Δεν είναι διαχρονικός ο Μαυρογιαλούρος, γνώμη μου…

Έβλεπα τις προάλλες -για μία ακόμη φορά, δεν ξέρω πόσες φορές την έχω δει- αυτή την καταπληκτική ελληνική ταινία του 1965, με τίτλο “Υπάρχει και φιλότιμο”, που έγραψε ο μοναδικός Αλέκος Σακελλάριος και ανέδειξε με την ξεχωριστή του ερμηνεία ο χαρισματικός Λάμπρος Κωνσταντάρας.

Ξέρετε, τον Μαυρογιαλούρο. Τον Υπουργό Εθνικής Ανασυγκροτήσεως και Περιθάλψεως, αρμόδιο για τις υποδομές της υπαίθρου, της επαρχίας, γεφύρια, μαιευτήρια και τα λοιπά και τα λοιπά. Υπεύθυνο για τους… χωριάτες, όπως έλεγαν τότε, για την Περιφέρεια, όπως μας αρέσει να αποκαλούμε τις εκτός Αθηνών περιοχές, κάπως έτσι μπορεί να λέγαμε σήμερα.

Έναν πολιτικό, προερχόμενο από γνωστή πολιτική οικογένεια. Σύμφωνα με το σενάριο, το σόι του είχε ρίξει βαθιές ρίζες στην ευρύτερη περιοχή της Πλατανιάς. Για εκατό χρόνια οι Μαυρογιαλουραίοι ήταν το πρώτο τζάκι της περιοχής.

Τον μακαρίτη τον παππού του, τον αγαπούσαν, τον μακαρίτη τον πατέρα του, τον λάτρευαν, αλλά με τον ίδιο τον Υπουργό χαλούσε ο κόσμος. Έπιναν νερό στο όνομά του, όπως του έλεγε ο στενός του συνεργάτης στην περιοχή, ο Γκρούεζας, ρόλο που ενσάρκωσε με μνημειώδη επιτυχία ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος.

Ο Υπουργός, κάπως… ελαφρύς και ανεύθυνος θα έλεγε κάποιος, δεν έδινε και μεγάλη σημασία στα… του Υπουργείου. Δεν είχε και χρόνο… Που να προλάβει ανάμεσα στα τραπέζια και το χαρτάκι με συναδέλφους του, μετά των συζύγων, βεβαίως-βεβαίως… (αυτό είναι από άλλη ταινία)

Κουμάντο φαίνεται πως έκανε ο ιδιαίτερος γραμματέας του, ο Γιωργάκης, μαζί με τον Γκρούεζα. Μια χαρά τα κανόνιζαν και “φάγανε, φάγανε, φάγανε…”

Και στον Υπουργό τα εμφάνιζαν όλα τέλεια, μέχρι κατά -ατυχή για εκείνους- σύμπτωση να βρεθεί ο Μαυρογιαλούρος, πηγαίνοντας για τα εγκαίνια ενός έργου πνοής, στην Πλατανιά, χωρίς την συνοδεία των συνεργατών του.

Και τότε, όταν βρέθηκε ως άγνωστος ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους ενός χωριού, άρχισε να αντιλαμβάνεται τη σκληρή πραγματικότητα. Τις λοβιτούρες, τις υπερτιμολογήσεις, τη διαφθορά, τα ψέματα, τις εξυπηρετήσεις των… δικών μας παιδιών, τους ψηφοθηρικούς μηχανισμούς. Μόλις βγήκε από τη… γυάλα του, είδε το αληθινό πρόσωπο των συνεργατών του.

Και όταν κατάλαβε τι συνέβαινε πίσω από την πλάτη του, τους ξεμπρόστιασε, τους καταχέριασε, τους άρχισε στις καρπαζιές και παραιτήθηκε, στην προσπάθεια να προλάβει να σώσει τουλάχιστον το σπίτι του, όπως έλεγε χαρακτηριστικά.

Επειδή εκλογές έρχονται, κάποιοι σε αυτό το σενάριο βλέπουν ομοιότητες με τη σημερινή Ελλάδα και λένε ότι η ταινία είναι διαχρονική. Αλλά, ενδεχομένως, εμείς είμαστε εδώ και 60 χρόνια οι ίδιοι και απαράλλαχτοι. Δεν είναι διαχρονικός ο Μαυρογιαλούρος, γνώμη μου…