25/52: Διεθνές σχολείο στη Θεσσαλονίκη

Κάποιες από τις προτάσεις που περιέχονται στα σημειώματα αυτά φαίνεται ότι αφορούν λίγους έναν φορέα ή οργανισμό ή μία κατηγορία (μερικές φορές προνομιούχων) συμπολιτών μας. Όμως το αποτέλεσμά τους, αν υλοποιηθούν, θα επεκταθεί και θα καλύψει όλη την πόλη. Αν, ας πούμε, γίνουν οι ρυθμίσεις που θα επιτρέψουν στο λιμάνι να «πετάξει» αναπτυξιακά, οι θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν (πολλές και καλοπληρωμένες) θα μπορούν να καλυφθούν από οποιονδήποτε κάτοικο της Θεσσαλονίκης.

Το σημείωμα αυτό ασχολείται με ένα ζήτημα που αφορά, κατ’ αρχήν, πολύ λίγους ανθρώπους: τα στελέχη πολυεθνικών εταιρειών ή τους διπλωμάτες που εδρεύουν στη Θεσσαλονίκη και δεν ξέρουν πού να στείλουν τα παιδιά τους για σχολείο, για πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Δεν μπορούν να τα στείλουν στα ελληνικά σχολεία, δημόσια και ιδιωτικά, επειδή το μάθημα γίνεται στα ελληνικά και η διδακτέα ύλη είναι η ελληνική. Έτσι, ή έρχονται μόνοι τους εδώ, χωρίς τις οικογένειές τους (και περιμένουν πώς και πώς να φύγουν, για να επανενωθούν εκ νέου με τα παιδιά τους), ή απορρίπτουν την επαγγελματική πρόταση για εγκαστάσταση στη Θεσσαλονίκη. Γενικώς, η προοπτική της εγκατάστασης στη Θεσσαλονίκη δυσκολεύει πάρα πολύ και, αντιστοίχως, καθίσταται λιγότερο ελκυστική ως προορισμός για στελέχη πολυεθνικών εταιρειών. Αυτό με τη σειρά του κάνει τις πολυεθνικές εταιρείες να αποφεύγουν τη Θεσσαλονίκη ως περιοχή, στην οποία θα αναπτύξουν σοβαρή δραστηριότητα.

Στη Θεσσαλονίκη λειτουργεί μόνο ένα διεθνές σχολείο, το Pinewood, που ανήκει στην οικογένεια του Κολλεγίου Ανατόλια. Το ίδιο το Ανατόλια προσφέρει κάποιες καταληκτικές τάξεις στα αγγλικά. Όμως, εκτός από τα δύο αυτά παραδείγματα, δεν υπάρχουν άλλα διεθνή σχολεία στην περιοχή. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο πολύ περιοριστικό νομοθετικό πλαίσιο: για να ιδρυθεί ένα διεθνές σχολείο απαιτείται ειδικός νόμος. Όλα τα διεθνή σχολεία της χώρας (σχεδόν στο σύνολό τους στην Αθήνα) συστάθηκαν αφού η ελληνική Πολιτεία πέρασε ειδικό νόμο για το καθένα από αυτά. Εκτός από τα ιδιωτικά διεθνή σχολεία υπάρχει κι ένα δημόσιο, το Σχολείο Ευρωπαϊκής Παιδείας Ηρακλείου, το οποίο συστάθηκε με νόμο (φυσικά!), για να καλύψει τις ανάγκες του προσωπικού που υπηρετεί στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την Ασφάλεια Δικτύων και Πληροφοριών – και ήταν όρος, για να μπορεί ο οργανισμός αυτός να εδρεύει στην Ελλάδα.

Το κράτος θα μπορούσε, επομένως, το ίδιο να ιδρύσει ένα διεθνές σχολείο στη Θεσσαλονίκη. Διαφορετικά, θα μπορούσε να ορίσει ένα γενικό πλαίσιο της λειτουργίας τους (κυρίως με πιστοποίηση από τη χώρα, της οποίας το ωρολόγιο πρόγραμμα εφαρμόζει το διεθνές σχολείο) και η σύσταση του κάθε σχολείου να γίνεται με διοικητική άδεια, όχι με ειδικό νόμο. Αν συσταθούν και λειτουργήσουν περισσότερα διεθνή σχολεία και στη Θεσσαλονίκη (επειδή στην Αθήνα υπάρχουν αρκετά), εδώ όπου προσφέρονται και προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στα αγγλικά από τα δημόσια πανεπιστήμιά μας, θα γίνει πολύ πιο εύκολη η ζωή για τους διπλωμάτες που υπηρετούν εδώ, στελεχώνοντας κυρίως τις προξενικές υπηρεσίες διαφόρων κρατών.

Η έλευση των διεθνών σχολείων, όμως, θα καταστήσει τη Θεσσαλονίκη ελκυστική και για δύο ακόμη κατηγορίες: η μία, που αναφέραμε ήδη, είναι τα στελέχη των πολυεθνικών. Αν η Θεσσαλονίκη θεωρείται «ευμενής» μετάθεση, επειδή καλύπτει όλες τις βασικές ανάγκες των στελεχών των πολυεθνικών και των οικογενειών τους, η ζήτηση από τα στελέχη θα οδηγήσει και σε περισσότερες διεθνείς εταιρείες να εξετάζουν στη Θεσσαλονίκη ως επενδυτικό προορισμό. Η δεύτερη ομάδα είναι οι ψηφιακοί νομάδες – δηλαδή αυτοί που εργάζονται εξ αποστάσεως και απλώς επιλέγουν να κατοικούν στην πιο «εύκολη» περιοχή για αυτούς. Συχνά, μάλιστα, οι ψηφιακοί νομάδες σχηματίζουν τις δικές τους κοινότητες και διαφημίζουν ποιες περιοχές είναι βολικές για εγκατάσταση – θα ήταν πολύ σπουδαίο να δημιουργηθεί μία τέτοια φήμη για τη Θεσσαλονίκη.

Τα στελέχη των πολυεθνικών και οι ψηφιακοί νομάδες είναι, κατά κανόνα, άνθρωποι υψηλών εισοδημάτων. Επομένως, η έλευση και η παραμονή τους, εκτός από την ενίσχυση της επενδυτικής παρουσίας για τις εταιρείες στις οποίες τα στελέχη εργάζονται, οδηγεί και σε σημαντική αύξηση στην κατανάλωση από την τοπική αγορά. Φέρνει, φυσικά, και τεχνογνωσία, φέρνει και επιχειρηματικότητα, τονώνοντας τις τάσεις που υπάρχουν ήδη σε πολλούς Θεσσαλονικείς. Έτσι, το μικρό αυτό βηματάκι, η δυνατότητα να πηγαίνουν τα παιδιά των ανθρώπων αυτών σε διεθνή σχολεία, μπορεί να φέρει σημαντικά οφέλη στην κοινωνία και την οικονομία της πόλης, πολύ σπουδαιότερα από αυτά που φαίνονται εκ πρώτης όψεως – και από μία μικρή μεταρρύθμιση, να βγει ένα σπουδαίο αποτέλεσμα για τη Θεσσαλονίκη.