Νωρίς αντιληφθήκατε πως πάμε προς το χειρότερο

Η είδηση πως δύο κοπέλες 17 χρονών έπεσαν στο κενό, μας ταρακούνησε όλους. Πολλούς σας έβγαλε από ένα λήθαργο ότι το να είσαι έφηβος στην εποχή μας είναι εύκολο.

Απόψεις, post, άρθρα που τώρα κατάλαβαν πως η κοινωνία μας πάει κατά διαόλου και δεν επηρεαζόμαστε μόνο οι ενήλικες αλλά και τα ανήλικα παιδιά. Ξεχνάμε την κομβικότητα αυτής της τρυφερής ηλικίας και την ευκολία για να δημιουργηθούν τα σοβαρότερα ψυχολογικά προβλήματα ενός νέου. Δεν λαμβάνουμε υπόψη μας το πόσο big deal έχουν μετατραπεί οι Πανελλήνιες και παρουσιάζονται ως το τέλος της ζωής μιας καριέρας αλλά όχι ως την αρχή της.

Αγνοούμε την δυσκολία που περνάνε σε εκείνη την ηλικία τα περισσότερα παιδιά, με τις αλλαγές στο σώμα, στην ψυχοσύνθεση και στην ζωή τους αλλά και την επιδραστική και βίαιη αντίδραση της κοινωνίας (ενηλίκων – ανηλίκων) σε όλες αυτές τις αλλαγές. Οι γονείς, η κοινωνία, οι δάσκαλοι αγνοούν όλα αυτά τα προβλήματα είτε από επιλογή, είτε από άγνοια. Η τρυφερή ηλικία της εφηβείας πρέπει να μπει επιτέλους στο προσκήνιο και να μην κρύβεται κάτω από τα προβλήματα ή την έλλειψη χρόνου των ενηλίκων.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες φορές σε εκείνη την ηλικία έχω αισθανθεί, έχω μοιραστεί, έχω ακούσει από άλλους και έχει αγνοηθεί το συναίσθημα του «δεν αντέχω άλλο, αυτός ο κόσμος δεν είναι για εμένα». Είτε από την πίεση των Πανελλήνιών , είτε από όλες τις αλλαγές είτε από συμπεριφορές που δέχτηκα και εγώ και οι συνομήλικοί μου από άλλους εφήβους.

Όποιος πέρασε πρόσφατα εφηβεία στην Ελλάδα και δεν ήταν από την πλευρά των εγκεφαλικά νεκρών incels και των εγκεφαλικά νεκρών κοριτσιών που κυνήγαγαν την αντρική προσοχή τυφλά και αποκλειστικά (και δημιουργούσαν χρόνια και αθεράπευτα προβλήματα με τις συμπεριφορές τους σε όλους τους άλλους), ένιωσε ένα παράξενο συναίσθημα όταν είδαν την είδηση και το γράμμα. Ένα αίσθημα που έχεις νιώσει αλλά κρατήθηκες να μην το εκδηλώσεις. Ένα αίσθημα που το εκδήλωνες αλλά οι άνθρωποι κοντά σου το αγνοούσαν επειδή είχαν δικά τους προβλήματα ή το εκλάμβαναν σαν μια νορμάλ καταθλιπτική στάση που βγαίνει στην εφηβεία. Όμως δεν είναι αυτό, είναι η αρχή μιας μακροχρόνιας κατάθλιψης που μένει για πάντα, μετατρέπεται σε κάτι σκοτεινό όσο μεγαλώνεις και όσο το καταπιέζεις μέσα σου επειδή έτσι σου έμαθε η κοινωνία και οι άνθρωποι γύρω σου. Όσο μικρά και αν είναι τα παιδιά σας ακούστε τα και δωστε σημασία όσο είναι νωρίς και μπορείτε να τα βοηθήσετε.

Η ψυχική υγεία πρέπει να μην θεωρείται άλλο ταμπού. Καλά τα λέμε στα λόγια ως κοινωνία, πως πλέον δεν είναι, αλλά οι περισσότεροι ζείτε ακόμα στον Μεσαίωνα, άμα αναλογιστούμε τις απόψεις και τις συμπεριφορές σας. Πηγαίνετε σε έναν ψυχολόγο ή έναν ψυχίατρο, δεν είναι κακό!