα δεκατρία κυκλοφόρησα τον πρώτο μου δίσκο.

Ακολούθησαν κι άλλες δουλειές, μεγάλες συνεργασίες με τους μύθους της Κρήτης: Νίκο Μανιά, Μανώλη Κακλή, Γιάννη Μαρκογιαννάκη (Μαρκογιάννη). Ανέκαθεν με συνόδευε η αγάπη μου για τη βυζαντινή μουσική και το καλό λαϊκό ελληνικό τραγούδι.

Η καταγωγή σου, δηλαδή, σε επηρέασε, χωρίς αυτό να λειτουργήσει περιοριστικά ως προς τις υπόλοιπες μουσικές κατευθύνσεις…

Αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος, για τον οποίο ανέβηκα στην Αθήνα· τα «θέλω» μου γύρω από το ελληνικό τραγούδι ευρύτερα και η ανησυχία μου να μην περιοριστώ σε μία μουσική ταυτότητα. Κάπως έτσι ξεκίνησε η δισκογραφία αλλά και σημαντικές συνεργασίες, όπως αυτήν με τον αείμνηστο Τόλη Βοσκόπουλο το 2000.

Στη συνέχεια -κάτι που γνωρίζουν λίγοι- συνεργάστηκα με το Mega και τον «Εραστή Δυτικών Προαστίων»· δάνεισα τη φωνή μου στον Αλέξη Γεωργούλη. Ο αδελφικός μου φίλος, Νίκος Τερζής, ήταν η αφορμή της εισόδου μου στη σειρά· μία φιλία είκοσι πέντε χρόνων, η οποία διατηρείται μέχρι και σήμερα.

Ώσπου ήρθε μια άλλη τηλεοπτική σειρά, για να σε φέρει ακόμα πιο κοντά στο ευρύ κοινό: ο «Σασμός».

Αυτή η πρόταση, από τον Νίκο Τερζή, ήταν ευλογία. Είχα την ευκαιρία να δώσω ένα κομμάτι του εαυτού μου σε αυτήν τη σειρά· να εμπλακώ και στιχουργικά σε κομβικές στιγμές, αγγίζοντας λεπτές συναισθηματικές πτυχές.

Το μουσικό κομμάτι ήταν ένα ισχυρό «όπλο» του «Σασμού». Όπως έχει πει και ο μετρ της μουσικής, Νίκος Τερζής, τα περισσότερα τραγούδια γράφονταν για να εξυπηρετήσουν έναν συγκεκριμένο σκοπό μέσα στην πλοκή. Δεν ήταν μια «κονσέρβα» μουσική.

Με ποιο τραγούδι του «Σασμού» σε έχει ταυτίσει περισσότερο ο κόσμος;

Έχω τραγουδήσει το ομότιτλο τραγούδι, όπως και ο Γιάννης Κότσιρας. Το «Κόρη Ενός Θεού», ένα τραγούδι – ταυτότητα, το οποίο «έδεσε» με πολλά γεγονότα της σειράς.

Περισσότερο, όμως, θα σταθώ στα ριζίτικα. Αποτελούν τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη της Κρήτης, είναι μια μεγάλη κληρονομιά.

Οτιδήποτε ακούστηκε στον «Σασμό» αποτελεί μοναδικότητα. Το κομβικό τραγούδι, που «έγραψε» το μεγάλο φινάλε και με δάκρυα στα μάτια χαιρετίσαμε τη σειρά, ήταν ο «Χορός Του Έρωτα». Γίναμε όλοι μια αγκαλιά.

Γνώρισα σπουδαίους ανθρώπους και ηθοποιούς, με «ανοιχτή» καρδιά και τεράστιες ευαισθησίες. Εδώ έρχεται να «κουμπώσει» αυτό που λένε ότι «τίποτα δεν είναι τυχαίο».

Θα υιοθετήσω μία, δημοσιογραφικά, αντιδεοντολογική φράση, αλλά φήμες λένε ότι μπήκε απλώς μία άνω τελεία στον «Σασμό»… Τι έχεις να μου απαντήσεις σε αυτό;

Κρατάω μια κουβέντα από το γύρισμα του τελευταίου επεισοδίου, κατά την οποία ακούστηκε ότι φυσικά και πρόκειται για μία άνω τελεία. Αυτή η σειρά – φαινόμενο, που όλοι λατρέψαμε, θεωρώ ότι έκανε μια μικρή διακοπή.

Προσωπικά, δεν μπορούσα να χάσω επεισόδιο. Ο «Σασμός» είναι ένα κομμάτι της ζωής μας και θέλω να πιστεύω πως δεν θα αργήσει η στιγμή, που θα δούμε κάτι…

Έρχεσαι, τώρα, στη Θεσσαλονίκη για μία συναυλία, η οποία ενέχει και κοινωνική χροιά.

Είμαι χαρούμενος, γιατί αναδεικνύεται ένα σπουδαίο έργο. Πρόκειται για ένα κομμάτι που περνάει από την ψυχή μου, με κάνει να νιώθω καλά και όποτε μπορώ, συμμετέχω.

Ηλία, πώς διαμορφώνεται η σχέση σου με τους ακροατές;

Ο κόσμος, πλέον, επειδή έχει αρκετά προβλήματα, θέλει να ξεχνά αλλά και να μην ξεχνά. Είναι αυστηρός κριτής. Μπορεί να ψάξει οποιαδήποτε αιτία, ακόμα και σε κάτι που αγαπά, και να «δικάσει» και να «καταδικάσει».

Ο Έλληνας έχει δοκιμαστεί πολύ. Αποζητά να ξεδώσει, να σε νιώσει κοντά του. Το star system και το «δήθεν» έχουν τελειώσει, υπάρχει η ανάγκη για αμεσότητα περισσότερο από ποτέ.

Σκοπός μου είναι να περνάει ο άλλος καλά. Όταν βγαίνω στη σκηνή, προσπαθώ να δίνω το 100% του εαυτού μου, σαν να είναι η τελευταία φορά που θα τραγουδήσω.

Και με ποιον τρόπο θα ήθελες να σε θυμούνται ως καλλιτέχνη;

Θα ήθελα να θυμούνται τον ευαίσθητο Ηλία. Τον Ηλία, ο οποίος τραγούδησε κομμάτια που αγάπησε πραγματικά ο κόσμος. Αυτόν που, όταν βρέθηκε στη σκηνή, κοίταξε τον κόσμο στα μάτια και του «μίλησε» με την αλήθεια της ψυχής του.

Το μεγαλύτερο «όπλο» μου είναι ότι προσπαθώ να αντιμετωπίζω τη μουσική σαν το παιδικό μου παιχνίδι· τότε, που με φώναζαν οι γονείς μου να τραγουδήσω μπροστά στους επισκέπτες και το περίμενα με χαρά.

Πληροφορίες

Ηλίας Παλιουδάκης

Θέατρο Μονής Λαζαριστών (Κολοκοτρώνη 21, Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης)

Δευτέρα 03 Νοεμβρίου και ώρα 20:00

Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: ticketservices.gr

Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνδιοργάνωση του Συλλόγου Αθλούμενων ΑμεΑ «Ο Φίλιππος» και του Παγκρήτιου Συλλόγου Καταγραφής και Προβολής του Μουσικού Ιδιώματος Δυτικής Κρήτης, υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας

Παρουσιάζει η Ειρήνη – Μαρία Παπαδάκη, από το Σωματείο «Μονοπάτια και Στόχοι»

Χορεύουν

Σύλλογος Αθλούμενων ΑμεΑ «Ο Φίλιππος»

Παγκρήτια Αδελφότητα Μακεδονίας

Σύλλογος Ποντίων Πεύκων Θεσσαλονίκης «ΠΑΡΧΑΡ»

Πολιτιστικό Σωματείο «Χορός και Τέχνη»