Βουλή: Η αξία της… ασυνέπειας

Ο πρώην πρωθυπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και του Καμμένου και νυν αρχηγός του ΕΛΑΣ δεν πάσχει από πολιτικό σύνδρομο… συγχώρεσης. Πάσχει από μια προχωρημένη μορφή πολιτικής συναισθηματικής δυσπλασίας, είναι ο τύπος που θυμάται τέλεια τι του είπαν οι ευρωπαίοι εταίροι το 2015 όταν χρειαζόταν να ψηφίσει και να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο στη Βουλή, αλλά ξεχνάει τότε που τον αποκαλουσαν «Καραγκιόζη» και «τον πιο ανεπανάληπτο ψεύτη στην Ιστορία». Μάλλον έχει αναπτύξει, στα χρόνια χαλάρωσης και διαλογισμού, μια υπερδύναμη. Την ικανότητα να μετατρέπει πρώην εχθρούς σε ακολούθους και χρήσιμα “εργαλεία”. Σαν να παίζει Tetris με πολιτικά «πτώματα» και τα στοιβάζει τέλεια για να χτίσει το νέο του κάστρο, που αυτή τη φορά λέγεται αλλιώς, διότι το παλιό έχει καεί ή μάλλον το έχει κάψει ο… ίδιος.

Κι ενώ όλοι εστιάζουν στον αντίπαλο και υβριστή από τη Θεσσαλονίκη που έγινε φίλος και ανέλαβε και σπουδαίο κομματικό πόστο έχει ενδιαφέρον να πιθανολογήσουμε για το πώς σκέπτεται ο αρχηγός. Μήπως έχει ανάγκη από επιβεβαίωση… αντιπάλων; Μήπως η απόλυτη εκδίκηση δεν είναι να απορρίψει αυτόν που τον έβριζε πατόκορφα αλλά να τον κάνει αν. εκπρόσωπό του;  Να τον φέρει στη χειρότερη θέση και χαιρέκακα να δηλώνει «…είμαι τόσο μεγάλος που ακόμα και εσύ που με έβριζες τώρα κάνεις ό,τι σου πω”;  Πολλοί δεν πέσαμε από τα σύννεφα, έχουμε καταλάβει ότι στον κόσμο του αρχηγού οι αρχές είναι σαν τα λάστιχα του αυτοκινήτου. Τεντώνονται ανάλογα με την ανάγκη. Τεσσάρων εποχών. Για χειμώνα-καλοκαίρι. Για βουνό-θάλασσα. Για πλατείες και σαλόνια.  Αλλά και ο αν. εκπρόσωπος στην πολιτική του καριέρα εμφανίζεται το ίδιο ευέλικτος. Ταιριάζουν οι κόσμοι τους. Και ο αρχηγός το ξέρει αυτό. Είναι η ίδια λογική και φιλοσοφία με την οποία σχημάτισε κυβέρνηση με ένα δεξιό ή -κατά πολλούς- ακροδεξιό  κόμμα.

ΗΔΗ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΟΙ ΙΘΑΚΕΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ…

Τι να κάνουμε, υπάρχει μια συγκεκριμένη κατηγορία πολιτικών η οποία πιστεύει ότι η προσωπική μαγνητική έλξη είναι τόσο ισχυρή που μπορεί να μετατρέψει εχθρούς σε οπαδούς. Μπορεί να κάνει το κρέας ψάρι. Είναι η ίδια ψυχολογία που έκανε τον αρχηγό να νομίζει ότι μετατρέπει την Ελλάδα σε «πρώτη φορά Αριστερά» ενώ υπέγραφε μνημόνια και έκοβε συντάξεις. Και η βαθύτερη αλήθεια δεν είναι ότι δέχεται τον πρώην αντίπαλο, αυτό δεν εκπλήσσει. Εχει φτάσει σε τέτοιο σημείο η πολιτική μας ζωή, όπου η υποκρισία είναι το λάδι που κάνει τη μηχανή να γυρίζει. Κι αυτό δουλεύει μια χαρά αν δεις τις δημοσκοπήσεις. Τα ψηφοδέλτια είναι γεμάτα από ανθρώπους που προτιμούν την άνεση της συναλλαγής από την ταλαιπωρία της συνέπειας. Συνεπώς ο πρώην υβριστής δεν είναι το πρόβλημα, είναι το σύμπτωμα και ο αρχηγός δεν θέλει να το θεραπεύσει, αντίθετα τέτοιου είδους συμπτώματα και αντιφάσεις τα αξιοποιεί όπως δείχνει και το πολιτικο του παρελθόν. Άλλωστε η… χρόνια πολιτική κυνική προσαρμοστικότητα, με επιπλοκές από οξεία αμνησία προσβολών έχει αποδειχθεί εξαιρετικά καλή για καριέρα έστω κι αν είναι τραγική για την (αυτο)εκτίμηση του εκλογικού σώματος…

Δημοσκοπήσεις: Περιθώριο σφάλματος ή… επιρροής;