Διασώστες στο TheOpinion: «Άφωνοι από την έκταση της καταστροφής, ανείπωτη η απόγνωση»

Σοκαρισμένοι από το μέγεθος της καταστροφής και τα «χιλιόμετρα των ερειπίων» στην Τουρκία, Έλληνες διασώστες που επέστρεψαν πριν λίγες μέρες από τον τόπο που τόσο σκληρά χτύπησε ο Εγκέλαδος, μεταφέρουν στο TheOpinion την εμπειρία τους.

Στην πραγματικότητα, δυσκολεύονται να βρουν λέξεις για να εκφράσουν αυτό που είδαν. Κρατούν στη μνήμη τους εικόνες ανείπωτης απόγνωσης, ελπίδας που τελικά δύσκολα πεθαίνει αλλά και εγκάρδιας υποδοχής τους από τους ντόπιους.

 

Πανικός, πόνος, απόγνωση

Ο πρώτος σεισμός στον οποίο μετείχε ως διασώστης ήταν αυτός της Ρικομέξ, το μακρινό πλέον 1999. Από τότε μέχρι σήμερα, ο Μίλτος Μπενάκης, επικεφαλής στην Επίλεκτη Ομάδα Ειδικών Αποστολών Δήμου Θεσσαλονίκης, έχει μετάσχει σε προσπάθειες διάσωσης θυμάτων και άλλων σεισμών σε Τουρκία, αλλά και στην Αλβανία. Τίποτα, όμως, δεν συγκρίνεται με αυτό που αντίκρισε σε αυτόν τον σεισμό στην Τουρκία. Ο κ. Μπενάκης μιλά στο TheOpinion για όλα όσα έζησε στην Τουρκία:

«Αν χρησιμοποιούσα μία λέξη για να περιγράψω αυτό που είδα και έζησα, με τους συναδέλφους στη νότια Τουρκία, η λέξη αυτή θα ήταν το “χάος”. Πανικός, πόνος, απόγνωση. Πήγαμε και επιστρέψαμε, αλλά ακόμη κουβαλάμε εικόνες.

Τα πτώματα ήταν πολλά. Ήταν χιλιάδες οι άνθρωποι που πήρε από κάτω αυτός ο σεισμός. Ανοίγαμε λίγο λαγούμια και βλέπαμε τα πρώτα χέρια, πόδια, καταλαβαίναμε αμέσως ότι οι ελπίδες για ζωντανούς δεν μπορούσε να είναι πολλές.

Αναγκαστικά, όταν είσαι εκεί, όταν διαχειρίζεσαι τέτοιες καταστάσεις, αφήνεις το  συναίσθημα απέξω, γιατί δεν μπορείς να λειτουργήσεις διαφορετικά. Είσαι σαν μηχανή. Μπαίνεις στα συντρίμμια και συνεχίζεις την αναζήτηση. Κάποτε, βέβαια, κάποια στιγμή, θα ξεσπάσεις. Δεν υπάρχει περίπτωση. Θα ξεσπάσεις στο σπίτι; Θα ξεσπάσεις στον δρόμο; Κάπου θα ξεσπάσεις, όχι όμως εκεί την ώρα της αναζήτησης.

Και το “αύριο” στην περιοχή; Το “αύριο” είναι εξίσου τραγικό και αφορά τους χιλιάδες αστέγους.

Είναι μια άλλη ανθρωπιστική τραγωδία, μία τραγωδία που φαίνεται πως πολύ δύσκολα θα “κλείσει”. Ήδη η ομάδα μας φεύγει και πάλι την Πέμπτη, αυτή τη φορά για να μεταφέρουμε υλικό στους χιλιάδες αστέγους. Σε συνεννόηση με ομάδες διασωστών που βρίσκονται ακόμη στα χαλάσματα, μεταφέρουμε πλέον υλικό που μας έχουν ζητήσει οι ίδιοι. Πρόκειται για sleeping bags, αντίσκηνα, αλλά και γάντια γιατί στο εξής όποιες κινήσεις γίνονται, πρέπει να γίνονται με γάντια, καθώς πλέον υπάρχει μεγάλος κίνδυνος μολύνσεων».

«Όλες οι πόλεις και τα χωριά που περνούσαμε ήταν ισοπεδωμένα»

«Ποια λέξη είναι υπερθετικό της καταστροφής;», αναρωτιέται προσπαθώντας να συνοψίσει όλο αυτό που έζησε στην πόλη Αντιγιαμάν στην Τουρκία ο Δημοσθένης Κακούρος από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, που μιλά στο TheOpinion για το πώς βίωσε ο ίδιος την καταστροφή, αλλά και για το πώς τη βιώνει κατά κάποιο τρόπο ακόμη και σήμερα, που έχει επιστρέψει: «Είναι ασύλληπτο το μέγεθος της καταστροφής. Κυρίως είναι ασύλληπτη η έκτασή της. Δεν συγκρίνεται με τίποτα, με καμία άλλη διεθνή αποστολή στην οποία συμμετείχα. Τα χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα με ερείπια και συντρίμμια είναι κάτι που σε αφήνει άφωνο. Δεν μπορείς να το περιγράψεις.  Η δική μας αποστολή είχε οριστεί να κινηθεί από Άδανα, όπου προσγειωθήκαμε, προς την πόλη Αντιγιαμάν στα βάθη της ανατολικής Τουρκίας. Σε απόσταση χιλιομέτρων, σε απόσταση περίπου οκτώ ωρών οδικώς από τα Άδανα προς την Αντιγιαμάν, όλες οι πόλεις και τα χωριά που περνούσαμε ήταν ισοπεδωμένα, οι δρόμοι που περνούσαμε ήταν “κομμένοι”.

Όταν φτάνεις βέβαια εκεί που καλείσαι να επιχειρήσεις, αναγκαστικά μένεις προσκολλημένος στον σκοπό σου, σε αυτό που θέλεις να κάνεις, προσπαθείς να μη σε καταβάλλει ούτε ο θάνατος που βλέπεις γύρω σου, ούτε ο πόνος των συγγενών που συνήθως κλαίνε, σε τραβάνε, σε εκλιπαρούν. Δεν ακούς τίποτα. Εσύ προχωράς. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το πόσο εγκάρδια, το πόσο αδελφικά μάς υποδέχτηκαν και μας συμπεριφέρθηκαν τόσο ο κόσμος, όσο και οι επαγγελματικές ομάδες διάσωσης στην Τουρκία. Δουλέψαμε με εθελοντές και κρατικές ομάδες πολλών άλλων χωρών και η δική μας ομάδα συνεργάστηκε άψογα και με ομάδα ανθρακωρύχων από την Τουρκία, που βοήθησε πολύ στο να ανοίγει διόδους με υποστηρίγματα για να μπορούμε να επεμβαίνουμε. Ο κρατικός μηχανισμός της Τουρκίας ήταν πολύ οργανωμένος, συσσίτια παντού, συνεχώς, ακόμη και κινητές μονάδες ανεφοδιασμού με καύσιμα. Ο ελάχιστος κόσμος που έμεινε σε αυτές τις περιοχές, κοιμάται – αν έχει – σε αυτοκίνητα με ανοιχτή τη μηχανή όλο το βράδυ, γιατί οι θερμοκρασίες είναι πολύ χαμηλές.

Η αλήθεια είναι πως παρά τις συνεχόμενες ώρες στην προσπάθεια διάσωσης, ακόμη κι αν δεν βρίσκεις κάτι να πιαστείς, ακόμη κι αν δεν ακούς σημάδι ζωής, εσύ συνεχίζεις, γιατί έχεις ελπίδες ότι κάποιος μπορεί να βρεθεί ζωντανός. Και πράγματι στο σημείο που επιχειρούσαμε εμείς βρέθηκαν δυο γυναίκες, αλλά και ένα παιδί από εκσκαφείς που δούλευαν παράλληλα. Μια ζωή κάτω από τα συντρίμμια, μια ζωή που αναζητά χέρι βοήθειας, αρκεί πάντα για να συνεχίζεις την πρσπάθεια».