Το να έχεις πολλούς, δεν αρκεί – Το τι αστυνομικούς έχεις, είναι το πρόβλημα

Μία ακόμη σύσκεψη για την αστυνόμευση στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης έγινε την περασμένη Πέμπτη, στη «σκιά» της άγριας δολοφονίας της 28χρονης Κυριακής έξω από αστυνομικό τμήμα στην Αθήνα.

Ήταν, λέει, μια σύσκεψη που επρόκειτο να γίνει πιο νωρίς, αλλά αναβλήθηκε για άλλους λόγους και τελικά η συζήτηση – συνάντηση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη με τους δημάρχους της Θεσσαλονίκης, έγινε τώρα, δυο 24ωρα μετά τη σοκαριστική δολοφονία που συνέβη στην κυριολεξία μπροστά στα μάτια των αστυνομικών.

Όταν κάτι τόσο άγριο όπως μια δολοφονία συμβαίνει μπροστά σε αστυνομικό τμήμα, το να έρχεσαι δυο μέρες μετά και να συζητάς για περισσότερους αστυνόμους στις γειτονιές είναι λίγο αντιφατικό. Μοιάζει κάπως μάταιο και καθόλου ουσιαστικό.

Όχι ότι οι περισσότεροι αστυνομικοί δεν χρειάζονται. Φυσικά και χρειάζονται.

Ωστόσο, η υπόθεση της Κυριακής αποκάλυψε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο ότι το να έχεις πολλούς, δεν αρκεί. Το τι αστυνομικούς έχεις, είναι το πρόβλημα.

Ατυχέστατη έως και εξοργιστική ήταν και η πρώτη – μετά τη δολοφονία -ανακοίνωση της ελληνικής αστυνομίας περί γραφείων ενδοοικογενειακής βίας, περί punic button κλπ. Ήταν ατυχέστατη γιατί ήρθε μετά από μια δολοφονία που έδειξε ότι τα γραφεία και οι ψηφιακές εφαρμογές δεν αρκούν, αν δεν έχεις ανθρώπους να προστρέξουν, να νοιαστούν, να «υπηρετήσουν».

Αστυνομικοί, υπάλληλοι, δημόσιοι λειτουργοί που ενδιαφέρονται περισσότερο να συντάξουν το χαρτί μιας αναφοράς κι όχι να ακούσουν πραγματικά το τι ζητάει ο πολίτης. Αυτό είναι το πρόβλημα.

Όλοι ακούσαμε τον αστυνομικό της άμεσης δράσης να μιλά με την κοπέλα, λίγα δευτερόλεπτα πριν αυτή δεχτεί τις μαχαιριές από το χέρι του πρώην συντρόφου της. Αλλά η φράση «το περιπολικό δεν είναι ταξί», δεν είναι η μόνη που «παγώνει» όποιον ακούει τον διάλογο. Το σοκαριστικό είναι ο τόνος στη φωνή του αστυνομικού, το “άγχος” του να συμπληρώσει την αναφορά, όταν στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής κάποιος ζητά βοήθεια.

«Οπότε… αναμένει έξωθεν της οικίας ο πρώην σύντροφός της, με σκοπό να σας ασκήσει βία έτσι;», επαναλαμβάνει ο αστυνομικός την ώρα που συντάσσει την αναφορά, ακούγοντας όσα του λέει η κοπέλα, κι αυτή τον περιμένει να γράψει, την ώρα που από πίσω της βρίσκεται ο δολοφόνος της, κι όλα αυτά μπροστά στο αστυνομικό τμήμα!

Προφανώς, δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί έτσι. Το να αναλωνόμαστε όμως σε τέτοιου είδους συζητήσεις γύρω από τα αυτονόητα, είναι χάσιμο χρόνου. Και η συχνότητα με την οποία συμβαίνουν πλέον τέτοια περιστατικά, μάς δείχνει ότι δεν υπάρχει πια χρόνος για χάσιμο.