Τιμητικός Χρυσός Αλέξανδρος στον Άγγελο Παπαδημητρίου

Το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τίμησε τον ηθοποιό και εικαστικό πριν από την ελληνική πρεμιέρα του «Άγγελος στα πέριξ».

Τιμητικός Χρυσός Αλέξανδρος στον Άγγελο Παπαδημητρίου
Φεστιβάλ Κινηματγράφου Θεσσαλονίκης. Φωτ. : Βασ. Βερβερίδης

Ο Άγγελος Παπαδημητρίου παρέλαβε το Σάββατο 14 Νοεμβρίου τον τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συνολική προσφορά του στο σινεμά και τον ελληνικό πολιτισμό. Το βραβείο στον Άγγελο Παπαδημητρίου απένειμε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Ορέστης Ανδρεαδάκης στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, λίγο πριν από την ελληνική πρεμιέρα του «Άγγελος στα πέριξ» του Φρέντυ Βιανέλλη.

Πριν από την απονομή προβλήθηκαν αποσπάσματα από το «Μετέωρο και Σκιά» του Τάκη Σπετσιώτη και τις ταινίες «Dodo» και «Ξενία» του Πάνου Χ. Κούτρα. Ο Παπαδημητρίου αφιέρωσε τη βραδιά στην Αρετή Αδαμοπούλου, αναφέροντας πως τρεις μέρες νωρίτερα είχε αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. «Πάντα ήξερα ότι ήμουν καλός, και δεν με πείραζε αν θα το μάθαιναν ή όχι οι άλλοι. Χαίρομαι, όμως, που το μάθατε», είπε.

Στο «Άγγελος στα πέριξ» υποδύεται έναν ηθοποιό που διασχίζει το κέντρο της Αθήνας για να φτάσει στο θέατρο. Στη συζήτηση μετά την προβολή, ο Βιανέλλης είπε πως ξεκίνησαν τα γυρίσματα με λίγες βασικές σκηνές και η μία έφερε την άλλη. Ο Παπαδημητρίου, φίλος του σκηνοθέτη εδώ και πενήντα χρόνια, κράτησε κάτι πιο προσωπικό από τη συνεργασία τους. «Θα ήθελα να με θυμούνται όπως με απεικονίζει η ταινία», είπε.

Ο Φρέντυ Βιανέλλης ήταν 74 ετών όταν άρχισε τα γυρίσματα, το 2024. «Είναι μια ώριμη νιότη», είπε, απαντώντας στον Ορέστη Ανδρεαδάκη, που είχε χαρακτηρίσει την ταινία νεανική. Όπως εξήγησε ο σκηνοθέτης, κάθε σκηνή διαρκούσε επτά με οκτώ λεπτά και γυρίστηκε σε ένα πλάνο, με τον διευθυντή φωτογραφίας Δημήτρη Ταμβακάκη να κρατά την κάμερα στο χέρι.

«Ενάμιση χρόνο με βασάνιζε», είπε αστειευόμενος ο Παπαδημητρίου για τον φίλο του. Μέσα από την ταινία, πρόσθεσε, είδε τον εαυτό του σε μεγαλύτερη ηλικία με μια συμπάθεια που μέχρι τότε επιφύλασσε για τον Άγγελο των παιδικών του χρόνων. «Μου έκανε ένα τεράστιο δώρο!»