Καθ’ οδόν

Γράφοντας κανείς για το Συνέδριο του ΠαΣοΚ σήμερα, γράφει στην πραγματικότητα για τον πιο διευρυμένα ζωντανό πολιτικό οργανισμό στη χώρα, που εν μέσω πολέμων, διεθνών κρίσεων αλλά και εσωτερικής θεσμικής αποδρομής επιχειρεί να επαναφέρει την Πολιτική στο προσκήνιο της κοινωνικής ζωής, σε μια προσπάθεια να αποκατασταθεί αυτό που κάποτε συνιστούσε αυτονόητη σχέση και συνέργεια.

Είναι, εξάλλου, γεγονός ότι κάποτε οι κοινωνικές και πολιτικές αναζητήσεις, ζυμώσεις, ανατροπές γίνονταν ταυτόχρονα, χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια, αυθόρμητα και ακηδεμόνευτα, όπως συνήθιζαν να λένε οι παλιοί αριστεροί.

Εν έτει 2026 τα πράγματα είναι μόνον και εντελώς αλλιώς.

Βγαίνοντας από μια αλληλουχία κρίσεων με όρους εγχώριους, συντονιστήκαμε με τον υπόλοιπο κόσμο αφενός κατά την περίοδο της πανδημίας, αφετέρου μεταγενέστερα, βιώνοντας από κοινού το δράμα του πολέμου στην Ουκρανία αρχικώς, αλλά και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή αμέσως μετά.

Η κρίση, εξάλλου, από ενεργειακή και επισιτιστική, απέκτησε τελικά χαρακτηριστικά αποδόμησης ολόκληρου του παγκόσμιου μεταπολεμικού οικοδομήματος, με κατάρρευση όλων των δήθεν εμπεδωμένων σταθερών.

Την ίδια στιγμή, με όρους εγχώριου πολιτικού …κουτσομπολιού, το τροπάρι κάποιων καλοπροαίρετων δεν διαφοροποιήθηκε ποτέ μέσα στα χρόνια: «το ΠαΣοΚ που δεν τραβάει», «το κόμμα που είναι κλειστό», «ο αρχηγός που δεν μπορεί».

Λες και το ΠαΣοΚ ήταν αυτό που είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων και γεννούσε τις κρίσεις, ενώ η κυβέρνηση εκ του μακρόθεν και αφ’ υψηλού απέδιδε ευθύνες ατομικές και μοίραζε δήθεν σωσίβια και αντίδωρα.

4ο Συνέδριο ΠαΣοΚ-Κίνημα Αλλαγής, λοιπόν.

Δεν ξέρω αν η μαμή της Ιστορίας θα ξεγεννήσει το επόμενο μεγάλο κίνημα μέσα από αυτό το Συνέδριο.

Αντιλαμβάνομαι, ωστόσο, ότι οι προσδοκίες είναι για άλλη μια φορά πολύ υψηλές· και σωστά.

Το διακύβευμα δεν είναι μικρό, δεν είναι επουσιώδες.

Η διακυβέρνηση της χώρας με όρους ανοιχτότητας, συμπερίληψης, αναδιανομής, σε ένα πλαίσιο διαφάνειας, λογοδοσίας, αποκατάστασης των θεσμών αλλά και εν τέλει δημοκρατίας είναι ζητούμενο, μαζί και ανεμοδείκτης.

Από την αποκατάσταση του εισοδήματος και της αγοραστικής δύναμης, μέχρι την ενίσχυση των δημόσιων δομών σε υγεία, εκπαίδευση, υποδομές· και από την ισότιμη συμμετοχή σε ευρωπαϊκά και διεθνή φόρα, μέχρι την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στη δικαιοσύνη και τους δημοκρατικούς θεσμούς, είναι πολλά αυτά που πρέπει να υλοποιηθούν, με βήματα σταθερά και συγκροτημένα, με όρους συλλογικής δράσης αλλά και απεύθυνσης.

Καλές εργασίες σε όλες και όλους τους Συνέδρους.

Η ευθύνη δεν μας βαραίνει· είναι, απλώς, το απαραίτητο καύσιμο για να συνεχίσουμε, μέχρι να κάνουμε την αλλαγή, πράξη εθνική, κοινή, μεγάλη.