Στον… τάκο ο Παύλος Μαρινάκης (για το επίδομα ανεργίας)

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, λίγο πριν την γέννηση του Παύλου Μαρινάκη δηλαδή κατατέθηκε για πρώτη φορά η πρόταση για μετατροπή του επιδόματος ανεργίας σε επίδομα εργασίας.

Και μάλιστα από τη νεολαία του κυβερνώντος κόμματος, την ΟΝΝΕΔ, που υιοθέτησε καλές πρακτικές χωρών του εξωτερικού και πρότεινε να δίνονται τα κονδύλια στήριξης των ανέργων σε εργοδότες, με μία λογική επιδότησης της εργασίας και όχι του καθισιού.

Το σκεπτικό είναι απλό: αντί να δίνονται 400- 500 ευρώ σε έναν πολίτη και αυτός να κάθεται στο σπίτι του και να τα εισπράττει να δίνονται κατ’ άτι αυξημένα σε έναν επιχειρηματία. Στην περίπτωση αυτή ο μεν εργαζόμενος θα έβγαινε από την ανεργία, θα αποκτούσε εργασιακές δεξιότητες και προϋπηρεσία, ενώ θα διεκδικούσε την πρόσληψη του και μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος στήριξης από την ίδια επιχείρηση καθώς ενδεχομένως θα έκανε και θα ήθελε την δουλειά που θα γνώριζε μέσα από αυτό.

Ο δε εργοδότης θα ήταν επίσης ικανοποιημένος αφού θα αξιοποιούσε προς όφελος του την εργασία του τέως ανέργου, με μειωμένο γι’ αυτόν εργασιακό κόστος.

Τέτοια προγράμματα μπορούν να εφαρμοστούν σε χώρες εκτός κρίσης με μειωμένη ανεργία, εκεί δηλαδή που υπάρχει η υπόνοια πως οι περισσότεροι άνεργοι είναι άνεργοι όχι γιατί δεν βρίσκουν δουλειά, καθώς υπάρχει επαρκής προσφορά, αλλά γιατί βολεύονται με το επίδομα.

Αν θυμάμαι καλά, η πρόταση της ΟΝΝΕΔ απευθυνόταν και στο δημόσιο τομέα, με το σκεπτικό ότι οι Δήμοι θα μπορούσαν να αξιοποιούσαν ανέργους άνετα, καθώς διαθέτουν πληθώρα εργασιακών αντικειμένων, ενώ σε μία τέτοια περίπτωση θα απολάμβαναν και το μειωμένο εργασιακό κόστος.

Κάτι τέτοιο προσπάθησε να προβάλει ο Παύλος Μαρινάκης, προφανώς επειδή το θέμα θα του ήταν οικείο, καθώς έχει διατελέσει και πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ.

Τώρα, ένας μόνο Θεός ξέρει το πως έφτασε η πρόταση αυτή να παρουσιάζεται από την αντιπολίτευση ως “κρυφή ατζέντα Μητσοτάκη” που βγαίνει από τον “λαγό- Μαρινάκη” ο οποίος παρουσιάζεται περίπου ως ένας στυγνός εκμεταλλευτής του λαού, που θέλει να κόψει το επίδομα ανεργίας από τους αδύναμους ανέργους, λες και το πληρώνει από την τσέπη του…

Το μέγεθος της διαστρέβλωσης θέσεων και απόψεων είναι τεράστιο. Ο τοξικός λόγος της αντιπολίτευσης κάνει το άσπρο- μαύρο! Και τοξικό ταυτόχρονα!

Αυτό που επίσης είναι εξοργιστικό είναι το… “άδειασμα” του Παύλου Μαρινάκη από τους συναδέλφους του υπουργούς!

Πρώτη και καλύτερη η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως, η οποία προφανώς επειδή θίχθηκε αφού δεν υπέβαλε πρώτη αυτήν την ιδέα, έσπευσε να μιλήσει για ανεφάρμοστες προτάσεις. Ακολούθησαν διάφοροι της ΝΔ που ξιφούλκησαν εναντίον του κυβερνητικού εκπροσώπου, κάτι που αποδεικνύει ότι η παραταξιακή αλληλεγγύη και η συντροφικότητα, στοιχεία δομικά για κάθε πολιτικό σχηματισμό είναι έννοιες άγνωστες στο κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη…