Στον… τάκο όσοι λοιδόρησαν τον Νιόνιο!

• Οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν πεθαίνουν! Απλώς σταματούν τις live εμφανίσεις! Αυτό ισχύει για τον Νιόνιο, τον οποίο όλοι από χτες πενθούμε. Κάποιοι όμως με απύθμενη υποκρισία, αφού τον λοιδόρησαν όταν αυτός… ξεστράτησε, κατά την εμμονική άποψη τους!
• Ο Διονύσης Σαββόπουλος ήταν ένας μοντέρνος φιλόσοφος, από τους ελάχιστους που μας είχαν απομείνει, καθώς είχε τρομερή αναλυτική ικανότητα κάθε πολιτικού και κοινωνικού ζητήματος και κυρίως είχε την τόλμη να εκφράζει την θέση του ακόμη κι όταν ήξερε πως αυτή θα τον κάνει μέχρι και μισητό σε ένα μεγάλο μέρος του κοινού του!
• Κάποιοι χτες θρήνησαν με… μισή καρδιά γιατί… τέτοιοι είναι, τόσοι είναι!

Ο Νιόνιος που όλοι αγαπήσαμε έχει καιρό που έφυγε από τον κόσμο μας, λόγω της φθαρτότητας της ύπαρξης μας και του πανδαμάτωρος χρόνου αλλά από την ψυχή και την καρδιά μας δεν πρόκειται να φύγει ποτέ. Όπως άλλωστε έχει πει κάποιος αμερικανός δημοσιογράφος “μη θρηνείτε για τους μεγάλους καλλιτέχνες, αυτοί δεν πεθαίνουν ποτέ γιατί ζουν μέσα από τα έργα τους!

Απλώς κάποια στιγμή της ζωής μας σταματούν να εμφανίζονται ζωντανά”!

Ο Διονύσης, ο δικός μας Σαλονικιός Σαββόπουλος, ήταν όμως μία μοναδική περίπτωση καλλιτέχνη. Ένας μοντέρνος φιλόσοφος. Δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος στιχουργός, μουσουργός, ανήσυχος ερευνητής- πειραματιστής και ερμηνευτής. Είχε το σπανιότατο τάλαντο να ρουφάει τα ζητήματα της εποχής του, να τα αναλύει με έναν τρόπο που μόνο σπουδαίοι στοχαστές το καταφέρνουν και να αρθρώνει τον δικό του λόγο, με ιδέες, προτροπές, διαπιστώσεις προς όλους μας.

Ήταν όμως μοναδική περίπτωση Opinion Leader γιατί μπορούσε να απλώσει αυτούς τους στοχασμούς μέσα από τους στίχους και την μουσική του στο λαό, αυτοί οι προβληματισμοί αλλά και οι ιδέες του να φτάσουν εύπεπτοι και κατανοητοί σε κάθε γωνιά αυτής Πατρίδας.

Έτσι, ήδη από το 1983, αφού, στην ταραγμένη δεκαετία του ’70 τραγούδησε για όλα τα αφηγήματα του φυσικού του χώρου, της Αριστεράς, άρχισε να σκαρώνει στίχους για την Πατρίδα, τον ελληνισμό και την λαϊκή παράδοση. Άλλωστε όλοι οι σύντροφοι του είχαν πάρει σαφείς αποστάσεις με έννοιες όπως η φιλοπατρία, η εθνική ενότητα, η διατήρηση της λαϊκής μας παράδοσης. Έτσι, επιχειρεί να γεφυρώσει την Αριστερά με τις έννοιες αυτές.

Ο Νιόνιος όμως τόλμησε όπως τολμούσε πάντα να πει την άποψη του χωρίς ποτέ να σκεφτεί το κόστος που θα πληρώσει. Με τα ίδια κότσια που κορόιδευε την χούντα και τους στρατιωτικούς, με τα ίδια κότσια βάδισε σε συντηρητικούς πολιτικούς δρόμους.

Θυμηθείτε!

Το 1989 ξυρίστηκε και έγραψε το “Μητσοτάκ”, έναν ανατρεπτικό για τον χώρο του τραγούδι το οποίο τον έβαλε απέναντι, ίσως τον έκανε εχθρό των έως τότε φανατικών φίλων του.

“Καλέ κυρά, νοικοκυρά, στείλε τον υδραυλικό σου τον σιδερένιο, για τ’ όμομα του Σαρλώ, στον εξαποδώ, μάς γέμισε νερά ένα ολόκληρο σπίτι, μάς γκρέμισε τον αγωγό, προτείνω τον ψηλό που μοιάζει με ροφό, τα χώματα και τα νερά να μαζέψει κι ως τότε κάτι θα σκεφτώ, κάποιο ζικ – ζακ το μητσοτάκ, το μητσοτάκ”,

τραγουδούσε ο Νιόνιος για να εξηγήσει ότι μετά το δυσώδες 1989 η χώρα χρειάζεται μία περίοδο ανασύνταξης και σταθεροποίησης, την οποία είναι ικανός να φέρει ο Κων. Μητσοτάκης “και μετά βλέπουμε”.

Είναι το “Βρόμικο ’89” που τον αλλάζει, ή το γεγονός ότι μεγαλώνει οπότε γίνεται πιο συντηρητικός και αφήνει πίσω του τα ανέμελα επαναστατικά νιάτα, όσο κι αν τα ύμνησε και τα εξέφρασε τα προηγούμενα χρόνια;

Όπως και να’ χει λίγο πριν τις τελευταίες εκλογές δίνει την… χαριστική βολή στους εναπομείναντες εμμονικούς Αριστερούς φίλους του…

«Εγώ ελπίζω σε μια αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας. Πρέπει να πω ότι σέβομαι όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου και τους ηγέτες τους, γιατί είναι δυνάμεις της πατρίδας, τους έθνους. Απλώς παρατηρώ ότι τουλάχιστον κάποια από αυτά τα κόμματα της υποτιθέμενης προοδευτικής συνεργασίας, διατηρούν ένα παλιό είδος φοιτητικής ξενοιασιάς και μια υπερβολική και εντελώς αδικαιολόγητη αυτοπεποίθηση, η οποία μπορεί να αποβεί πάρα πολύ επικίνδυνη. Γιατί πια τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα και έχουν αλλάξει, μας χρειάζεται μια ωριμότητα. Κάποιος πρέπει να διαχειριστεί αυτή την κατάσταση. Εγώ δεν ξέρω καλύτερο από τον Κυριάκο Μητσοτάκη για αυτό», δηλώνει.

Ο κόσμος, οι πολίτες, δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί αγάπησαν τον Νιόνιο όχι μόνο γιατί έγραφε ωραία τραγούδια. Τον αγάπησαν για το ελεύθερο πνεύμα του, θαύμασαν τα κότσια του, την ικανότητα του να σκαρώνει στίχους με βαθύ νόημα που άγγιζαν την ψυχή μας.

Οι μισοί (περίπου). Γιατί οι άλλοι μισοί (περίπου) του γύρισαν την πλάτη, τον λοιδόρησαν, τον απέρριψαν, τον κατήγγειλαν γιατί άφησε πίσω του την Αριστερά και συντάχθηκε με την Δεξιά! Δεν την άντεξαν τόση ελευθερία! Το ελεύθερο πνεύμα του το ήθελαν να είναι τόσο ελεύθερο όσο χωρά στα μέτρα της Αριστεράς. Το ήθελαν τόσο ελεύθερο, ανατρεπτικό, τολμηρό και ρηξικέλευθο όσο όμως αυτό συμφωνεί με τις δικές τους απόψεις! Ελεύθερο πνεύμα με όρια όμως δεν υπάρχει σύντροφοι!