Οι… 13 σελίδες της ιδρυτικής διακήρυξης του κόμματος Καρυστιανού
Ποια είναι και αν τελικά έχει καθοριστική σημασία η ιδεολογική ταυτότητα του κινήματος ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ...
Μελίνα Καραπαναγιωτίδου 
Το κείμενο Καρυστιανού θυμίζει ιδιαίτερα την ιδρυτική διακήρυξη της ΝΔ του 1974, όπου ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μιλούσε για αληθινή δημοκρατία, κράτος δικαίου, εθνική ενότητα πέρα από διχασμούς και ανανέωση χωρίς τα «βαρίδια του παρελθόντος». Παρόμοιες αναφορές συναντάμε και στην ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου 1974 του ΠΑΣΟΚ…
Η ιδρυτική διακήρυξη του κινήματος-κόμματος ΕΛΠΙΔΑ «Ελπίδα για τη Δημοκρατία–Μαρία Καρυστιανού» παρουσιάζει ένα κείμενο συναισθηματικά φορτισμένο και πατριωτικό. Περιγράφεται ως αυθόρμητο “προϊόν” της ίδιας της κοινωνίας, που γεννήθηκε από την ανάγκη για πολιτική κάθαρση μετά την τραγωδία των Τεμπών. Κεντρική φιγούρα και έμπνευση είναι η Μαρία Καρυστιανού, με τον «γενναίο αγώνα μιας απλής μητέρας» για δικαιοσύνη να λειτουργεί ως καταλύτης.
“ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ”
Το πιο χαρακτηριστικό σύνθημα που διαπερνά το κείμενο είναι το «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ», το οποίο εκφράζει την αίσθηση ενός κοινωνικού ορίου που έχει ξεπεραστεί. Η διακήρυξη του κομματος Καρυστιανού θέτει ως υπέρτατη αρχή την ισονομία και ότι «Όλοι οι πολίτες είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο, χωρίς αστερίσκους ή εξαιρέσεις». Επιμένει στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, στη διαφάνεια των δημοσίων δαπανών και συμβάσεων, στην αξιοκρατία ως βασικό κριτήριο της δημόσιας ζωής και στην καταπολέμηση της διαφθοράς και της διαπλοκής. Παράλληλα, αναπτύσσει ένα ευρύ πρόγραμμα που καλύπτει σχεδόν όλους τους τομείς, παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, στήριξη της οικογένειας και αντιμετώπιση του δημογραφικού, πλήρη αναδιοργάνωση του ΕΣΥ, αναβάθμιση της παιδείας, προστασία του περιβάλλοντος και μια εξωτερική πολιτική που συνδυάζει φιλειρηνική στάση με υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας (Η ιδρυτική διακήρυξη κατατίθεται σήμερα στη βουλή)
Νέα Ελλάδα;
Η ηθική και η ενότητα είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του κειμένου Καρυστιανού δεκατριων σελίδων που απορρίπτει τις παλαιές πολιτικές διαιρέσεις και ταυτόχρονα καλεί σε ενότητα γύρω από κοινές αξίες όπως η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη και η αγάπη ως κινητήριες δυνάμεις της πολιτικής. Το όραμα που προβάλλει είναι αυτό μιας νέας Ελλάδας που ανακτά την αξιοπιστία της, φροντίζει τα παιδιά της και αποδίδει δικαιοσύνη στους νεκρούς και τις επόμενες γενιές. Κατά την άποψη μου, ο τόνος και πολλές από τις βασικές έννοιες αντλούνται από μια κλασική, δοκιμασμένη πολιτική ρητορική που έχουμε συναντήσει σε ιδρυτικά κείμενα της Μεταπολίτευσης. Θυμίζει ιδιαίτερα την ιδρυτική διακήρυξη της Νέας Δημοκρατίας του 1974, όπου ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μιλούσε για αληθινή δημοκρατία, κράτος δικαίου, εθνική ενότητα πέρα από διχασμούς και ανανέωση χωρίς τα «βαρίδια του παρελθόντος». Παρόμοιες αναφορές σε διαφάνεια, λογοδοσία και αξιοκρατία αντί πελατειακής λογικής συναντά κανείς και στην ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτεμβρίου 1974.
Ξανά από το θυμό στο… κόμμα;
Η διακήρυξη της Καρυστιανού ξεχωρίζει από τα… παραδοσιακά και κομματικά κείμενα λόγω της άμεσης και βαθιά προσωπικής σύνδεσής της με τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών. Πρόκειται για ένα κείμενο που επιχειρεί να μετατρέψει τον θυμό και την απαίτηση δικαιοσύνης σε πολιτική πρόταση, χρησιμοποιώντας παράλληλα το καθιερωμένο λεξιλόγιο της μεταπολιτευτικής ελληνικής πολιτικής για να οικοδομήσει γέφυρες προς ευρύτερα ακροατήρια. Η απάντηση στο αν θα τα καταφέρει ή θα μιλάμε για ένα ακόμη “αδειανό πολιτικό πουκάμισο” θα δοθεί… προσεχώς