Για πόσο καιρό θα άντεχες να ακούς την Άννα Βίσση να τραγουδά, κάθε βράδυ, κάτω από το σπίτι σου;

«Εσύ για πόσο καιρό θα άντεχες να ακούς την Άννα Βίσση με το ίδιο ρεπερτόριο, κάθε βράδυ, κάτω από το σπίτι σου;».

Αυτό με ρώτησε φίλη που μένει σε περιοχή δίπλα στη Νέα Παραλία, που κυρίως από Μάιο έως και Οκτώβρη, αν το επιτρέπει ο καιρός, γίνεται το πιο δημοφιλές σημείο όλης της Θεσσαλονίκης.

Όπως μου εξήγησε, όλο αυτό το εξάμηνο, έστω με μικρά διαλείμματα, μια κοπέλα με υπέροχη φωνή, με πραγματικά υπέροχη φωνή, στήνει τον σχετικό εξοπλισμό σε ένα σημείο της Νέας Παραλίας και τραγουδά (σωστά και χωρίς φάλτσα) σχεδόν όλο το ρεπερτόριο της Άννας Βίσση.

«Έχω μάθει απέξω τα περισσότερα τραγούδια της Άννας Βίσση, έστω κι αν ακούω ξένο ροκ. Σέξι θεία Λόλα, Να’ σαι καλά που με θυμήθηκες , Αγάπη υπερβολική, Ψυχεδέλεια, Προτιμώ, Χωρίς το μωρό μου, Δεν θέλω να ξέρεις… Όταν φτάνουμε στο Δώδεκα κι ούτε ένα Τηλεφώνημα, γνωρίζω πια ότι το προ΄γραμμα τελειώνει…», περιγράφει και συνεχίζει:

«Τον τελευταίο καιρό, πριν έρθει η κοπέλα – Άννα Βίσση, έρχεται – ερχόταν και πέρυσι – κι ένας κύριος και παίζει τουμπερλέκι. Αυτός δεν παίζει διάφορα. Παίζει έναν μόνο συγκεκριμένο ρυθμό, μόνιμα, συνέχεια, αέναα, χωρίς σταματημό, έναν ρυθμό που εισχωρεί στο κεφάλι σου και νομίζεις ότι τον ακούς ακόμη κι όταν αυτός σταματήσει…».

Πάνω που πάω να ρωτήσω τη φίλη μου, αν όλοι αυτοί ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους εν ώρα κοινής ησυχίας, με προλαβαίνει:

«Όχι φυσικά. Η κοπέλα είναι πολύ σωστή. Δεν ξεπερνά τα όρια, σταματάει όταν φτάσει η ώρα κοινής ησυχίας, μερικές φορές και νωρίτερα. Προφανώς θέλει να γίνει τραγουδίστρια και, αν με ρωτάς, το αξίζει κιόλας, αν τη συγκρίνεις με άλλες που είναι ήδη διάσημες. Όμως, γιατί όλο αυτό πρέπει να το κάνει με ενισχυτή;;;;;;;;; Γιατί πρέπει να την ακούμε όλοι; Γιατί είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να ακούμε τον καθένα που θέλει να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, ΜΕ ΕΝΙΣΧΥΤΗ;;;;;; Πιο κάτω, πάλι στη Νέα Παραλία, ένα γκρουπάκι παίζει έντεχνο, λίγο πιο κει κάποιος παίζει ροκ στην κιθάρα, πιο κάτω πιάνουμε το πιο λαϊκό ρεπερτόριο…. Ζούμε ένα δράμα. Φτάνει το απογευματάκι και κλειδαμπαρωνόμαστε. Δεν είναι η φασαρία. Δεν τα θέλουμε όλα δικά μας. Αλίμονο, Αλλά γιατί πρέπει να ακούμε ΤΕΡΜΑ μια οποιαδήποτε μουσική, τον οποιοδήποτε που θέλει να τραγουδήσει; Ας τραγουδάνε όσο θέλουν, αλλά γιατί πρέπει να το κάνουν με ενισχυτή φωνής και ήχου, με ολόκληρα ηχοσυστήματα;», διαμαρτύρεται η φίλη.

«Κανονικά, μας είπαν ότι οι ενισχυτές, αυτά τα ηχοσυστήματα δεν επιτρέπονται και η αστυνομία (΄όχι η δημοτική, η άλλη) είναι υπεύθυνη να έρθει, μετά από καταγγελία. Αλλά να σου πω κάτι; Αισθάνομαι περίεργα να καλέσω ολόκληρη αστυνομία για να έρθει να κάνει παρατήρηση σε έναν άνθρωπο που απλώς τραγουδάει, έστω κι αν ξεπερνά τα όρια βάζοντας ενισχυτή. Αισθάνομαι άσχημα. Ντρέπομαι….», μονολογεί.

Προφανώς, στην ιστορία αυτή, η κάτοικος είναι η τελευταία που θα έπρεπε να ντρέπεται. Ο δημόσιος χώρος είναι δημόσιος και πρέπει να τον «χαίρονται» όλοι, αλλά με κανόνες. Κανόνες στους μουσικούς, κανόνες στο παρεμπόριο (sic), κανόνες στις καντίνες, κανόνες στις κάθε είδους εκδηλώσεις.

Φέτος, αυτοί οι κανόνες (αν υπάρχουν) δεν εφαρμόστηκαν και ούτε και μπήκε κανείς στον κόπο να ελέγξχει αν εφαρμόστηκαν. Η καθημερινότητα έδειξε ότι για μια ακόμη χρονιά, ο καθένας έκανε τις περισσότερες φορές ό,τι ήθελε στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

Περιμένουμε από τη διοίκηση Αγγελούδη αυτή τη νέα κανονιστική που θα βάζει επιτέλους κανόνες σε γεννήτριες, μουσικούς, καντίνες, παραμάγαζα…

Οι κανόνες όμως είναι η μία πλευρά του προβλήματος. Η άλλη, έχει να κάνει με το ποιος είναι αρμόδιος να ελέγχει αν αυτοί οι κανόνες τηρούνται. Και σ’ αυτό, προφανώς κάτι πάει λάθος.