Στον… τάκο όλοι μας που δεν έχουμε αίσθηση καθήκοντος, χρέους και υποχρεώσεων, παρά μόνο απαιτήσεις, δικαιώματα και προσδοκίες από άλλους

– Ακολουθεί φορτισμένο άρθρο για το οποίο ζητώ κατανόηση, αφού προήλθε από τις εικόνες και το κλίμα που εισέπραξα στο Ισραήλ!

– Εδώ οι περισσότεροι έχουν βαθιά μέσα τους κάτι που οι περισσότεροι από εμάς νιώθουμε όλο και λιγότερο: την προσφορά σε κάτι άλλο πέρα από τον εαυτό μας και τους ανθρώπους του στενού περιβάλλοντος μας!

– Η διεθνής συγκυρία μας καλεί να ξανασκεφτούμε την Πατρίδα, το κοινό καλό, την κοινότητα την δική μας!

Σκηνικό πρώτο: πέφτω, με το συνεργείο του ΣΚΑΙ, σε μπλόκο του IDF, στο δρόμο προς τον συνοριακό σταθμό της Ράφα, λίγο έξω από την Γάζα. Εικοσάρης πάνοπλος στρατιώτης με βάζει να περιμένω μέχρι κάποιος ανώτερος του να του απαντήσει για το τι πρέπει να κάνει μαζί μου! Μιλά αγγλικά με εντονη γαλλική προφορά. Ζει στο Παρίσι, είναι σεφ, αλλά ήρθε εδώ να υπηρετήσει την θητεία του. Όπως μου εξηγεί, αισθάνθηκε την ανάγκη να στρατευθεί γιατί ήθελε να αποτελεί κομμάτι της υπεράσπισης της πατρίδας του…

Σκηνικό δεύτερο: στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων χαζολογάω με ιερείς τους οποίους έχω γνωρίσει σε παλαιότερα ταξίδια μου εδώ, καθώς παρακαλάω για μία δήλωση του Πατριάρχη! Ο ένας είναι από τον Πειραιά, ο άλλος από την Ορεστειάδα, ο τρίτος από την Θεσσαλονίκη. Νέοι άνθρωποι, με λαμπρές σπουδές. Απαντούν στην ποταπή απορία μου ότι βρίσκονται εδώ γιατί αισθάνονται το χρέος να κρατήσουν το Πατριαρχείο και τα προσκυνήματα των Αγίων Τόπων ανοιχτά, επισκέψιμα και ελληνικά! Αν εμείς δεν είμαστε εδώ οι εκκλησίες και τα μοναστήρια θα κλείσουν, θα γίνουν μουσεία, θα χάσουν την ιερότητα τους, κανείς δεν θα μπορεί να έρχεται εδώ και να αγαλιάζει μέσα στις προσευχές του, λένε! Οι δυσκολίες τεράστιες! Αλλά η αίσθηση του χρέους ισχυρότερη!

Σκηνικό τρίτο: η κουβέντα πάει στο ελληνορθόδοξο μοναστήρι της Γάζας, με δύο μόλις κληρικούς, που λειτουργεί, παρά τον πόλεμο, στο οποίο μάλιστα έχουν καταφύγει 400 χριστιανοί Άραβες για να σωθούνε από τους βομβαρδισμούς! Παρακαλώ τον Αρίσταρχο, τον μόνο που έχει επικοινωνία με τον ηγούμενο του, τον Αλέξιο, να του τηλεφωνήσει για να μου κάνει μία δήλωση. Λίγο για να με ευχαριστήσει, λίγο για να με ξεφορτωθεί καθότι φορτικός, του τηλεφωνεί, τον ενημερώνει και μου δίνει το κινητό του. Μαγεύομαι! Ο Αλέξιος, φιλοξενεί 400 άτομα, τα περισσότερα παιδιά και μεγάλης ηλικίας. Τους προσέφερε φαγητό, καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς, ψυχολογική υποστήριξη. “Ακόμη και ένας χριστιανός να μείνει στην Γάζα θα μείνω και εγώ να τον βοηθώ”, λέει…

Σκηνικό τέταρτο: φεύγοντας από το Πατριαρχείο συναντώ δύο κυρίες που μιλούν ελληνικά! Είναι δασκάλες, που εργάζονται σε σχολεία του Πατριαρχείου! Βρήκαν εδώ ένα άλλο, υψηλόφρων νόημα στην δουλειά τους, μου λένε. Δουλεύουν με τα παιδιά των εναπομείναντων ελληνικών οικογενειών. “Κρατάμε ζωντανό τον ελληνισμό εδώ”, προσθέτουν με βλέμμα γεμάτο υπερηφάνεια!

Σκηνικό πέμπτο: φτάνω στον αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ. Στην πύλη του Τέρμιναλ 3 έχω ραντεβού με τον Παλαιστήνιο Μ. τον οποίο είχα οδηγό μου την προηγούμενη φορά που ήρθα εδώ για την 7η Οκτωβρίου. Ζούσε στις ΗΠΑ, ήταν μποξέρ, είχε τακτοποιηθεί εκεί. Όταν οι Εβραίοι έποικοι πέταξαν τους γονείς του από το σπίτι τους, σε ένα χωριό, επέστρεψε για να τους βοηθήσει να ξαναστήσουν την ζωή τους. Ήταν το χρέος του! Όχι μόνο απέναντι στους ανθρώπους που τον έφεραν στην ζωή αλλά και απέναντι στην Παλαιστήνη. Με την επιστροφή του ήθελε να δείξει στους Ισραηλινούς, ότι δεν θα τους περάσει, δεν θα ξεριζώσουν την φάρα του από εδώ…

Σκηνικό έκτο: έχω δύο ώρες για την πτήση επιστροφής στην Θεσσαλονίκη, χαζεύω ειδήσεις. Πρώτο θέμα, καβγάς στην Βουλή. Την ώρα που η Ευρώπη ετοιμάζεται για πόλεμο με τη Ρωσία, όπως λέει το δεύτερο θέμα, την ώρα που το ουκρανικό φουντώνει και το αραβο-ισραηλινό ακόμη δεν έχει καταλαγιάσει, σύμφωνα με τα επόμενα θέματα του Δελτίου, οι εκπρόσωποι μας ανταλλάσσουν κατηγορίες και προσβολές.

Εδώ ο κόσμος χάνεται και οι δικοί μας διαγκωνίζονται, όχι για να βρουν κάτι εποικοδομητικό να προτείνουν αλλά για το ποιος θα ξεστομίσει την πιο πετυχημένη, αιχμηρή ατάκα!

Συμπέρασμα: ο κόσμος φτιάχνεται και πετυχαίνει από ανθρώπους που νιώθουν ότι σ αυτήν την ζωή δεν ήρθαν για να υπηρετούν τον εαυτό τους! Και εμείς στην Ελλάδα αυτό το έχουμε ξεχάσει.

Οι καιροί όμως είναι δύσκολοι. Χρειαζόμαστε μία δυνατή Πατρίδα, οικονομικά ισχυρή με Έλληνες που είναι αποφασισμένοι να τα βάλουν με τα δύσκολα!

Και αυτό -λυπάμαι που θα το πω- δεν το βλέπω…