Μια σταθερότητα από αδυναμία όχι από συναίνεση

Η νεολαία και οι γυναίκες είναι σε βαθιά απογοήτευση, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση που διενεργήθηκε για λογαριασμό του theopinion.gr. Αυτή η δημοσκόπηση με μια πρώτη ματιά, δεν είναι μια μέτρηση διάθεσης. Είναι καμπανάκι συναγερμού για κάτι που η κοινωνία συστηματικά αρνείται να συζητήσει ανοιχτά εδώ και χρόνια. Η χώρα έχει χάσει την αίσθηση του μέλλοντός της. Δεν είναι μόνο οικονομία, ούτε μόνο «η κυβέρνηση φταίει». Το 61% που λέει «λάθος κατεύθυνση» είναι δομικό. Η κατάρρευση της μεσαίας τάξης και ο «ελληνικός εφιάλτης» του brain drain. Οι νέοι που φεύγουν δεν είναι «άτυχοι». Είναι λογικοί. Το σύστημα δεν τους προσφέρει ούτε αξιοκρατία, ούτε προοπτική.

Η απόλυτη αποσύνδεση πολιτικής-κοινωνίας

Δεξιά, αριστερά, κέντρο… όλοι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας. Το 61% λάθος κατεύθυνση δείχνει ότι δεν πιστεύουμε πια ότι υπάρχει σχέδιο. Υπάρχει μόνο διαχείριση κρίσεων και επικοινωνία. Δεν συζητάμε σοβαρά για οικογένεια, γονιμότητα, εκπαίδευση, εθνική ταυτότητα, ενέργεια, άμυνα, παραγωγικό μοντέλο. Μόνο για «ευρωπαϊκά κονδύλια» και «τουρισμό». Αυτό είναι το πραγματικό κενό που βγάζει αυτό το ποσοστό. Η δε ελληνική κοινωνία είναι βαθιά αποπροσανατολισμένη. Δεν είναι απλώς δυσαρεστημένη με την κυβέρνηση. Είναι δυσαρεστημένη με το όλο το μεταπολιτευτικό μοντέλο που δεν παράγει πια ελπίδα και προοπτική. Και αντί να το συζητάμε το κρύβουμε πίσω από «αντιπολίτευση», «αντι-ΣΥΡΙΖΑ», «αντι-Μητσοτάκη» κλπ. Αυτή η δημοσκόπηση, κατά την άποψη μου, δεν δείχνει μόνο ότι «η χώρα πάει λάθος». Δείχνει ότι δεν ξέρουμε καν προς τα πού θέλουμε να πάμε. Είναι καθρέφτης ενός βαθύτατου πολιτικού και κοινωνικού σχίσματος που δεν θέλουμε να κατανομάσουμε ή να αντιμετωπίσουμε.

Τρεις θεματικές που καίνε…

Το μεγάλο ταμπού νούμερο 1: Η Ελλάδα έχει γίνει μια χώρα δύο ταχυτήτων όχι οικονομικά, αλλά πολιτικά-συναισθηματικά. Η ΝΔ και οι ψηφοφόροι της ζουν σε μια παράλληλη πραγματικότητα («πάμε καλά, ανάπτυξη, ευρωπαϊκή πορεία»). Το υπόλοιπο 70% του εκλογικού σώματος (ακόμα και κεντροδεξιοί που δεν ψήφισαν ΝΔ) νιώθει ότι η χώρα έχει ξεφύγει από τον έλεγχο. Δεν είναι «αντι-Μητσοτάκης». Είναι ότι δεν πιστεύουμε πια στο ίδιο μέλλον.

Το μεγάλο ταμπού νούμερο 2: Η ακρίβεια παραμένει σοβαρότατο πρόβλημα γιατί η μεσαία τάξη έχει διαλυθεί και δεν το συζητάμε. Δεν είναι μόνο «τιμές». Είναι ότι οι νέοι δεν μπορούν να νοικιάσουν σπίτι, να κάνουν παιδιά, να μείνουν στην Ελλάδα. Οι γυναίκες το νιώθουν πιο έντονα διότι “βλέπουν” ξεκάθαρα το παρόν και το μέλλον των παιδιών τους. Και αντί να το αντιμετωπίσουμε ως δομικό πρόβλημα του παραγωγικού μοντέλου μας (τουρισμός + υπηρεσίες + επιδοτήσεις), το κρύβουμε πίσω από «διεθνείς παράγοντες» και «υπεύθυνη δημοσιονομική πολιτική».

Το μεγάλο ταμπού νούμερο 3: Όλοι οι πολιτικοί ηγέτες έχουν καταρρεύσει στην… εμπιστοσύνη. Ακόμα και ο Μητσοτάκης ο «ισχυρότερος» στη μέτρηση, έχει 58% αρνητική γνώμη. Οι υπόλοιποι είναι χειρότερα. Η κοινωνία δεν πιστεύει και δεν εμπιστεύεται πια σε κανέναν.

Ανάγκη όχι επιλογή…

Η Ελλάδα του 2026 είναι μια χώρα που δεν πιστεύει πια στο πολιτικό της σύστημα και νιώθει ότι η καθημερινότητά της, ακρίβεια, μισθοί, υγεία, ενέργεια, θέρμανση, διασκέδαση κλπ χειροτερεύει, ενώ η «επίσημη αφήγηση» λέει ότι πάμε καλά. Αυτό δεν είναι απλή δυσαρέσκεια. Είναι βαθιά πολιτική αποξένωση. Και όσο δεν το βάζουμε στο τραπέζι ή το καλύπτουμε με «αντιπολίτευση» ή «πολιτική ορθότητα», τόσο πιο πολύ μεγαλώνει. Αν γίνονταν σήμερα εκλογές, η δημοσκόπηση λέει ότι η κυβερνώσα παράταξη θα έπαιρνε ξανά την πρώτη θέση αλλά με πολύ μεγάλη φθορά και χωρίς ελάχιστο ενθουσιασμό. Η αντιπολίτευση είναι παντελώς διαλυμένη ενώ οι νέοι  στρέφονται  προς τα λεγόμενα μικρά κόμματα αν και η αβεβαιότητα δεν δείχνει να γεννάει κάτι καινούργιο, μόνο κατανέμει την ίδια δυσαρέσκεια. Η  ΝΔ κρατάει την πρωτιά μόνο επειδή δεν υπάρχει σοβαρή εναλλακτική. Η κοινωνία ψηφίζει «με μισή καρδιά» ή με διαμαρτυρία. Είναι μια σταθερότητα από αδυναμία, όχι από συναίνεση. Αυτό το σκηνικό είναι εύθραυστο και δείχνει βαθιά πολιτική κόπωση…

Έλεγχος στο… Ελεγκτικό Συνέδριο λόγω σφαλμάτων και παραλείψεων!