Το χάσμα πολιτικών-πολιτών έγινε… βιωματικό

-Όποιος σχεδιάζει το σύστημα σπάνια πληρώνει το κόστος του λάθους του συστήματος…

-Πολλά σύγχρονα εργαλεία δεν απλοποιούν τη ζωή, απλά μεταφέρουν πολυπλοκότητα από το κράτος στον πολίτη

-Η ψηφιοποίηση χωρίς καλή σχεδίαση δεν είναι πρόοδος. Είναι εξωτερική ανάθεση… άγχους

Η απόσταση μεγαλώνει κάθε μέρα ανάμεσα σε όσους ζητούν την ψήφο και σε όσους μπορούν ή θέλουν να τη δώσουν ενώ ταυτόχρονα «τρέχουν και δεν φτάνουν» σε μια καθημερινή τριβή με προβλήματα και άγχη. Οι δε υποψήφιοι που έχουν ήδη ανακοινωθεί αλλά και οι νυν βουλευτές, στην πλειοψηφία τους, μιλούν για αυτή την καθημερινή τριβή με μια γλυκανάλατη ακρίβεια που λέει… τίποτα. Στρογγυλεύουν θέσεις και αντιθέσεις μέχρι να γίνουν αόριστες ευχές. Το χάσμα δεν είναι ιδεολογικό, είναι χρονικό, υλικό, υπαρξιακό. Οι πολιτικοί δεν το αντιλαμβάνονται πάντα. Ορισμένες φορές ούτε και οι πολίτες, γιατί δεν έχουν το περιθώριο να σταθουν και να το μετρήσουν.

Την ίδια ώρα που οι κυβερνώντες διαθέτουν γραμματείς για τις «λάντζες» της καθημερινότητας, σοφέρ και καλυμμένα έξοδα μετακίνησης, ευκολίες στην πρόσβαση κέντρων αποφάσεων κ.α. οι πολίτες παλεύουν και με ψηφιακές εφαρμογές που ταλαιπωρούν ιδίως τους επαγγελματίες. Κάρτες εργασίας που αν δεν χτυπηθούν από τους εργαζόμενους στην ώρα τους, πληρώνουν υπέρογκα πρόστιμα οι εργοδότες, τιμολόγια ρεύματος με μαθηματικά σοφιστών, αλγόριθμοι τραπεζών που σε χρεώνουν για υπηρεσίες που δεν ζήτησες. Τηλεφωνικές απάτες που στοχεύουν ηλικιωμένους γιατι έχουν προλάβει να χαρτογραφήσουν την αδυναμία. Κάθε σύγχρονο εργαλείο που υποτίθεται ότι απλοποιεί τη ζωή καταλήγει να την επιβαρύνει με ένα νέο “στρώμα” άγχους, χρόνου και κόστους. Όταν δε ακούν διαμαρτυρία για κακή διαχείριση και επιπτώσεις στην καθημερινότητα, τότε την ερμηνεύουν ως υπονόμευση από αντιπάλους. Δεν βλέπουν ότι αυτή η “γκρίνια” είναι το μόνο που απομένει όταν όλα τα άλλα έχουν εξαντληθεί.

Η ίδια η πολιτική έχει μετατραπεί σε… παράσταση προσεκτικών διατυπώσεων, ενώ η ζωή των περισσότερων έχει καταντήσει συνεχής διαχείριση κρίσεων μικρής και μεγάλης κλίμακας. Ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης, στη θέρμανση, στη μετακίνηση απο κακό συντονισμό έργων (βλ Μάλγαρα) και τόσα άλλα. Έτσι σήμερα αιωρείται μια κοινή διαπίστωση, ότι οι δύο κόσμοι, των εκπροσώπων των πολιτών και των ίδιων των πολιτών, απομακρύνονται όλο και περισσότερο σε σημείο να εξαφανίζονται αργά και σταθερά, ο ένας από το οπτικό πεδίο του άλλου. Κι αυτό δεν είναι καλό και για τους δύο κόσμους και μάλιστα ενόψει εκλογών…

Οι ταπεινοί ας κάνουν ένα βήμα… πίσω