Μια νέα κοινωνική συμφωνία με τη βιομηχανία στο επίκεντρο

Αρθρογραφεί στο TheOpinion και στην ειδική έκδοση THINK με αφορμή την 90ή ΔΕΘ η Λουκία Σαράντη, Πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Ελλάδος

Η ελληνική οικονομία εισέρχεται σε μια περίοδο κρίσιμων επιλογών. Οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις, η ενεργειακή αβεβαιότητα, η πράσινη και ψηφιακή μετάβαση, η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού και οι ταχύτατες τεχνολογικές εξελίξεις μεταβάλλουν ριζικά το περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν οι επιχειρήσεις και εργάζονται οι πολίτες. Οι προκλήσεις αυτές δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με αποσπασματικές παρεμβάσεις. Απαιτούν κοινή κατεύθυνση, συνέχεια και μια νέα κοινωνική συμφωνία για το παραγωγικό μέλλον της χώρας.

Μια τέτοια συμφωνία πρέπει να βασίζεται σε έναν ουσιαστικό κοινωνικό διάλογο. Όχι σε μια τυπική διαβούλευση που ακολουθεί τις ήδη ειλημμένες αποφάσεις, αλλά σε μια πραγματική διαδικασία συνδιαμόρφωσης, μέσα από την οποία η Πολιτεία, οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι θα συμφωνούν σε σταθερές προτεραιότητες και μετρήσιμους στόχους.

Η νέα κοινωνική συμφωνία οφείλει να συνδέει την ανάπτυξη με την παραγωγή, την ανταγωνιστικότητα με την κοινωνική πρόοδο και τις επενδύσεις με τη δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας. Γιατί μια οικονομία δεν μπορεί να είναι κοινωνικά ισχυρή, εάν δεν είναι ταυτόχρονα παραγωγικά ισχυρή. Και δεν μπορεί να διασφαλίσει καλύτερους μισθούς, σταθερή απασχόληση και υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, εάν δεν αυξήσει την παραγωγικότητα, τις εξαγωγές και τη συμμετοχή της μεταποίησης στην οικονομία.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο καθίσταται αναγκαία μια συνεκτική εθνική βιομηχανική στρατηγική. Μια στρατηγική που δεν θα αποτελεί ένα ακόμη επιμέρους σχέδιο πολιτικής, αλλά θα συνδέει την ενέργεια, τις υποδομές, την εκπαίδευση, την καινοτομία, τη χρηματοδότηση, την περιφερειακή ανάπτυξη και την εξωστρέφεια σε ένα ενιαίο παραγωγικό όραμα.

Η βιομηχανία χρειάζεται ανταγωνιστικό ενεργειακό κόστος, σταθερό θεσμικό περιβάλλον, ταχύτερη Δικαιοσύνη, λιγότερη γραφειοκρατία και σύγχρονες μεταφορικές και ψηφιακές υποδομές. Χρειάζεται, επίσης, ανθρώπινο δυναμικό με τις γνώσεις και τις δεξιότητες που απαιτεί η νέα εποχή. Η σύνδεση της εκπαίδευσης και της επαγγελματικής κατάρτισης με τις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας δεν μπορεί πλέον να αναβάλλεται.

Παράλληλα, η πράσινη μετάβαση πρέπει να προχωρήσει με φιλοδοξία αλλά και ρεαλισμό. Η προστασία του περιβάλλοντος και η μείωση των εκπομπών αποτελούν κοινό στόχο. Οι πολιτικές, όμως, οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και να αποτρέπουν τη μεταφορά της παραγωγής σε χώρες με χαμηλότερες περιβαλλοντικές απαιτήσεις. Η μετάβαση θα επιτύχει μόνο εάν συνδυαστεί με επενδύσεις, τεχνολογική αναβάθμιση και στήριξη της παραγωγικής βάσης.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η περιφερειακή διάσταση της βιομηχανικής πολιτικής. Η παραγωγή δημιουργεί εισόδημα και απασχόληση εκεί όπου λειτουργεί, συγκρατεί ανθρώπους στον τόπο τους και στηρίζει ολόκληρα τοπικά οικοσυστήματα. Η ενίσχυση της βιομηχανίας στην περιφέρεια αποτελεί, συνεπώς, όχι μόνο οικονομική αλλά και κοινωνική και δημογραφική προτεραιότητα.

Ως ένας από τους έξι εθνικούς κοινωνικούς εταίρους και ο μόνος με έδρα εκτός Αθηνών, ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Ελλάδος μεταφέρει στον δημόσιο διάλογο τη φωνή της παραγωγής και της περιφέρειας. Ο ρόλος μας δεν περιορίζεται στη διατύπωση αιτημάτων. Είναι να καταθέτουμε τεκμηριωμένες και εφαρμόσιμες προτάσεις, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση συναινέσεων με μακροπρόθεσμο ορίζοντα.

Η χώρα χρειάζεται σήμερα μια κοινή συμφωνία για το τι θέλει να παράγει, πού θέλει να επενδύσει και ποιες ευκαιρίες θέλει να προσφέρει στις επόμενες γενιές. Μια συμφωνία που θα ξεπερνά τον εκλογικό κύκλο και θα δίνει σταθερότητα στις επιχειρήσεις και προοπτική στην κοινωνία.

Η νέα κοινωνική συμφωνία πρέπει, επομένως, να είναι πρωτίστως μια παραγωγική συμφωνία. Με τη βιομηχανία στο επίκεντρο, τον κοινωνικό διάλογο ως μέθοδο και την ευημερία όλων ως τελικό στόχο.