Φαιδρά Πορτοκαλέα #065: Η Σκερτσοευημερία, ο Μπρατάκος, ο Μαρινάκης, τα κοσμικά της ΔΕΘ, το πράσινο ντοσιέ, η δεύτερη πρώτη φορά, ακούει το Υπουργείο Πολιτισμού;, οι σωτήρες με το κιλό, η αστυνομική παραφωνία

Η Σκερτσοευημερία

Ο Άκης Σκέρτσος αγαπά τους αριθμούς. Τους γνωρίζει, τους μελετά, τους παρουσιάζει και ενίοτε τους χαϊδεύει λίγο πριν τους βγάλει στον τηλεοπτικό αέρα. Έχει περάσει από τον Παναγιώτη Πικραμμένο, από το υπουργείο Οικονομικών δίπλα στον Γιάννη Στουρνάρα, από τον ΣΕΒ και τώρα από το Μέγαρο Μαξίμου. Αν μη τι άλλο, έχει ανοίξει περισσότερα Excel απ’ όσα έχει ανοίξει ο μέσος Έλληνας πορτοφόλια με χρήματα μέσα.📊

Μας πληροφορεί λοιπόν ότι η Ελλάδα δεν είναι πλέον «η Ελλάδα των 1.000 ευρώ στις τραπεζικές καταθέσεις», πολύ ωραία, χαρμόσυνα νέα. Μόνο που ο πολίτης ακούει για την αύξηση των καταθέσεων την ώρα που στο σούπερ μάρκετ κοιτάζει το τυρί σαν να πρόκειται για επενδυτικό προϊόν υψηλού κινδύνου. Βάζει βενζίνη με το εικοσάρικο, πληρώνει ρεύμα με μικρή προσευχή και όταν φτάσει το ενοίκιο ανακαλύπτει ξανά τη βαθύτερη έννοια της λέξεως «υπομονή».🧾

Βεβαίως, οι συνολικές καταθέσεις μπορεί να αυξάνονται, το δεχόμαστε. Αλλά «συνολικές» είναι η ωραιότερη λέξη της στατιστικής. Βάζεις μέσα αυτόν που έχει εκατό χιλιάδες, βάζεις κι εκείνον που έχει εκατό ευρώ και στο τέλος βγαίνει ένας τρίτος άνθρωπος που δεν υπάρχει, αλλά σύμφωνα με τον μέσο όρο περνάει ζωή χαρισάμενη. Κάπως έτσι ο ένας έχει εξοχικό στη Μύκονο, ο άλλος χρωστάει τα κοινόχρηστα και στα χαρτιά φαίνεται ότι διαθέτουν από μισή πισίνα ο καθένας.💶

Εδώ ακριβώς αρχίζει η περίφημη Σκερτσοευημερία. Οι αριθμοί λένε ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα και ο πολίτης κοιτάζει γύρω του μήπως η βελτίωση πέρασε από τον δρόμο του και δεν την πρόσεξε. Διότι άλλο να αυξάνεται το ΑΕΠ, άλλο οι καταθέσεις κι άλλο να μπαίνεις στον φούρνο, να παίρνεις ψωμί, γάλα και δύο κουλούρια και να αναρωτιέσαι αν δικαιούσαι απόδειξη ή συμβολαιογραφική πράξη. 🥖

Δεν είναι ανάγκη να μαλώσουμε με τον Σκέρτσο. Ούτε να πετάξουμε τη στατιστική από το παράθυρο, χρήσιμη είναι. Απλώς κάποιος πρέπει να της εξηγήσει ότι η κοινωνία δεν ζει σε γράφημα, ζει με λογαριασμούς. Δεν τρώει ποσοστά, δεν βάζει στο ρεζερβουάρ δείκτες ανάπτυξης και δεν πληρώνει τον ΕΝΦΙΑ με αισιοδοξία. Γιατί μπορεί η οικονομία να μεγάλωσε 3%, αλλά αν το σουβλάκι, το ρεύμα και το νοίκι μεγάλωσαν περισσότερο, ο πολίτης δικαιούται να μην πανηγυρίζει κρατώντας κομπιουτεράκι. 🧮

Η πραγματική ευημερία είναι πολύ πιο πεζή υπόθεση. Είναι να τελειώνει ο μήνας και να έχει μείνει κάτι στον λογαριασμό. Να μπορείς να πας στον οδοντίατρο χωρίς να ζητήσεις πρώτα προσφορά. Να βγεις για ένα φαγητό χωρίς το κινητό στο χέρι να υπολογίζει την επόμενη δόση της κάρτας. Να παραγγείλεις δεύτερη μπύρα χωρίς να συγκαλέσεις οικογενειακό Eurogroup.🍺

Διότι, τελικά, ο πιο αξιόπιστος οικονομικός δείκτης δεν βρίσκεται ούτε στην Τράπεζα της Ελλάδος ούτε στον ΣΕΒ ούτε σε καμία κυβερνητική παρουσίαση, βρίσκεται στην τσέπη. Και αν ο πολίτης ακούει κάθε εβδομάδα ότι πλούτισε, αλλά η τσέπη του εξακολουθεί να απαντά με αντίλαλο, ίσως δεν χρειάζεται περισσότερη εξήγηση. Χρειάζεται περισσότερα λεφτά. Τα υπόλοιπα είναι ευημερία σε PowerPoint.🍊

«Κυνικός είναι εκείνος που γνωρίζει την τιμή των πάντων και την αξία του τίποτα»

Όσκαρ Ουάιλντ, Ιρλανδός συγγραφέας και θεατρικός συγγραφέας

Μπρατάκος, λίγο “όχι” ανάμεσα στα πολλά “ναι”

Ο Γιάννης Μπρατάκος έκανε κάτι εξαιρετικά σπάνιο για άνθρωπο που έχει περάσει από το Μέγαρο Μαξίμου, δεν είπε «μπράβο Πρόεδρε». Είπε, περίπου, «ωραία τα μέτρα, αλλά δεν φτάνουν». Και κάπου εκεί πρέπει να ακούστηκε ένας μικρός πολιτικός συναγερμός, διότι στην Ελλάδα η διαφωνία πρώην στενού συνεργάτη αντιμετωπίζεται περίπου σαν να μπήκε κατσίκα στο υπουργικό συμβούλιο. Ο Μπρατάκος μίλησε για ανάγκες της επιχειρηματικότητας που δεν καλύπτονται, για 120 δόσεις που δεν ήρθαν και για μέτρα που είναι μεν στον σωστό δρόμο, αλλά όχι εκεί που περίμενε η αγορά.📣

Μπορούμε βεβαίως να πούμε ότι, αφού υπήρξε στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ίσως θα ήταν κομψότερο να του τα πει πρώτα κατ’ ιδίαν. Δεν γνωρίζουμε αν το έκανε και δεν θα εφεύρουμε καφενειακή κατασκοπεία. Όμως το ουσιαστικό είναι αλλού. Ένας φίλος, ένας συνεργάτης, ένας άνθρωπος εμπιστοσύνης δεν υπάρχει για να κρατάει το θυμιατό. Για μόνιμο ψαλτήρι υπάρχουν άλλοι και, συνήθως, διαθέτουν και ωραιότατη φωνή. Ο έμπιστος χρειάζεται κυρίως όταν πρέπει να πει «αυτό δεν πάει καλά». 🔔

Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του πρωθυπουργού. Μήπως γύρω του έχουν μαζευτεί πολλοί άνθρωποι που ακούνε την κοινωνία με ακουστικά ακύρωσης θορύβου; Μήπως κάθε γκρίνια βαφτίζεται «τοξικότητα», κάθε δυσκολία «προσωρινή πίεση» και κάθε λάθος «επικοινωνιακή αστοχία»; Διότι όταν όλοι σου λένε ότι ο δρόμος είναι ίσιος, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να ανακαλύψεις ξαφνικά το χαντάκι. 🛣️

Υπό αυτή την έννοια, η παρέμβαση Μπρατάκου ίσως είναι χρήσιμη. Όχι επειδή κατέχει τη μία και μοναδική αλήθεια, ούτε επειδή κάθε αίτημα του ΕΒΕΑ πρέπει να γίνεται νόμος μέχρι το μεσημέρι. Αλλά επειδή κάποιος από το παλιό στενό περιβάλλον είπε δημοσίως ότι το χειροκρότημα δεν είναι οικονομικός δείκτης. Αν αυτό γίνει αφορμή ώστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ακούσει περισσότερους ανθρώπους που τολμούν να του χαλάσουν για λίγο τη διάθεση, μπορεί τελικά να του κάνουν το μεγαλύτερο καλό. Γιατί ο καλός συνεργάτης δεν είναι αυτός που λέει πάντα «ναι». Είναι αυτός που ξέρει πότε το «όχι» σώζει τον αρχηγό από το επόμενο «ωχ» 🍊

«Αν η ελευθερία σημαίνει κάτι, σημαίνει το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτά που δεν θέλουν να ακούσουν»

Τζορτζ Όργουελ, συγγραφέας

Ο Παύλος Μαρινάκης έσπασε τα αυγά

Ο Παύλος Μαρινάκης έκανε το ασυγχώρητο……, είπε φωναχτά κάτι που συνήθως η πολιτική ψιθυρίζει μόνο όταν κλείσουν οι κάμερες. Ότι το επίδομα ανεργίας δεν μπορεί να γίνει επαγγελματικός προσανατολισμός. Και αμέσως άνοιξαν οι ουρανοί, βγήκαν οι κοινωνικές ομπρέλες και κάποιοι τον έντυσαν Θάτσερ πριν προλάβει να τελειώσει την πρόταση.🥚

Και εδώ αξίζει ένα μπράβο παραπάνω. Διότι ο Μαρινάκης ανήκει στη νεότερη πολιτική γενιά και, αντί να ξεκινήσει τη μεγάλη του δημόσια διαδρομή με το γνωστό πολιτικό «ναι μεν, αλλά, ίσως, θα δούμε», διάλεξε ένα θέμα που καίει. Το εύκολο είναι να χαϊδεύεις αυτιά, το δύσκολο είναι να τους λες ότι καμιά φορά χρειάζονται και καθάρισμα. 👂

Οι δύο μήνες μπορεί να είναι λίγοι. Τρεις, τέσσερις, πέντε, ας το μελετήσουν οι σοβαροί άνθρωποι με αριθμούς και όχι με ντουντούκες. Το βέβαιο είναι ότι το επίδομα πρέπει να βοηθά τον άνεργο να περάσει τη γέφυρα, όχι να του νοικιάζει εξοχικό πάνω στη γέφυρα. Όταν χιλιάδες επιχειρήσεις ψάχνουν προσωπικό και δεν βρίσκουν, κάτι στο σύστημα θέλει τουλάχιστον κατσαβίδι. 🔧

Η πρότασή της Πορτοκαλιάς μας  είναι απλή. Στην αρχή αξιοπρεπές επίδομα, ώστε κανείς να μη βρεθεί ξαφνικά με το ψυγείο να κάνει ηχώ. Μετά σταδιακή μείωση, ώστε η κοινωνική προστασία να παραμένει προστασία και να μη μετατρέπεται σε συνδρομητική υπηρεσία αδράνειας. Με εξαιρέσεις φυσικά για ηλικία, υγεία, οικογενειακές δυσκολίες και περιοχές όπου δουλειά βρίσκεις μόνο αν προσλάβεις τον εαυτό σου. 📉 Και κάπου εδώ εμφανίζεται η παλιά ελληνική πατέντα, λίγη δουλειά, λίγο επίδομα και πολλή απορία γιατί το καλοκαίρι οι επιχειρήσεις ψάχνουν κόσμο με κιάλια. 👀

Και ό,τι εξοικονομείται να επιστρέφει στην εργασία, με χαμηλότερες εισφορές και πραγματικά κίνητρα πρόσληψης. Ούτε κυνήγι του ανέργου ούτε λατρεία του επιδόματος. Το κοινωνικό κράτος είναι σωσίβιο, όχι ξαπλώστρα με ομπρέλα.

Ο Μαρινάκης, λοιπόν, δεν είπε κατ’ ανάγκην την τέλεια λύση. Έκανε όμως κάτι πολιτικά χρησιμότερο, άνοιξε τη συζήτηση που όλοι ήξεραν και λίγοι τολμούσαν. Και για έναν νέο πολιτικό που θέλει να αποκτήσει δικό του πολιτικό αποτύπωμα, το να σπάει αυγά είναι σαφώς πιο ενδιαφέρον από το να φωτογραφίζεται δίπλα στην ομελέτα. 🍳

«Το καλύτερο κοινωνικό πρόγραμμα που μπορούμε να έχουμε είναι μια δουλειά»

Ρόναλντ Ρέιγκαν, 40ός Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών 😏

Το τρίγωνο των… κοσμικών Βερμούδων

Η Θεσσαλονίκη τις ημέρες της ΔΕΘ δεν είχε μόνο περίπτερα, είχε και παραπερίπτερα. Εκείνα όπου δεν κόβονται κορδέλες, αλλά ανοίγουν κουβέντες, μετριούνται διαθέσεις, ζυγίζονται πρόσωπα και ορισμένοι καταφέρνουν να βρίσκονται πάντοτε στο σωστό τραπέζι, την κατάλληλη ώρα, δίπλα στον κατάλληλο άνθρωπο. Ένα είδος πολιτικής εφαρμογής χωρίς κινητό.🍷

Πρώτος σταθμός, ο Πσαράς στην Άθωνος, που θα μπορούσε πλέον να αποκτήσει καθεστώς πολιτικής ουδετερότητας. Ένα μικρό τριεθνές, όπου περνούν γαλάζιοι, πράσινοι, κόκκινοι, ανεξάρτητοι και εκείνοι που κρατούν τις κομματικές τους πεποιθήσεις κάπως ελαστικές, αναλόγως καιρού και δημοσκοπήσεων. Εκεί μπορείς να δεις ανθρώπους που το πρωί διαφωνούν δημοσίως και το βράδυ συμφωνούν απολύτως για το ψάρι. Διότι η εθνική συνεννόηση κάπου πρέπει να αρχίσει.🐟

Στην Παλαιών Πατρών Γερμανού, το DACRISTO λειτούργησε σχεδόν ως άτυπο γαλάζιο εντευκτήριο. Στελέχη, παράγοντες, φίλοι, γνωστοί, συνομιλητές, άνθρωποι που «δεν ανακατεύονται» αλλά γνωρίζουν τα πάντα, και ορισμένοι επαγγελματίες της κοινωνικής κινητικότητας που αλλάζουν τραπέζι γρηγορότερα από ό,τι αλλάζει υπουργείο μία αρμοδιότητα. Εκεί κάθε χειραψία μπορούσε να είναι απλώς χειραψία. Μπορούσε όμως και να είναι μια μικρή επένδυση για το μέλλον. 🥂

Και για όσους προτιμούσαν λιγότερη κομματική θερμοκρασία, το Bulldog στην Αλεξάνδρου Σβώλου  έδινε την εναλλακτική εκδοχή της πόλης. Πιο χαλαρή, πιο νεανική, λιγότερο «ποιον ξέρεις» και περισσότερο «τι πίνεις». Παρότι, στη Θεσσαλονίκη, ποτέ δεν αποκλείεται το δεύτερο ποτό να καταλήξει και σε πρώτο πολιτικό συμπέρασμα.🍸

Κάπως έτσι πέρασε η κοσμική ΔΕΘ. Το πρωί ομιλίες, το απόγευμα εγκαίνια, το βράδυ κοινωνική γεωπολιτική. Και γύρω γύρω οι γνωστοί περιπατητές των τραπεζιών, που δεν ζητούν καρέκλα, ζητούν απλώς να φαίνονται ότι πέρασαν. Διότι στην πολιτική, όπως και στη νύχτα, πολλές φορές δεν έχει τόση σημασία πού ήσουν. σημασία έχει ποιος σε είδε ότι ήσουν εκεί. 😎

«Η δουλειά είναι πολύ πιο διασκεδαστική από τη διασκέδαση»

Noël Coward, Άγγλος θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός

 Ο Ανδρουλάκης άνοιξε το πράσινο ντοσιέ

Ο Νίκος Ανδρουλάκης ανέβηκε στο βήμα της ΔΕΘ αποφασισμένος αυτή τη φορά να μην εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που απλώς περιμένει να τελειώσει ο Μητσοτάκης για να του απαντήσει. Άνοιξε λοιπόν το πράσινο ντοσιέ, έβγαλε κυβερνητικό πρόγραμμα και ουσιαστικά είπε: «Κύριοι, υπάρχουμε κι εμείς». Στην ελληνική πολιτική σκηνή, όπου αρκετοί πλέον εμφανίζονται πρώτα στις δημοσκοπήσεις και μετά βρίσκουν τι πιστεύουν, αυτό είναι μια κάποια πρόοδος. 🟢

Μάλιστα, έβαλε στο τραπέζι επτά νομοθετικές παρεμβάσεις για τους πρώτους έξι μήνες μιας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Επτά. Ούτε μία γενική «αλλαγή», ούτε ένα αόριστο «θα τα φτιάξουμε όλα». Σχεδόν ύποπτη λεπτομέρεια για ΔΕΘ, όπου παραδοσιακά οι υποσχέσεις σερβίρονται σε οικογενειακή μερίδα και ο λογαριασμός έρχεται αργότερα στον φορολογούμενο. Τουλάχιστον ο Ανδρουλάκης προσπάθησε να βάλει τιμές στον κατάλογο πριν παραγγείλει το τραπέζι. 📋

Είπε επίσης ότι η πολιτική αυτονομία είναι προϋπόθεση της νέας αλλαγής. Σωστό, διότι το ΠΑΣΟΚ έχει περάσει τόσα χρόνια ακούγοντας αν θα πάει με τη Νέα Δημοκρατία, με τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον Τσίπρα ή με όποιον περνά από την πλατεία Συντάγματος, ώστε σε λίγο θα χρειαζόταν πολιτικό GPS. Ο Ανδρουλάκης επιχειρεί πλέον να κλείσει το GPS και να πει: «Πάμε μόνοι μας και όπου βγει». Το πρώτο σκέλος ακούγεται αξιοπρεπές. Για το «όπου βγει» θα αποφασίσουν οι ψηφοφόροι. 

Συνολικά, η παρουσία του είχε κάτι πιο ώριμο από προηγούμενες εμφανίσεις. Δεν ανακαλύφθηκε ξαφνικά ο νέος Ελευθέριος Βενιζέλος στο Βελλίδειο, ούτε άρχισαν να φυτρώνουν πράσινοι ήλιοι στα Λαδάδικα. Αλλά ο Ανδρουλάκης προσπάθησε να εμφανιστεί ως υποψήφιος πρωθυπουργός και όχι ως επαγγελματίας αρχηγός αντιπολίτευσης. Κι αυτό, είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι, είναι πολιτικά πιο ενδιαφέρον. Τώρα απομένει το δύσκολο, να πείσει ότι το πράσινο ντοσιέ δεν είναι απλώς ντοσιέ εκθέσεως. Γιατί στην Ελλάδα από προγράμματα έχουμε χορτάσει. Εκείνο που σπανίζει είναι το δεύτερο πιάτο, η εφαρμογή. 🍽️

«Όσα πρέπει να μάθουμε να κάνουμε, τα μαθαίνουμε κάνοντάς τα»

Αριστοτέλης 

Η δεύτερη πρώτη φορά του Αλέξη

Η πολιτική, τελικά, έχει κάτι από καφενείο. Μπορεί να σηκωθείς από το τραπέζι, να πεις «εγώ φεύγω», αλλά αν περάσεις ξανά απ’ έξω και δεις την παρέα, όλο και μια καρέκλα θα βρεθεί. Κάπως έτσι επέστρεψε ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη, με νέα πολιτική στέγη, νέο σχέδιο και τη γνώριμη υπόσχεση ότι η χώρα χρειάζεται αλλαγή παραδείγματος. Δηλαδή, αλλάζουμε έργο, κρατάμε πρωταγωνιστή. 🎭

Μίλησε για μια Ελλάδα που θα παράγει περισσότερο, θα μοιράζει δικαιότερα και θα ζει καλύτερα. Ποιος διαφωνεί; Είναι περίπου σαν να ανακοινώνει κάποιος ότι το σχέδιό του για την υγεία είναι να είμαστε όλοι υγιείς. Το δύσκολο δεν είναι η ευχή. Είναι το σημείο όπου η ευχή συναντά το ταμείο, τη διοίκηση, την πραγματικότητα και εκείνον τον δύστροπο συγγενή της πολιτικής που λέγεται «τι κάνατε όταν κυβερνούσατε;». 🧾

Ο ίδιος είπε ότι επέστρεψε επειδή είδε πολιτικό κενό και ότι ζητά ευκαιρία για τη χώρα, όχι για τον εαυτό του. Διότι στην πολιτική όλοι επιστρέφουν για τη χώρα. Κανείς δεν εμφανίζεται σε μικρόφωνο να δηλώσει «γύρισα επειδή μου έλειψε η καρέκλα». Η καρέκλα, άλλωστε, είναι το μόνο έπιπλο που στην Ελλάδα διαθέτει ιδεολογία, μνήμη και εξαιρετικό μαγνητικό πεδίο. Και κάπως έτσι η πολιτική γίνεται μεταφυσική επίπλων. 🪑

Και μετά ήρθε η δήλωση ότι αυτή ήταν η πιο αριστερή ομιλία που έχει κάνει ποτέ στη ΔΕΘ. Ενδιαφέρον. Διότι όσο μεγαλώνει ένας πολιτικός, τόσο νεότερες γίνονται συνήθως οι διακηρύξεις του. Ο Τσίπρας ζητά να κριθεί ως η νέα απάντηση σε ένα παλιό πρόβλημα, αλλά κουβαλά μαζί του και το δικό του κυβερνητικό παρελθόν. Και αυτό δεν είναι κακό. Είναι απλώς η δημοκρατική λεπτομέρεια που χαλάει λίγο το rebranding. 🍊

Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν άλλαξε ο Αλέξης, οι άνθρωποι αλλάζουν. Το ερώτημα είναι αν άλλαξε αρκετά ώστε να πείσει εκείνους που θυμούνται. Γιατί στην πολιτική μπορείς να ξαναγράψεις το πρόγραμμα, το λογότυπο και το αφήγημα. Το παρελθόν, όμως, έχει την ενοχλητική συνήθεια να μη ζητά άδεια πριν εμφανιστεί. 

«Η ζωή μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο προς τα πίσω, αλλά πρέπει να τη ζούμε προς τα εμπρός.»

Σαίρεν Κίρκεγκορ, Δανός φιλόσοφος

Η Μοδιάνο έδειξε τον δρόμο, ώρα να ξυπνήσει το Υπουργείο Πολιτισμού

Η Αγορά Μοδιάνο είναι σήμερα από τα ωραιότερα παραδείγματα του τι μπορεί να συμβεί όταν ένα παλιό κτίριο δεν αντιμετωπίζεται ως ταριχευμένη θεία στο σαλόνι, αλλά ως ζωντανό κομμάτι της πόλης. Το ιστορικό κτίριο, που είχε φτάσει να θεωρείται επικίνδυνο, αποκαταστάθηκε, ενισχύθηκε, απέκτησε σύγχρονες εγκαταστάσεις και ξαναγέμισε ζωή. Και το κυριότερο, δεν έχασε ούτε την πρόσοψη ούτε την ψυχή του. 🏛️

Κι εδώ αρχίζει το ελληνικό ανέκδοτο. Στις ιστορικές αγορές Βλάλη, Βατικιώτη και Μπεζεστένι εξακολουθεί να ισχύει Προεδρικό Διάταγμα του 2001!!!  που δεν επιτρέπει συνένωση άνω των δύο όμορων καταστημάτων. Δηλαδή μπορείς να έχεις WiFi, delivery, ηλεκτρονική ταμειακή και εφαρμογή στο κινητό, αλλά ο χώρος πρέπει να αντιμετωπίζεται περίπου με όρους εποχής φαξ. 📠

Οι υπηρεσίες προστασίας Νεωτέρων μνημείων έχουν ασφαλώς σοβαρή αποστολή. Να προστατεύουν. Όχι όμως να προστατεύουν τόσο πολύ ένα κτίριο, ώστε στο τέλος να το προστατεύουν από τη διάσωση του…. Διότι αν ο μικρός επιχειρηματίας χρειάζεται σύγχρονη κουζίνα, αποθήκη, εξαερισμό, τουαλέτες και έναν στοιχειωδώς λειτουργικό χώρο, δεν μπορεί να του απαντά το κράτος με ύφος Πυθίας: «Δύο μαγαζιά και πολύ σου είναι». 🔮

Η Μοδιάνο απέδειξε ακριβώς το αντίθετο. Με εγκεκριμένες μελέτες, σύγχρονη τεχνολογία και σεβασμό στο μνημείο, έγινε ένα πραγματικό κόσμημα. Άρα γίνεται. Η σύγχρονη ευρωπαϊκή λογική της επανάχρησης δεν ζητά να σβήσεις την ιστορία, αλλά να της δώσεις τρόπο να πληρώνει ρεύμα, προσωπικό και συντήρηση χωρίς να μετατρέπεται σε σκηνικό για τουριστικές φωτογραφίες. Το θέμα δεν είναι να γκρεμίσουμε τις παλιές προσόψεις, να τις σώσουμε θέλουμε. Πίσω τους όμως πρέπει να επιτρέπεται η δημιουργία λειτουργικών, ασφαλών και οικονομικά βιώσιμων χώρων, αλλιώς θα διατηρούμε θαυμάσια κελύφη με ενοικιαστή την υγρασία. 🧱

Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα η υπουργός Πολιτισμού και όλες οι συναρμόδιες υπηρεσίες να ανοίξουν επιτέλους αυτή τη συζήτηση. Να εκσυγχρονιστούν οι κανόνες, να προστατεύεται αυστηρά η ιστορική εικόνα και να επιτρέπεται λογική εσωτερική προσαρμογή. Γιατί μνημείο που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί, κάποτε παύει να είναι μνημείο και γίνεται ακριβό ερείπιο με σφραγίδες και εγκρίσεις. 🍊

«Οι παλιές ιδέες μπορούν καμιά φορά να χρησιμοποιήσουν νέα κτίρια. Οι νέες ιδέες χρειάζονται παλιά κτίρια»

Jane Jacobs, δημοσιογράφος και θεωρητικός της πόλης

Σωτήρες με το κιλό

Αν αφαιρέσεις από τη φετινή ΔΕΘ τους μεγάλους προβολείς, μένει ένα θαυμάσιο πολιτικό φαινόμενο, η Ελλάδα των πολλών σωτήρων. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας ζήτησε λεφτά για μισθούς και συντάξεις, ο Δημήτρης Νατσιός πρότεινε «εθνική επανεκκίνηση», ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είδε «εικονική πραγματικότητα» στις κυβερνητικές εξαγγελίες, ενώ ο Γιάνης Βαρουφάκης εξήγησε ότι η ανάπτυξη δεν φτάνει στην καθημερινή ζωή. Μέχρι εδώ, όλα φυσιολογικά. Στην Ελλάδα άλλωστε, αν μαζευτούν τέσσερις πολιτικοί γύρω από τραπέζι, οι πέντε έχουν διαφορετικό σχέδιο σωτηρίας. 🏛️

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ανέβηκε επίσης στη Θεσσαλονίκη με το καθαρό μήνυμα ότι «η Πλεύση Ελευθερίας είναι η λύση». Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, δήλωσε διά Νίκου Παππά ότι παραμένει «γερό σκαρί». Η Αφροδίτη Λατινοπούλου θέλει να τελειώσει το «πανηγυράκι» της ΔΕΘ, ενώ ο Κυριάκος Βελόπουλος μίλησε για «φιέστες». ) Κάπως έτσι, η Έκθεση παύει να είναι μόνο εμπορική και γίνεται πολιτικό πολυκατάστημα, ισόγειο η οργή, πρώτος όροφος η εθνική σωτηρία, δεύτερος η κοινωνική δικαιοσύνη και στο υπόγειο οι δημοσκοπήσεις, εκεί όπου όλοι κατεβαίνουν με ασανσέρ αλλά ανεβαίνουν μόνο στις δηλώσεις. 🎪

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι τι λέει ο καθένας. Είναι ότι σχεδόν όλοι μιλούν σαν να λείπει από τη χώρα μία και μοναδική λύση, η δική τους. Όσο μικραίνει το πολιτικό μαγαζί, τόσο μεγαλώνει η επιγραφή στην πρόσοψη. Κι έτσι η ελληνική πολιτική θυμίζει παλιά αγορά, ο καθένας διαλαλεί ότι έχει το αυθεντικό προϊόν, όλοι κατηγορούν τον διπλανό για νοθεία και ο πελάτης, δηλαδή ο πολίτης, περνάει από μπροστά, κοιτάζει τις ταμπέλες και αναρωτιέται ποιος τελικά πουλάει κάτι που να δουλεύει. 🤔

Ίσως λοιπόν το πρόβλημα να μην είναι ότι έχουμε πολλές φωνές. Η Δημοκρατία τις χρειάζεται. Το πρόβλημα αρχίζει όταν κάθε φωνή θεωρεί τον εαυτό της χορωδία και κάθε μικρόφωνο νομίζει ότι είναι λαϊκή εντολή. Στη ΔΕΘ φέτος είδαμε πολλές απαντήσεις. Εκείνο που εξακολουθεί να λείπει είναι η ερώτηση που θα ενώσει αρκετούς ώστε να κυβερνηθεί κάποτε η χώρα χωρίς να χρειάζεται κάθε Σεπτέμβριο πολιτική γενική συνέλευση πολυκατοικίας. 🗳️

«Δεν είμαι μέλος κανενός οργανωμένου πολιτικού κόμματος. Είμαι Δημοκρατικός»

Will Rogers, Αμερικανός χιουμορίστας, ηθοποιός και πολιτικός σχολιαστής. 

Ρέμος στην παραλία, αστυνομική παραφωνία

Η συναυλία του Αντώνη Ρέμου ήταν, χωρίς αμφιβολία, ένα μεγάλο και όμορφο γεγονός για τη Θεσσαλονίκη. Χιλιάδες άνθρωποι στην παραλία, γεμάτα ξενοδοχεία και εστιατόρια, μια πόλη που για ένα βράδυ θύμισε μητρόπολη και όχι εργοτάξιο με θέα Θερμαϊκό. Μέχρι εδώ, χειροκρότημα. 🎤

Το πρόβλημα άρχισε λίγο πιο πίσω από τη σκηνή, εκεί όπου αντί για μουσική ακούγονταν κόρνες. Δρόμοι κλειστοί, αυτοκίνητα αποκλεισμένα και οδηγοί να ψάχνουν διέξοδο λες και συμμετείχαν σε escape room με έπαθλο να φτάσουν σπίτι τους. Η Τροχαία είχε ανακοινωθεί ότι βρισκόταν «επί ποδός». Φαίνεται όμως πως, αν κρίνουμε από όσα περιγράφονται, κάποια πόδια δεν ήξεραν προς ποια κατεύθυνση να περπατήσουν. 🚗

Και εδώ αρχίζουν οι καρδερίνες μας  να κελαηδούν. Κυκλοφορούν πληροφορίες και παράπονα, τα οποία δεν έχουμε κατορθώσει να επιβεβαιώσουμε, ότι σε ορισμένα σημεία αστυνομικοί επέδειξαν υπερβάλλοντα ζήλο και συμπεριφέρθηκαν σε πολίτες περισσότερο σαν προσωπικό ιδιωτικής security παρά σαν όργανα μιας δημόσιας αρχής. Αν αυτά ισχύουν, υπάρχει ένα μικρό θεσμικό μπέρδεμα. Η Αστυνομία προστατεύει τη συναυλία και τους πολίτες. Δεν προσλαμβάνεται από τον τραγουδιστή μαζί με τα ηχεία και τους προβολείς. 👮

Ο Ρέμος έκανε τη δουλειά του και την έκανε καλά. Το κράτος όφειλε απλώς να κάνει τη δική του. Διότι μια μεγάλη συναυλία πρέπει να κλείνει με χειροκρότημα, όχι με νεύρα, κορναρίσματα και πολίτες που αισθάνονται κομπάρσοι σε ξένη παραγωγή. 

«Ποιος θα φυλάξει τους ίδιους τους φύλακες;»

Γιουβενάλης, Ρωμαίος σατιρικός ποιητής