Στον τάκο… η εγκατάλειψη και η αδιαφορία για τη Σαμοθράκη αλλά και για όλη την ελληνική Περιφέρεια

• Μερικές σκέψεις για τα προβλήματα των Ακριτών μας και όποιων εξακολουθούν να τολμούν να ζουν στις εσχατιές του Ελληνισμού.
• Αφορμή για τη μικρή αυτή εξόρμηση στη Σαμοθράκη, στο πανέμορφο νησί του Βορείου Αιγαίου, ήταν το Πανελλήνιο Δημοσιογραφικό Συνέδριο
• Το ελληνικό – ελλαδικό κράτος (ή να το πούμε καλύτερα αθηναϊκό), το μόνο που κάνει με επάρκεια είναι να ταλαιπωρεί τους κατοίκους των ακριτικών περιοχών

Οι γραμμές αυτές γράφονται πάνω στο πλοίο που κάνει το δρομολόγιο από τη Σαμοθράκη προς την Αλεξανδρούπολη το απόγευμα του Σαββάτου. Ο καιρός είναι μουντός, οι άνεμοι δυνατοί και η θαλασσοταραχή αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Το γκρίζο αυτό σκηνικό με το οποίο μας αποχαιρετά η Σαμοθράκη είναι ταιριαστό με την κατάσταση που επικρατεί όχι μόνο σε αυτό το πανέμορφο νησί του Βορείου Αιγαίου, αλλά σε πολλές περιοχές της ελληνικής περιφέρειας.

Η αλήθεια είναι ότι όσοι εξακολουθούν να τολμούν να κατοικούν στις εσχατιές του Ελληνισμού, μακριά από τα γνώριμα στέκια της Αθήνας και σε απόσταση αρκετά μεγάλη από τα κέντρα της εξουσίας, τα κυβερνητικά γραφεία, αλλά και τους χώρους συνάθροισης κάθε είδους παραγόντων και παραγοντίσκων, είναι μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Στη Σαμοθράκη βρέθηκε η στήλη με την ευκαιρία της διοργάνωσης του Πανελλήνιου Δημοσιογραφικού Συνεδρίου. Το συνέδριο αυτό διοργάνωνεται κάθε δύο χρόνια με σκοπό από την πλευρά των δημοσιογράφων να συζητιούνται και να αναλύονται τα ζητήματα που απασχολούν τον κλάδο, αλλά και το αγαθό της ενημέρωσης. Για τους δε διοργανωτές, η στόχευση είναι εξαιρετικά απλή: τοπικοί φορείς, αυτοδιοίκηση, παραγωγικές δυνάμεις του Έβρου και πιο συγκεκριμένα της Σαμοθράκης αποφάσισαν να διοργανώνουν τη φιλοξενία ενός δημοσιογραφικού συνεδρίου προσδοκώντας ότι μέσω αυτής της φιλοξενίας θα πετύχουν την προβολή του τόπου τους στο Πανελλήνιο.

Οι άνθρωποι ήδη από τη δεκαετία του 1990 αποφάσισαν να διοργανώνουν αυτό το δημοσιογραφικό συνέδριο έχοντας την ελπίδα ότι οι δημοσιογράφοι οι οποίοι θα συμμετέχουν στις εργασίες του, στη συνέχεια θα γίνουν οι κοινωνοί των ζητημάτων της Σαμοθράκης σε όλη την Ελλάδα.

Πίστευαν και πιστεύουν ότι οι σύνεδροι θα γίνουν αύριο οι καλύτεροι πρεσβευτές του τόπου τους στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της πατρίδας μας και μέσα από αυτή την προβολή οι Εβρίτες προσδοκούν και προσμένουν να προβάλλουν τα προβλήματά τους, κάτι το οποίο ενδεχομένως θα φέρει και την πίεση προς την εξουσία αλλά και την λύση τους.

Η αλήθεια είναι ότι παρά το γεγονός πως το Δημοσιογραφικό Συνέδριο διοργανώνεται αρκετά χρόνια τώρα, με μια μεγάλη διακοπή λόγω της οικονομικής κρίσης και του κορονοϊού, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί με σοβαρότητα ότι έστω και κάποια προβλήματα της περιοχής λύθηκαν λόγω της παρουσίας των δημοσιογράφων.

Αντίθετα, η προβολή που πετυχαίνει το πανέμορφο νησί στο τουριστικό πεδίο είναι αν μη τι άλλο αξιοσημείωτη: δεκάδες είναι τα ρεπορτάζ για τις πανέμορφες παραλίες, την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που υπάρχει στο νησί, το καλό φαγητό, τις όμορφες μικρές ξενοδοχειακές μονάδες, το υπέροχο τοπίο αλλά και τις ξεχωριστές αρχαιότητες της Σαμοθράκης.

Τα δημοσιεύματα είναι πολλά και πράγματι, όπως μας μετέφεραν εκπρόσωποι των τοπικών φορέων, αυτή η προβολή συντελεί στο να πηγαίνει όλο και καλύτερα ο τουρισμός στο νησί.

Αυτό είναι από τα ευτυχή γεγονότα. Ωστόσο, όπως είχαν την ευκαιρία να εξηγήσουν στους σύνεδρους δημοσιογράφους οι εκπρόσωποι της τοπικής κοινωνίας, η Σαμοθράκη εξακολουθεί να πλήττεται από πολλά και σημαντικά προβλήματα.

Δεν είναι μόνο η καταστροφή της κτηνοτροφίας, ούτε οι τεράστιες πληγές που έχουν ανοίξει στην πρωτογενή παραγωγή. Το ζήτημα έχει να κάνει με την ακρίβεια φυσικά, με την αδυναμία αύξησης της παραγωγής λόγω του αυξημένου κόστους, αλλά και με την απόσταση που υπάρχει με τα κέντρα της εξουσίας και δυστυχώς δεν επιτρέπει στο να λυθούν πολλά από τα προβλήματα της περιοχής.

Το τελευταίο το οποίο ανέκυψε έχει να κάνει με το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Το κεντρικό κράτος, που εδρεύει φυσικά στην Αθήνα, έχει αρνηθεί να τοποθετήσει στη Σαμοuράκη τις ιδιαίτερες πρόνοιες ενός νόμου που μπορούν να ξεκαθαρίσουν με απλότητα το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Στην περιοχή ισχύουν ιδιαιτερότητες που οφείλονται σε καταστάσεις που φτάνουν μέχρι και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η αλήθεια είναι μία: Το ελληνικό κράτος θα μπορούσε να λύσει τα ζητήματα και αντ αυτού συνεχώς προκαλεί προσκόμματα στους κατοίκους, θεωρώντας ότι ένα μεγάλο μέρος των ιδιοκτησιών δεν τους ανήκει κάτι το οποίο μέσω του κτηματολογίου προκαλεί τεράστια προβλήματα σε οτιδήποτε αφορά την διαχείριση της περιουσίας στο νησί.

Σύμφωνα με τους τοπικούς φορείς, η κατάσταση θα μπορούσε να επιλυθεί σχετικά εύκολα με μία απλή διοικητική απόφαση της κυβέρνησης.

Ωστόσο κάτι τέτοιο μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει και είναι να απορεί κανείς γιατί το αθηνοκεντρικό κράτος, γιατί αυτό το διοικητικό μόρφωμα που έχει σαν έδρα του την Αθήνα, να συνεχίσει να ταλαιπωρεί τους Ακρίτες μας. Και το κυριότερο: αυτοί οι δύσμοιροι άνθρωποι μέχρι πότε θα αντέχουν τέτοιους εξευτελισμούς αλλά και τέτοια κακή συμπεριφορά;

Νομίζω ότι η κατάσταση που αφορά τους Ακρίτες θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη για κάθε κυβέρνηση: το κεντρικό κράτος τους οφείλει, το αθηναϊκό κράτος τους χρειάζεται, η πατρίδα μας τους έχει ανάγκη. Άρα όχι μόνο προβλήματα προς αυτούς δεν έχει κανένας το ηθικό δικαίωμα να δημιουργεί, αλλά αντίθετα θα πρέπει οι πάντες αρμόδιοι υπεύθυνοι να βρουν λύσεις, έχονταςστο μυαλό τους ότι όλοι εμείς αυτούς τους ανθρώπους τους οφείλουμε πολλά.

Σε ό,τι αφορά το δημοσιογραφικό συνέδριο, υπάρχει μία μόνο διαπίστωση από την πλευρά της στήλης: η δημοσιογραφία στην πατρίδα μας βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο. Η ενημέρωση ,εταβαίνει σήμερα από τις παραδοσιακές μορφές των μέσων μαζικής ενημέρωσης προς μία νέα κατάσταση που κυριαρχείται από τη δράση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι το αγαθό της πληροφόρησης, της ενημέρωσης, της διαφώτισης της κοινωνίας μας και συγκεκριμένων σοβαρών γεγονότων, φεύγει σταδιακά από τα χέρια των επαγγελματιών, των ειδικών, των ανθρώπων της δουλειάς και πηγαίνει αργά αλλά σταθερά στα χέρια παραγόντων και μηχανών που είτε δεν γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες της δουλειάς είτε είναι ερασιτέχνες είτε εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Δυστυχώς σε αυτή τη φάση στην οποία βρισκόμαστε, λίγα πράγματα μπορούν να κάνουν οι φορείς των δημοσιογράφων.

Η κατάσταση είναι ρευστή.  Ας ελπίσουμε ότι πολύ σύντομα θα παγιοποιηθεί προς την κατεύθυνση της ποιότητας της ενημέρωσης και όχι προς άλλες κατευθύνσεις που έχουν να κάνουν με την εξυπηρέτηση ιδιoτελών συμφερόντων.

Και κάτι τελευταίο.

Το συνέδριο των δημοσιογράφων που ήταν το 11o κατά σειρά, ήταν αφιερωμένο στην κλιματική κρίση αλλά και στη σχέση που διέπει τηn ελληνική γλώσσα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δυστυχώς ή ευτυχώς, πολλά ζητήματα θα μπορούσαν να είχαν συζητηθεί αλλά φαίνεται πως η ρευστότητα που κυριαρχεί και χαρακτηρίζει πλέον την εποχή της πληροφόρησης, στην οποία βρισκόμαστε, δεν επιτρέπει ούτε δίνει το περιθώριο ακόμα και σε αυτούς τους φορείς του kλάδου να ανοίξουν τις συζητήσεις με σοβαρότητα και επάρκεια. Και στην περίπτωση αυτή, κερδίζουν οι εντυπώσεις και όχι η ουσία.