Στον τάκο: Σημειώσεις από τον πόλεμο, μέρος 10ο ή όσα δεν πρόλαβα να πω στο «ζωντανό» μου

• Η Χεσμπολάχ κατορθώνει – και όχι απλώς επιβιώνει – να παραμένει αξιόμαχη, όπως δείχνουν όλα τα χτυπήματά της
• Όσοι περίμεναν από το Ισραήλ να κάνει παρέλαση στον νότιο Λίβανο, διαψεύδονται οικτρά
• Ο ικανότατος κατά τα άλλα στρατός του Ισραήλ τα βρίσκει σκούρα από τον ανταρτοπόλεμο των Σιιτών

Εδώ και τέσσερις εβδομάδες, παρακολουθούμε μέρα με την ημέρα, τον ισραηλινό στρατό να ανακοινώνει σχέδια επι σχεδίων για κατάληψη εδαφών του Λιβάνου και δημιουργία ζωνών ασφαλείας αποστρατικοποιημένων περιοχών και άλλων στρατηγικών κινήσεων, προκειμένου να απαλείψει τον κίνδυνο της Χεσμπολάχ.

Κάθε λίγο και λιγάκι έχουμε και μια καινούρια ανακοίνωση για αποστολή νέων δυνάμεων για την ενεργοποίηση των σούπερ ταξιαρχιών για την μετακίνηση στο μέτωπο επίλεκτων ανδρών και άλλα τα οποία ακούγονται ως λαμπρά και διανέμονται και αναπαράγονται με πολύ εύηχο τρόπο από τους φίλους του Ισραήλ και το δίκτυο προβολής των ειδήσεων που κατορθώνει να διατηρήσει σε όλο τον πλανήτη αυτή η δοκιμαζόμενη χώρα.

Ωστόσο, παρά το διαρκές σφυροκόπημα, παρά τον καθημερινό βομβαρδισμό των θέσεων της Χεσμπολάχ τόσο στη Νότια Βηρυτό, όσο και στις συνοριακές περιοχές, η οργάνωση της Χεσμπολάχ, που από πολλούς θεωρείται τρομοκρατική, παραμένει αξιόμαχη. Κάθε μέρα καταφέρνει χτυπήματαεναντίον όχι μόνο των Ισραηλινώνπου έχουν καταφέρει να διεισδύσουν μέσα στα εδάφη του Λιβάνου και να καταλάβουν κάποια χωριά των συνόρων, αλλά και με ρουκέτες και drone εναντίον στρατιωτικών εγκαταστάσεων στο Βόρειο Ισραήλ, χωριών και οικισμών πάνω στη συνοριακή γραμμή.

Δεν έχει καταφέρει και λίγα εδώ που τα λέμε.

Τις προηγούμενες εβδομάδες βρέθηκα σε αυτές τις περιοχές του νοτιού Λιβάνου, πολύ κοντά στα χωριά στα οποία διεξάγονται οι μάχες. Πρέπει πραγματικά να βρεθεί κάποιος εδώ για να αντιληφθεί πώς είναι δυνατόν ο ισχυρότερος για πολλούς στρατός του κόσμου να τα βρίσκει κυριολεκτικά μπαστούνια απέναντι σε μία παραστρατιωτική παρακρατική αντάρτικη ομάδα χωρίς κρατική υπόσταση, χωρίς κρατική οργάνωση, αλλά με αξιόμαχη συγκρότηση, προσωπικό και μέσα.

Αυτό που κάνει τη διαφορά εδώ στον νότιο Λίβανο είναι το ανάγλυφο του εδάφους. Στα σύνορα ανάμεσα στο Ισραήλ και τον Λίβανο, το τοπίο είναι εντελώς διαφορετικό από ό,τι ήταν στη Γάζα, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν ή ακόμα και τη Συρία, σε περιοχές δηλαδή που οι στρατοί που εισέβαλαν μπόρεσαν με σχετική ευκολία να κατακτήσουν περιοχές και να κατατροπώσουν τους αμυνόμενους. Εδώ το ανάγλυφο του εδάφους, η ιδιαίτερη γεωγραφία, η ιδιαίτερη γεωμορφολογία αποτελούν πλεονεκτήματα των αμυνόμενων.

Η Χεσμπολάχ είναι γνωστό ότι επιλέγει για τον εαυτό της τη στρατηγική του ανταρτοπόλεμου. Δεν διαθέτει μαζικές δυνάμεις και δεν θα επιλέξει ποτέ να αντιπαρατεθεί σε ανοιχτό πεδίο με τους επιτιθέμενους. Δεν την ενδιαφέρει και δεν θεωρεί ήττα την απώλεια εδαφών. Δεν την ενδιαφέρει και δεν θα θεωρήσει ποτέ νίκη την κατάκτηση εδαφών. Τα στελέχη της δεν στεναχωριούνται καθόλου εάν ο απέναντι στρατός, ο εισβολέας IDF κατακτήσει ένα χωριό ακόμη ή ένα χωριό λιγότερο, καθώς εισβάλλει στο Λίβανο. Αυτό το οποίο κάνει η Χεσμπολάχ – και το κάνει μάλλον με μεγάλη επιτυχία τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες – είναι να διατηρεί κρυμμένα τα στελέχη της, να τους κρατά καλά φυλαγμένους σε κρυσφήγετα, χαράδρες, σπηλιές και γενικότερα σε μέρη τα οποία δεν διακρίνονται από τα τελειότερα σύστηματα παρατήρησης και κατασκοπίας που διαθέτει περίπτωση.

Και όταν τους δίνεται η ευκαιρία, σαν φαντάσματα, να βγαίνουν από τα κρησφύγετά τους, να χτυπούν τους στόχους τους είτε με ρουκέτες, είτε με αντιαρματικά RPG, είτε με drones και αμέσως μετά να εξαφανίζονται. Αυτή είναι η λογική του ανταρτοπόλεμου που ταιριάζει όχι μόνο με την ιδιοσυγκρασία της Χεσμπολάχ, αλλά πολύ περισσότερο με τις ιδιαίτερες συνθήκες αυτού του πολέμου που διεξάγεται από τις 3 Μαρτίου ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χεσμπολάχ στις δύσβατες περιοχές του νότιου Λιβάνου.

Κάθε λίγο και λιγάκι ακούμε από την πλευρά του Ισραήλ σχέδια, εισηγήσεις του στρατού προς την κυβέρνηση, αποφάσεις του υπουργείου Άμυνας, συζητήσεις στο υπουργικό συμβούλιο, αποφάσεις των αρμοδίων πολιτικών οργάνων, δηλώσεις του Μπέντζαμιν Νετανιάχου που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προεξοφλούν μια νίκη του Ισραήλ και σε αυτό το πεδίο. Αλλά αυτή η νίκη συνεχώς προαναγγέλλεται. Και τουλάχιστον μέχρι στιγμής δεν την έχουμε δει. Και δεν πρόκειται να τη δούμε, ή τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου εκτίμηση, όσο διαρκεί ο ανταρτοπόλεμος.

Ο ανταρτοπόλεμος είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της Χεσμπολάχ και αποτελεί τον μεγαλύτερο εφιάλτη κάθε τακτικού στρατού. Τα μέτρα και τα σταθμά αυτού του πολέμου είναι, τουλάχιστον επί του παρόντος, υπέρ της Χεσμπολάχ. Το Ισραήλ, εδώ και τόσες εβδομάδες, καταφέρνει, με μια απίστευτη ακρίβεια, να εντοπίζει στελέχη της Χεσμπολάχ και να τα εκτελεί. Ακόμα και όταν αυτά κοιμούνται ήσυχα στο σπίτι τους ή ταξιδεύουν με κάποια αυτοκίνητα ή με κάποια μοτοσυκλέτα σε έναν πολύβουο δρόμο της Βηρυτού ή του Νότιου Λιβάνου.

Έχουμε δει χτυπήματα ακριβείας μέσα σε σπίτια και διαμερίσματα, χτυπήματα που βρίσκουν τον στόχο τους ακόμη και όταν δεν προκαλούν την παραμικρή ζημιά στο διπλανό διαμέρισμα. Έχουμε δει, βέβαια, και χτυπήματα με σημαντικές παράπλευρες απώλειες, όπως πρόσφατα στην περιοχή Ζνέι της Νότιας Βηρυτού όπου μαζί με έναν από τους διοικητές της Χεσμπολάχ βρήκαν τον θάνατο και τέσσερις ακόμη πρόσφυγες από τον Νότο, άμαχοι, που δεν είχαν απολύτως καμία σχέση με το συγκεκριμένο πρόσωπο.

Το Ισραήλ μοιάζει να αντιμετωπίζει την εξέλιξη του πολεμικού μετώπου με μία αμηχανία. Θα περίμενε να τελειώνει πιο γρήγορα και πιο εύκολα με τους αντάρτες της Χεσμπολάχ. Αλλά οι μέρες και οι εβδομάδες περνούν και αυτό δεν γίνεται. Άλλωστε δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνει.

Η Χεσμπολάχ – η οποία με την απαράδεκτη ενέργειά της  να επιτεθεί εναντίον του Ισραήλ για να συμπαρασταθεί στο ομόδοξο Ιράν- σέρνει ολόκληρο τον Λίβανο όλο και πιο βαθιά μέσα στον ορυμαγδό του πολέμου. Η Χεσμπολάχ έχει καταφέρει πάρα πολλά κυρίως στον τρόπο με τον οποίο έχει οργανωθεί μέσα στον Λίβανο, στον τρόπο με τον οποίο έχει πάρει στις τάξεις της χιλιάδες μαχητικές στον τρόπο με τον οποίο οργανώθηκε διαρθρώνοντας στο πυκνό δίκτυό της από εταιρίες πετρελαιοειδών, πρατήρια καυσίμων, εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, τράπεζες, κάθε είδους επιχειρήσεις, μη κυβερνητικές οργανώσεις, φιλανθρωπικά ιδρύματα, προνοιακές υπηρεσίες, σχολεία, συσσίτια, τυροκομία, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς.

Για τον λόγο αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο όχι μόνο να αντιμετωπιστεί στο πεδίο της μάχης από το Ισραήλ, αλλά και να αφοπλιστεί στο πεδίο της κοινωνίας από τις επίσημες αρχές του Λιβάνου.

Θα κλείσω αυτές τις σκέψεις με κάτι που με εντυπωσίασε και μου το είπε άνθρωπος, Σιίτης στο θρήσκευμα, τον οποίο γνώρισα εδώ στη Βηρυτό και μέσα από τις συζητήσεις μας, εκτίμησα για το εύρος της σκέψης του, το πλήθος των πληροφοριών του και την ικανότητα των εκτίμησεών του.

«Υποστηρίζω τη Χεσμπολάχ στον αγώνα της εναντίον του Ισραήλ», μου είπε ο γνωστός μου και πρόσθεσε: « Τους υποστηρίζω γιατί είναι η μόνη που σε αυτή τη χώρα των δειλών και διεφθαρμένων, σηκώνει ανάστημα, οργανώνεται, μεθοδικά μάχεται και παλεύει το Ισραήλ το οποίο είναι χωρίς αντίρρηση ένας εχθρός της πατρίδας μου. Τους παραδέχομαι γιατί δείχνουν αγωνιστικότητα, αποφασιστικότητα και δύναμη σε αντίθεση με όλον τον υπόλοιπο πληθυσμό, Σουνίτες και χριστιανούς, οι οποίοι δείχνουν να έχουν παραδοθεί. Αλλά σπεύδω να διευκρινίσω το εξής: Εάν η Χεσμπολάχ αποφασίσει να χωρίσει στα δύο τη χώρα για να κρατήσει για αυτή τη μισή, εγώ θα πάω να ζήσω στην άλλη μισή. Θα πάω να ζήσω με τους χριστιανούς. Γιατί οι Σιίτες μπορούν να πολεμούν, μπορούν να αντιστέκονται, αλλά οι χριστιανοί μπορούν να δημιουργούν, να προφυλάσσουν, να επιδιώκουν την ειρήνη και να αγαπούν τη ζωή περισσότερο από την εκδίκηση».

Και νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα.