Εκδόσεις ταυτοτήτων – Ώρα μηδέν!

Ολοκληρώνοντας το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, θεωρείται, πλέον, δεδομένο και κομμάτι της καθημερινής ζωής όλων των πολιτών πως ζούμε στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης. Μελετώντας, κάποιος, την ιστορία και ιδιαίτερα όλες τις τεχνολογικές επαναστάσεις παρατηρεί πως, όσο αυτές λειτούργησαν προς όφελος των ανθρώπων , τόσο οι κοινωνίες έκαναν άλματα προόδου. Έτσι, λοιπόν και στην σημερινή εποχή η ψηφιακή τεχνολογία όσο θα λειτουργεί υπέρ των πολιτών θα αυξάνονται και τα αποτελέσματα της κοινωνικής πρόνοιας των κρατών προς τους πολίτες. Άρα, όλα τα παραπάνω είναι αδύνατο να αφορούν την χώρα μας, διότι γνωρίζουμε πλέον με σιγουριά πως μία από τις μεγάλες ασθένειες της δημόσιας διοίκησης σε όλα, σχεδόν, τα κλιμάκια του ελληνικού κράτους, είναι η διοικητική κώφωση.

Στο βωμό της ταχύτητας.

Από όλη αυτή την στρεβλή κατάσταση δεν θα μπορούσε να λείπει η Ελληνική Αστυνομία και πιο συγκεκριμένα η Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης η οποία πρωταγωνιστεί σταθερά σε οποιουδήποτε είδους αγκύλωση και δυσκινησία. Ώντας η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και βρισκόμενη, ομολογουμένως, σε μία τροχιά αναπτυξης συνεχίζει να αντιμετωπίζεται από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη σαν το τελευταίο χωριό (χωρίς να θέλω να μειώσω επ ουδενί τα υπέροχα χωριά της χώρας μας). Με μεταθέσεις τύπου σταγόνας στον ωκεανό και πολλαπλάσιες συνταξιοδοτήσεις το εργατικό δυναμικό της πόλης συνεχώς μικραίνει σε πλήθος και μεγαλώνει σε ηλικία. Στο βωμό της ταχύτητας, λοιπόν, εμφανίστηκε η κεντρική εξουσία και πήρε μία απόφαση η οποία έπεσε σαν οδόφραγμα στο κοινωνικό πρόσωπο της αστυνομίας και σε μία πόλη υποστελεχωμένη όπως η Θεσσαλονίκη κατακερματίζει ακόμα και την εξυπηρέτηση ευπαθών ομάδων από το περίσσιο φιλότιμο των συναδέλφων προς αυτές. Στα γραφεία ταυτοτήτων της χώρας, οποιος ενδιαφέρθηκε να ρωτήσει και να μελετήσει την λειτουργία τους κατανοεί, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, πως ο γρηγορότερος χρόνος, χωρίς κανένα μεγάλο ή μικρό πρόβλημα, για την έκδοση μίας ταυτότητας είναι τα 15 λεπτά. Προφανώς το Υπουργείο δεν θέλησε να συμπεριλάβει καμία άλλη παράμετρο και έτσι αποφάσισε να οριοθετήσει τα ηλεκτρονικά ραντεβού στα 15 λεπτά φαντασμένο, προφανώς, πως στην καρέκλα του υπαλλήλου κάθεται κάποιο ρομπότ και στην καρέκλα του πολίτη κάθεται ο τέλειος άνθρωπος.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή μήπως και υπάρξει κάποια κατανόηση από τους αρμόδιους, αν και σταματήσαμε να πιστεύουμε σε θαύματα. Σε κάθε γραφείο ταυτοτήτων των τμημάτων ασφαλείας υπάρχουν δύο μονάδες που εκδίδουν ταυτότητες. Αυτό σημαίνει πως ο ελάχιστος αριθμός αστυνομικών σε κάθε βάρδια είναι τρεις. Και σε αυτόν τον αριθμό δεν προσμετράται η πιθανότητα κάποιας ασθένειας, οι άδειες του προσωπικού και οποιοσδήποτε ανθρώπινος λόγος απουσίας. Ο αριθμός τρία δεν είναι για να κάθεται κάποιος αλλά γιατί τα γραφεία ταυτοτήτων πέραν των εκδόσεων έχουν τις παραδόσεις των ήδη εκδομένων δελτίων τα ασταμάτητα τηλεφωνήματα των πολιτών για διευκρινήσεις και την συνεχή ηλεκτρονική αλληλογραφία. Σχεδόν σε όλα τα γραφεία της πόλης δεν υπάρχει τρίτο άτομο σε όλες τις βάρδιες με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται η δουλειά στους δύο που εκδίδουν τα δελτία με ό, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την εξυπηρέτηση των προγραμματισμένων ραντεβού.

Ως εδώ βλέπουμε πως χωρίς να προσθέσουμε εξωγενής προβλήματα ήδη υπάρχει μία δομική δυσλειτουργία. Ας επισυνάψουμε σε όλα αυτά και τις δυσκολίες εξυπηρέτησης ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Αρχικά, θα αναφερθούμε σε συμπολίτες μας με ειδικές ανάγκες. Και σε αυτό το σημείο θα κάνουμε τις πρώτες ρητορικές ερωτήσεις. Γνωρίζει κάποιος πόση ώρα χρειάζεται για να βγουν φωτογραφίες και να συμπληρωθούν έγγραφα από έναν άνθρωπο που πάσχει από σύνδρομο DOWN ή παρεμφερή ασθένειες;

Ο αστυνομικός που θα εκδίδει ταυτότητα σε έναν συμπολίτη μας με τέτοιου είδους προβλήματα τι θα κάνει μόλις παρέλθει το 15λεπτο; Θα το παραπέμψει σε νέο ραντεβού;

Στην συνέχεια θα ασχοληθούμε με ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που δυσκολεύεται να ενταχθεί στην ψηφιακή εποχή. Άνθρωποι κάποιας ηλικίας που πολλές φορές δεν είναι και τόσο μεγάλης, οι οποίοι εμφανίζονται στα τμήματα για να βγάλουν ταυτότητα μην μπορώντας να πληρώσουν το ηλεκτρονικό παράβολο με αποτέλεσμα να ζητούν από τους συναδέλφους να βοηθήσουν. Μέχρι πρότινος σχεδόν όλοι οι συνάδελφοι ήταν διατεθειμένοι να εξυπηρετήσουν αυτούς τους ανθρώπους βλέποντας στο πρόσωπο τους τους γονείς ή τους παππούδες τους, έχοντας την ηθική ευθύνη να ανταποκριθούν σε ανθρώπου σαν κι αυτούς. Σε αυτό το σημείο επανέρχονται οι ρητορικές ερωτήσεις. Τι θα πρέπει να κάνει ο αστυνομικός σε έναν ηλικιωμένο που δυσκολεύεται με την τεχνολογία μόλις παρέλθει το 15λεπτο;

Να τον παραπέμψει σε νέο ραντεβού το οποίο πιθανόν να είναι σε εναν, δύο ή ακόμα και τρεις μήνες; Πως θα τον αντιμετωπίσει ανθρώπινα βλέποντας έναν γέρο άνθρωπο να παρακαλάει για την υποχρέωση του κράτους;

Ένα τρίτο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όλοι οι συνάδελφοι που εργάζονται στα γραφεία ταυτοτήτων είναι οι μαθητές. Έχοντας τόση πίεση χρόνου και αφαιρώντας την χρήση των έκτακτων περιστατικών από τους συναδέλφους τοποθετώντας τα εντός του συστήματος στα δυο έκτακτα ραντεβού πώς θα εξυπηρετηθούν όλα αυτά τα παιδιά που χρειάζονται νέα ταυτότητα εκτάκτως είτε για σχολικές εκδρομές στο εξωτερικό είτε για εξετάσεις ξενόγλωσσων πτυχίων; Ακόμη ένα ερώτημα που μοιάζει με τσαλακωμένο χαρτί στα σκουπίδια του Υπουργείου.

Ας προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω τους έλληνες του εξωτερικού που χρειάζονται έκτακτα ραντεβού λόγω του πεπιεσμένου χρόνου παραμονής τους στην χώρα, τις περιπτώσεις κατάκοιτων συμπολιτών μας που θα πάει ο συνάδελφος σπίτι τους να τους εκδώσει την ταυτότητα, την επιπλοκή του συστήματος όταν οι συνάδελφοι πρέπει να πάρουν τα ηλεκτρονικά πιστοποιητικά από τις υπηρεσίες των Δήμων, το κρασάρισμα, ανά τακτά χρονικά διαστήματα του ίδιου του συστήματος έκδοσης και δεν συμπεριλαμβάνουμε μέσα σε όλα αυτά την αφόρητη λεκτική πίεση των πολιτών προς τους συναδέλφους και πως αυτοί θα πρέπει να το διαχειριστούν.

Βέβαια, δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε και στην φυσική ηγεσία της πόλης η οποία περιμένει το θαύμα της βροχής μεταθέσεων για να λύσει κάπως το πρόβλημα. Αναρωτιόμαστε, πραγματικά αν υπάρχει κάποιος ρόλος τους στην εξεύρεση λύσεων, πολλές από τις οποίες έχουμε προτείνει, που σίγουρα αφορούν ανακατατάξεις προσωπικού εντός της διεύθυνσης. Κάτι το οποίο σίγουρα δεν θα έδινε μόνιμη λύση αλλά θα μετρίαζε λίγο την άρρωστη αυτή κατάσταση. Αναρωτιόμαστε, πραγματικά αν η ομφαλοσκοπία των διοικητών, των διευθυντών και των ανώτατων αξιωματικών που είναι υπεύθυνοι για αυτό το πρόβλημα θα κρατάει αιώνια. Αν κατανοούν πως η αδολεσχία τους δεν αποφέρει καρπούς και διαιωνίζει απλά το πρόβλημα. Προφανώς και δεν περιμένουμε καμία απάντηση. Ελπίζουμε, μόνο πως ίσως κάνουμε κάπου λάθος και τελικά βρεθεί ο άνθρωπος ή ο τρόπος να δώσει έστω εν μέρει μία κάποια λύση.

Όσο για την κεντρική εξουσία , το μόνο που έχουμε να πούμε είναι πως ενώ ευαγγελίζεται το κοινωνικό πρόσωπο της αστυνομίας σε κάθε τηλεοπτικό παράθυρο, στην σκληρή πραγματικότητα αδιαφορούν και για τον πολίτη αλλά και για τον αστυνομικό και τους οδηγούν για ακόμη μία φορά σε ένα συγκρουσιακό αδιέξοδο.