Η καταιγίδα «καταστολή» ξαναχτυπά

Όταν το παγωμένο μέτωπο ενός αστυνομικού οργάνου, που κουβαλάει ακραίες αντιλήψεις για το ρόλο του, συναντιέται με το θερμό μέτωπο ενός περιθωριακού ατόμου με ανεκπλήρωτα όνειρα, το αποτέλεσμα είναι το ξέσπασμα μιας φονικής καταιγίδας.

Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε το περιστατικό με τον πυροβολισμό του 16χρονου Ρομά Κώστα Φραγκούλη από τον 34χρονο αστυνομικό.

Ένα όχι σπάνιο φαινόμενο που μας επισκέπτεται όταν οι αντίρροπες δυνάμεις το δημιουργούν. Οι πιθανότητες αποτροπής παρόμοιων φαινομένων είναι από ελάχιστες έως μηδενικές. Ίσως αν προσπαθούσαμε να προβλέψουμε, να καταγράψουμε τη συσσώρευση αυτών των αρνητικών δυνάμεων θα κατανοούσαμε τους μηχανισμούς και τις αιτίες που προετοιμάζουν αυτές τις καταιγίδες.

Οι ένθεν

Στο ψυχρό μέτωπο ο δορυφόρος μας, γρήγορα θα αντιληφθεί ότι αυτή η δύναμη κατά τη γέννησή της δεν προμηνύει καμία φονική καταιγίδα. Μια διατεταγμένη υπηρεσία, ένας ρόλος για να διασφαλιστεί η τάξη των πραγμάτων και των ανθρώπων. Με ελάχιστη αμοιβή, με πολλά ρίσκα και επικινδυνότητες προσπαθεί να εφαρμόσει το νόμο. Η υπερένταση, ο φόβος, η κούραση από την καταστολή της παραβατικότητας κάποιων ομάδων, σίγουρα διασπά την προσοχή και διαταράσσει την εσωτερική ειρήνη. Αρκετά από τα όργανα της τάξης για να απαλείψουν αυτές τις δυσκολίες υιοθετούν ιδεοληψίες θάρρους και παλικαρισμού. Αποτέλεσμα είναι η επαναφορά της αναίτιας βίας και της παράνομης χρήσης των όπλων.

Καμία δικαιολογία δεν στέκεται μπροστά σε οποιοδήποτε δικαστήριο. Ένοχος απέναντι στη ζωή. Αλλά πιο ένοχη ίσως είναι η αρχή που προΐσταται και έδωσε στα όργανα της τάξης αυτόν το ρόλο χωρίς ολοκληρωμένη εκπαίδευση και μετέπειτα αξιολόγηση.

Οι κακείθεν

Στο άλλο μέτωπο, το θερμό, που γεννιέται και μεγαλώνει σε έναν περιθωριακό κόσμο όπου ο ανυπότακτος θεωρείται παλικάρι και η κλεψιά τεχνική επιβίωσης, δεν αργεί η παραβατικότητα να γίνει καθημερινότητα. Ένας άλλος τρόπος ζωής. Ακατανόητος και επικίνδυνος. Οι ίδιοι βέβαια το θεωρούν ελευθερία. Όμως συνήθως ζουν απέναντι στην οργανωμένη κοινωνία. Βέβαια η ίδια η κοινωνία τους έχει απομονώσει. Σε ένα λασπότοπο, σε έναν βρόμικο συνοικισμό χωρίς σχολεία και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Όλα τα όνειρα τους σβήνουν στην παιδική ηλικία. Αμέσως αρχίζει ένας φαύλος κύκλος και μια στενή σχέση με το νόμο. Ένα επικίνδυνο παιχνίδι με κλέφτες κι αστυνόμους. Κάποιοι και από τα δυο μέτωπα το παίρνουν πολύ προσωπικά και καταλήγουν ο ένας στο χώμα και ο άλλος στη φυλακή. Είναι καταπιεσμένοι, αδικημένοι όμως και ένοχοι γιατί κρύβονται πίσω από μια κατάσταση και δεν αγωνίζονται να αλλάξουν τη μοίρα τους.

Το δια ταύτα

Αυτό που αρχίζει να διαφαίνεται και να γίνεται αντιληπτό είναι ότι η κοινωνία των άτυπων κριτών και δικαστών αρχίζει να καταλαβαίνει πως το κέντρο έλεγχου το έχει η οργανωμένη πολιτεία. Γνωρίζει και μπορεί να ελέγξει και να υποτάξει τις ακραίες δυνάμεις των δυο μετώπων. Με την παιδεία, την κοινωνική πολιτική, με κίνητρα κατευνασμού. Υπάρχει ο τρόπος να το επιδιώξει.

Εκτός και αν κερδίζει περισσότερα με την διαιώνιση αυτής της πόλωσης των αντίρροπων δυνάμεων…