Γεωργία Νταγάκη στο TheOpinion: «Όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο απολαμβάνω αυτό που κάνω»

Η Γεωργία Νταγάκη συμπληρώνει είκοσι χρόνια δημιουργικής πορείας και παρουσιάζει στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης την παράσταση «Από την Κρήτη ως το Άπειρο».

ΘΕΜΑ THEOPINION ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ

Δέσποινα Δαϊλιάνη

26 Μαρτίου 2026, 08:15

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Πρόσθεσε το theopinion.gr ως προτιμώμενη πηγή στο Google

Μουσικός, ερμηνεύτρια και δημιουργός με διεθνή δραστηριότητα, η Γεωργία Νταγάκη είναι μια περίπτωση καλλιτέχνιδας που κατάφερε να «συμφιλιώσει» την κρητική λύρα με τη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική, το rock, το pop, το techno και τις avant-garde επιρροές.

Φέτος, επισφραγίζει την εικοσαετή διαδρομή της με την παράσταση «Από την Κρήτη ως το Άπειρο». Ξεκινώντας τις εμφανίσεις της από την Αγγλία και κάνοντας μία ενδιάμεση στάση στη Θεσσαλονίκη την Παρασκευή, 27 Μαρτίου, ολοκληρώνει αυτό το επετειακό ταξίδι στην Αθήνα στις 24 Απριλίου.

Γεωργία, κατάλαβες πώς πέρασαν αυτά τα είκοσι χρόνια μουσικής πορείας;

Δεν έχω καταλάβει καθόλου πώς πέρασαν αυτά τα είκοσι χρόνια. Ξετυλίγοντας τις αναμνήσεις μέσα από τη δισκογραφία μου, τις αφίσες, τα πάσα συναυλιών και φεστιβάλ, συνειδητοποιώ ότι έχουν γίνει πολύ όμορφα και δημιουργικά πράγματα όλο αυτό το διάστημα.

Για να είμαι ειλικρινής, χρειαζόμουν αυτόν τον επίλογο των είκοσι χρόνων για να γίνει μια εκκαθάριση, να «μηδενίσει το κοντέρ» και να βάλω μπρος για τα επόμενα. Πρόκειται για μια περίοδο περισυλλογής, αυτοκριτικής και ενδυνάμωσης.

Πριν από είκοσι χρόνια ήταν κάτι το ασυνήθιστο να βλέπει κανείς μια γυναίκα να πρωταγωνιστεί με μια κρητική λύρα επί σκηνής. Έσπασες τα στερεότυπα. Ποιες στιγμές και συνεργασίες σε καθόρισαν;

Καθοριστική στιγμή ήταν η πρώτη μου επαφή με το κρητικό πάλκο. Έφτιαξα τη δική μου μπάντα, τον δίσκο «Στην Άκρη Αυτού Του Κόσμου» με τη βοήθεια του τότε δασκάλου μου, Μάνου Πυροβολάκη. Εξίσου κομβική υπήρξε η προσπάθειά μου να καθιερώσω τη γυναικεία φύση μέσα σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, κρατώντας μια λύρα.

Αν θα μπορούσα να βάλω μερικές κουκκίδες σε αυτήν τη διαδρομή, μία από αυτές είναι και η γνωριμία μου με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου· ήταν εκείνος που μου άνοιξε τον δρόμο προς ένα ευρύτερο κοινό, με διαφορετικά ακούσματα. Μέσα από αυτήν τη σύμπραξη προέκυψε και η συνεργασία με τον Eric Burdon.

Ένα ακόμα σημαντικό σημείο είναι η συνάντησή μου με τον Νίκο Ξυδάκη, μέσα από την οποία βρέθηκα σε ένα εντελώς διαφορετικό ρεπερτόριο, ερμηνεύοντας μελοποιημένη ποίηση.

Φτάνοντας στο σήμερα, μετά από αρκετές συναυλίες και περιοδείες σε πολλές πόλεις και χώρες, εισέπραξα μοναδικά συναισθήματα. Θα έλεγα ότι τα live ξεπερνούν σε αριθμό τη δισκογραφία μου, ενώ τώρα βιώνω μια περίοδο που εστιάζω περισσότερο στο δισκογραφικό κομμάτι. Είναι μεγάλη η χαρά να βρίσκομαι στο στούντιο και να ηχογραφώ νέο υλικό, με την ελπίδα ότι αυτό θα βρει τον χώρο του μέσα στα μουσικά πράγματα.

Ο τελευταίος μου δίσκος «Απέραντη Ευτυχία» υπήρξε, επίσης, ένα πολύ βασικό κεφάλαιο στην πορεία μου. Για τον επόμενο, που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβρη, συνεργάζομαι με δύο τρομερά αξιόλογους συνεργάτες και φίλους: με τον Πάνο Γεωργόπουλο, με τον οποίο συμπορεύομαι και επί σκηνής, και με τον Κύριο Κ., Θοδωρή Κοντάκο, έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο στη διαδρομή μου. Χαίρομαι που, μαζί, θα ετοιμάσουμε κάτι πραγματικά πρωτότυπο.

Έτσι, αποφάσισα να κάνω μια μεγάλη παύση από τα live για να ανασυγκροτηθώ και να επιστρέψω στο στούντιο. Χρειάζεται να παίρνεις λίγη απόσταση από τα πράγματα, θεωρώ ότι μόνο σε καλό μπορεί να βγει.

Χαίρομαι που επιστρέφω δυναμικά και πολύ δημιουργικά, πατώντας, πια, πιο γερά στα πόδια μου και κάνοντας τον απολογισμό μου με αυτές τις επετειακές παραστάσεις. Μου έχει λείψει πολύ η σκηνή. Είναι ο φυσικός μου χώρος. Έχω μάθει να ζω με τα live και τις περιοδείες, ανυπομονώ να συναντηθούμε ξανά.

Συνεχίζω και το καλοκαίρι με μια μεγάλη περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο, πλαισιωμένη από μια ομάδα μουσικών ανεκτίμητης αξίας. Είμαι και σε αυτό τυχερή, καθώς η ομάδα διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο και στην ασφάλεια που νιώθει ο καλλιτέχνης.

Πώς βλέπεις τη νέα γενιά που «πειραματίζεται», που ασχολείται με την παραδοσιακή μουσική;

Με συγκινεί πολύ που νέοι άνθρωποι ασχολούνται με την παραδοσιακή μουσική, τα πανηγύρια και τα γλέντια. Ως παιδί, όταν ξεστόμιζα ότι παίζω κρητική λύρα, αυτό φάνταζε περίεργο στα μάτια των συνομηλίκων μου στο σχολείο. Χαίρομαι που, ως έναν βαθμό, επηρεάζω τις νεότερες κοπέλες να ασχοληθούν με την κρητική λύρα.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να είσαι μουσικός και να ζεις σε μια χώρα με τέτοια ανασφάλεια και αστάθεια. Ένα μεγάλο μπράβο σε αυτούς τους νέους ανθρώπους!

Πιστεύεις ότι και οι συγκυρίες, να βρεθείς, δηλαδή, τον σωστό χρόνο με τους κατάλληλους ανθρώπους, έπαιξαν τον ρόλο τους σε όλη αυτήν τη διαδρομή;

Όσο σκληρή δουλειά και να έχεις κάνει, όσο ταλέντο και να διαθέτεις, πρέπει να υπάρχει και λίγη τύχη. Ο Καζαντζάκης, βέβαια, έλεγε: «Δεν πιστεύω στη σύμπτωση, πιστεύω στη μοίρα». Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό να βρεθείς τη σωστή στιγμή, στο σωστό μέρος, με τους κατάλληλους ανθρώπους.

Η διαδρομή μου ήταν αρκετά μοναχική, καθώς έκανα κάτι στο οποίο δεν υπήρχαν άλλοι για να ενταχθώ. Χρειάζεται διπλάσια προσπάθεια όταν αγωνίζεσαι να φτιάξεις έναν αυτόφωτο δρόμο, πόσω μάλλον αν είσαι και γυναίκα.

Όταν, λοιπόν, τα κάνεις όλα μόνος, ο καιρός περνάει και δεν προλαβαίνεις να αφουγκραστείς, να χαλαρώσεις, να βρεθείς με ανθρώπους από τους οποίους θα μπορούσες να πάρεις κάτι. Κάπως έτσι, μπορεί να χάνεις πράγματα. Από την άλλη, βέβαια, χαίρεσαι, γιατί αυτή η πορεία είναι ολόδική σου κι είναι τόσο ωραίο να μην «χρωστάς» σε κανέναν…

Η καλλιτεχνική ωριμότητα φέρνει περισσότερη ελευθερία ή ευθύνη;

Στη δική μου περίπτωση, ελευθερία. Όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο απολαμβάνω αυτό που κάνω. Αποβάλλω από πάνω μου την αρνητική ενέργεια και την ανασφάλεια, εκείνα τα στερεότυπα που είτε μόνοι μας δημιουργούμε είτε η ίδια η κοινωνία μάς «φοράει».

Θεωρώ ότι μεγαλώνω πολύ όμορφα μέσα από την καθημερινότητά μου αλλά και από τη μουσική μου. Νιώθω πως ομορφαίνει αυτός ο δρόμος αντί να φυραίνει, παρότι δεν είναι καθόλου εύκολα τα πράγματα στη χώρα που ζούμε.

Ποιο είναι το πιο έντονο κρητικό στοιχείο που κουβαλάς στον χαρακτήρα σου;

Ο δυναμισμός. Όταν κρατάω τη λύρα στα χέρια μου, αποκτώ μια εσωτερική δύναμη που αντανακλάται στον τρόπο που θα τραγουδήσω, θα κινηθώ στη σκηνή και θα παίξω.

Η κρητική λύρα είναι το παρελθόν μου· οι αναμνήσεις μου, τα παιδικά μου χρόνια, η πατρίδα μου. Σου δίνει μεγάλη αυτοπεποίθηση να γυρνάς στο παρελθόν και να νιώθεις οικεία. Νομίζω ότι ο δυναμισμός και αυτή η υγιής «τρέλα» που κουβαλούν οι Κρητικοί, αποτελούν κομμάτι του χαρακτήρα μου.

Σήμερα, αισθάνεσαι πιο κοντά σε αυτό που ήθελες να γίνεις όταν ξεκινούσες;

Νομίζω πως ξεπέρασα τις προσδοκίες μου. Θεωρώ ότι έκανα περισσότερα από αυτά που ήταν καθορισμένα από τις συνθήκες να συμβούν.

Το γεγονός ότι «επιβίωσα» σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο και κατάφερα να αλλάξω το σκηνικό —άνθρωποι που με έκριναν και με σνόμπαραν, έγιναν σύμμαχοί μου— είναι από μόνο του ένα μεγάλο επίτευγμα. Οφείλω να το αναγνωρίσω στον εαυτό μου, ώστε να συνεχίσω να πορεύομαι με αυτήν την ελευθερία και με περισσότερη αγάπη. Τα διεκδίκησα και τα κέρδισα!