Τρίτη και 13

Αρθρογραφεί στο TheOpinion o Σπύρος Στατήρης Δικηγόρος, Μέλος Πολιτικής Γραμματείας Τομέα Θεσμών ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

Απαισιοδοξία, το εθνικό μας σπορ, στο οποίο κάποιοι λένε ότι συστηματικά επιδιώκουμε και κάνουμε ως χώρα ρεκόρ.

Βέβαια, ο Υπουργός επί παντός επιστητού, Άδωνις Γεωργιάδης, έσπευσε να περιγράψει τα πράγματα ακόμη πιο γλαφυρά, λέγοντας περίπου ότι “Γκρίνια” και “Έλληνες” είναι έννοιες αδιαχώριστες, τόσο που «δεν είμαστε φτωχοί, αλλά το νομίζουμε».

Πέρα, πάντως, από επιπολαιότητες και πυροτεχνήματα στα οποία υπουργοί και παρατρεχάμενοι αυτής της κυβέρνησης επιδίδονται συστηματικά, σχεδόν προγραμματικά πλέον εν όψει των επερχόμενων εκλογών, πολύ περισσότερο ενδιαφέρον έχει αυτό που σήμερα, νωρίτερα, ο Στράτος Φαναράς, ο διευθυντής της Metron Analysis, εξηγούσε στο ραδιόφωνο του Mega News 104,6.

Στο πλαίσιο μιας ωραίας έρευνας, με ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά που δύσκολα διαβάζει κανείς σε δημοσκοπήσεις και έρευνες κοινής γνώμης, προκύπτει ότι ένα εντυπωσιακά μεγάλο ποσοστό συμπατριωτών μας, 74%, δηλαδή, στην πραγματικότητα, 3 στους 4 δηλώνουν, ότι στις επερχόμενες εκλογές προσδοκούν και προσβλέπουν σε μια αλλαγή που θα βελτιώσει τη ζωή τους.

Υπό αυτή την έννοια, δείχνουν ότι ξεπερνούν την εύκολη απάντηση, αυτή που μάλλον καλλιεργεί συστηματικά το παρόν κυβερνητικό σχήμα και την οποία ασπάζεται ένα ποσοστό μόλις 25%, οι οποίοι δηλώνουν ότι θέλουν τα πράγματα να παραμείνουν ως έχουν.

Με απλά λόγια:

η ακινησία, ή αυτό που κάποιοι έχουν βαλθεί να ευαγγελίζονται και να προμοτάρουν ως σταθερότητα, είναι «αρκετή και αναγκαία συνθήκη» μόλις για μία μακάρια μειοψηφία, που με έναν τρόπο έχει τακτοποιημένα τα βασικά της ζητήματα∙

αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία των ¾ διατηρεί τη διάθεση να δει τα πράγματα να γίνονται αλλιώς, χωρίς φόβο για την προσδοκώμενη αλλαγή.

Το ακόμη πιο σημαντικό και εντυπωσιακό είναι, ότι ένα ταυτόσημο σχεδόν ποσοστο, της τάξης του 76%, διατηρεί την πεποίθηση, ότι αυτή ακριβώς η αλλαγή την οποία προσδοκά και αναμένει, αν είναι θα έρθει, θα έρθει μόνον πολιτικά!

Φαίνεται, δηλαδή, ότι παρά τη γκρίνια και την απαισιοδοξία που αποτυπώνονται δικαιολογημένα στην έρευνα, την ίδια στιγμή, οι πολίτες δεν αρκούνται ούτε στο λιθοβολισμό της πολιτικής ούτε, όμως, στην παραίτηση από την πίστη στη δημοκρατία και τις διαδικασίες που έρχονται χέρι-χέρι με αυτή.

Τι θέλουν; Τι θέλουμε;

Αυτό εν πολλοίς που περιγράφεται στα υπόλοιπα ευρήματα της ίδιας έρευνας. Διεκδικήσεις από πλευράς συνδικάτων και αντιπολίτευσης, αλλά κυρίως μέτρα που θα λάβει η κυβέρνηση ανταποκρινόμενη και αντιλαμβανόμενη τη δυσκολία των καιρών. Συνδικάτα, αντιπολίτευση και κυβέρνηση λαμβάνουν θηριώδη ποσοστά, της τάξης του 66%, 72% και 86% αντίστοιχα, πράγμα και πάλι ενθαρρυντικό, αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς, ότι στον αντίποδα και ως εύκολη λύση την οποία προκρίνουν κάποιοι, αναδεικνύονται σε ποσοστό μόλις 22% οι «προσωπικές εξυπηρετήσεις»!

Έτσι είναι∙

αποστρέφεται κανείς και κατηγορεί αυτό που τον κατατρώει και τον διαλύει:

το ρουσφέτι, την απευθείας ανάθεση, τον αναξιοκρατικό διορισμό.

Και τι επιζητά: διαφάνεια, αξιολόγηση, αξιοκρατία.

Συγκοινωνούντα δοχεία είναι αυτά που ζητά το εκλογικό σώμα, οι πολίτες, οι άνθρωποι που συνιστούν το μεγάλο πολυμορφικό κοινωνικό κέντρο.

Ένα κέντρο που δεν προσδιορίζεται ούτε ορίζεται με όρους εισοδηματικούς, όπως στενά και κοντόφθαλμα το προσεγγίζουν κάποιοι, αλλά το οποίο συναποτελούν ομάδες κοινωνικές, που βρίσκουν πολλαπλά κοινά σημεία αναφοράς με όρους συμμετοχής, ορατότητας, και τελικά, διεκδίκησης μιας ζωής, όπου η πρόσβαση σε ένα καλό δημόσιο σχολείο, σε ένα καλό δημόσιο νοσοκομείο, σε ένα κοντινό πάρκο, σε μια ελεύθερη παραλία δεν είναι υλικό γα έκθεση ιδεών, αλλά ζωντανή πραγματικότητα, δημοκρατική κανονικότητα.

Καλό χειμώνα.