Μια θολή αναζήτηση για αλλαγή – Το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας, ο Σαμαράς και η Καρυστιανού

Ενόψει δραστικών αλλαγών στον πολιτικό χάρτη, κόμματα, πολιτικοί αναλυτές και δημοσιογράφοι προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν την σημερινή πραγματικότητα.

Η κεντρική διαπίστωση είναι πως η ΝΔ παραμένει να έχει τον πρώτο και κυρίαρχο ρόλο παρά το γεγονός ότι απέχει – προς ώρας – δημοσκοπικά από την αυτοδυναμία Παρόλα αυτά ένα 65-70% στα ποιοτικά ευρήματα δείχνει να μην θέλει σήμερα μια τρίτη συνεχόμενη κυβερνητική θητεία της ΝΔ. Την ίδια ώρα, περίπου ένας στους τέσσερις ερωτώμενους δηλώνει αναποφάσιστος ή τοποθετείται στην «γκρίζα ζώνη». Ένα πρωτοφανές ποσοστό στην μεταπολίτευση.

Το ΠΑΣΟΚ από τα υπάρχοντα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι το μοναδικό που διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό κυβερνητικής προοπτικής. Η Ελληνική Λύση έχει εγκατασταθεί για τα καλά στην τρίτη θέση κοντά σε διψήφιο ποσοστό ενώ η Πλεύση Ελευθερίας χάνει συνεχώς δυνάμεις. ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ είναι σε μεταβατικό στάδιο λόγω Τσίπρα ενώ εκτός ΚΚΕ, τα υπόλοιπα κόμματα (Κίνημα Δημοκρατίας, Φωνή Λογικής, ΜΕΡΑ25, Νίκη)  θα δώσουν μάχη για την είσοδο στη Βουλή.

Πολιτική αναζήτηση

Ένα σημαντικό και ενεργό τμήμα του εκλογικού σώματος είναι ανοιχτό σε νέες πολιτικές προτάσεις. Η αναζήτηση προς το παρόν μοιάζει ασαφής και θολή.

Στην έρευνα της MRB για το OPEN διερευνάται η απήχηση που θα είχαν στην κοινή γνώμη πιθανά νέα κομματικά εγχειρήματα υπό την ηγεσία προσώπων-κλειδιά όπως των Αλέξη Τσίπρα, Αντώνη Σαμαρά και Μαρίας Καρυστιανού.

Η επιστροφή Τσίπρα και ο αναιμικός Σαμαράς

Η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από βουλευτής αξιολογείται θετικά από μια σχετική πλειοψηφία 47,9%, έναντι του 36,6% που την κρίνει αρνητικά. Ωστόσο, η θετική αποτίμηση αυτής της συμβολικής κίνησης δεν μεταφράζεται σε εκλογική δυναμική για ένα ενδεχόμενο νέο κόμμα.

Μια συντριπτική πλειοψηφία 73,4% δηλώνει ότι “Μάλλον” ή “Σίγουρα” δεν θα υποστήριζε ένα νέο κόμμα υπό την ηγεσία του. Μόλις το 21,8% το θεωρεί πιθανό, καταδεικνύοντας ότι ο πολιτικός κύκλος του πρώην πρωθυπουργού φαίνεται, προς το παρόν, να έχει κλείσει για μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος.

Ακόμα πιο περιορισμένη είναι η απήχηση ενός πιθανού νέου κόμματος υπό τον Αντώνη Σαμαρά, με το 79,6% του εκλογικού σώματος να αποκλείει το ενδεχόμενο να το ψηφίσει και μόλις το 15,9% να το εξετάζει θετικά.

Η κοινωνική δυναμική της Καρυστιανού

Στον αντίποδα, η περίπτωση της κ. Μαρίας Καρυστιανού αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική δυναμική, η οποία εδράζεται στην ηθική και όχι στην πολιτική ισχύ.

Η πλειοψηφία των πολιτών (51,1%) επιθυμεί να συνεχίσει τον αγώνα της για τα Τέμπη εκτός πολιτικής, ως μια αυθεντική φωνή της κοινωνίας των πολιτών. Αυτή η προτίμηση αποτελεί μια βαθιά κριτική στο ίδιο το πολιτικό σύστημα, υποδηλώνοντας την επιθυμία για ισχυρές, ανεξάρτητες φωνές που ασκούν έλεγχο στην εξουσία από έξω.

Σε περίπτωση που αποφάσιζε να ιδρύσει κόμμα, καταγράφει ένα αξιοσημείωτο ποσοστό 32,2% που δηλώνει ότι «σίγουρα» ή «μάλλον» θα το ψήφιζε. Το ποσοστό αυτό, αν και μειοψηφικό έναντι του 56,7% που το απορρίπτει, είναι σημαντικά υψηλότερο από τη δυνητική απήχηση των εγχειρημάτων των κ.κ. Τσίπρα και Σαμαρά.

Η κοινωνία εμφανίζεται κουρασμένη από τις γνωστές πολιτικές φιγούρες και ταυτόχρονα αναζητά κάτι διαφορετικό, ακόμα κι αν παραμένει επιφυλακτική απέναντί του. Η περίπτωση της κ. Καρυστιανού δεν σηματοδοτεί την άνοδο μιας νέας πολιτικής δύναμης, αλλά αναδεικνύει την επιθυμία για αλλαγή και την ανάγκη για πρόσωπα που εμπνέουν εμπιστοσύνη, ακόμα κι αν αυτά δεν έχουν σαφή πολιτική ταυτότητα.

Η κινητικότητα κομμάτων και προσώπων και η τελική επιλογή του κρίσιμου 23,2% των αναποφάσιστων θα κρίνει πολλά. Άλλωστε αυτή η ρευστότητα καθιστά τις μακροπρόθεσμες πολιτικές προβλέψεις αναξιόπιστες.