Μ. Φραντζελόπουλος: Ο κουρέας δεύτερης γενιάς που επιμένει να χαρίζει την πολυτέλεια του χρόνου

Λευκές υφασμάτινες μπέρτες, ξυράφια αλά παλαιά, αμέτρητα μικρά μπουκαλάκια με after shave και αρώματα, κι όλα αυτά υπό τον ήχο lounge jazz και -κυρίως- τη διάχυτη αίσθηση πως -όχι μόνο το ρολόι- αλλά και ο ίδιος ο χρόνος «πάγωσε» δεκαετίες πριν.

Από τις καρέκλες κουρέματος με τις πολλές δεκαετίες «ζωής» και τις προθήκες με τα παραδοσιακά σύνεργα του επαγγέλματος έως το «όρθιο» -φτιαγμένο από ξύλο και μέταλλο- τηλέφωνο, το οποίο λειτουργεί έως σήμερα, και την ταμπέλα-κληρονομιά από το κατάστημα της Τσιμισκή, το κουρείο του Μίλτου Φραντζελόπουλου στην Πλουτάρχου, στην «καρδιά» της Θεσσαλονίκης, αποπνέει τη γοητεία μιας άλλης εποχής.

Τι κι αν η γυναίκα μονοπωλεί τη βιομηχανία της ομορφιάς, αυτός ο χώρος είναι ένας σύγχρονος «ναός» αφιερωμένος στον άνδρα, με τα προϊόντα που βρίσκονται στα ράφια και τις εξατομικευμένες υπηρεσίες που προσφέρονται να απευθύνονται αποκλειστικά στους κυρίους της πόλης.

Ο δεύτερης γενιάς κουρέας και ιδιοκτήτης της επιχείρησης μιλά στο TheOpinion, για το μεράκι του για την -όπως την χαρακτηρίζει- μικρή «Βουλή» του, τα διάσημα πρόσωπα που περιποιήθηκε τόσο εκείνος όσο και ο πατέρας του, Αντώνης, καθώς την φροντίδα που έχει ανάγκη ο πελάτης.

Ήταν το 1924 όταν ο κ. Αλέξανδρος άνοιξε το κουρείο του στην Τσιμισκή, στο ύψος της Αγίας Σοφίας. Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα θα υποδεχόταν τον νεαρό Αντώνη Φρατζελόπουλο, ο οποίος -μολονότι τότε δεν το γνώριζε- θα κρατούσε ψαλίδι και ξυράφι μέχρι τα 85 του χρόνια, στη νέα -εδώ και 26 χρόνια- διεύθυνση, σχεδόν μέχρι την τελευταία του μέρα στη Γη. Έναν αιώνα μετά, ο Μίλτος, παρέα με τον βοηθό του, Ασκληπειό, συνεχίζουν την παράδοση ετών, σε μία τελετουργία που είναι αυστηρά ανδρική υπόθεση, «επιστρατεύοντας» ακόμη και 3d printer για ένα ξυράφι αλά παλαιά…

«Το κουρείο δεν είναι απλώς χώρος αφιερωμένος στον άντρα, αλλά τόπος συνάντησης και κοινωνικής συναναστροφής», θα πει κρατώντας το ξυράφι προσπαθώντας να τελειοποιήσει το «σβήσιμο» στον αυχένα του πελάτη του και μιλά με λατρεία για τα εργαλεία του, την διπλανή αιωνόβια καρέκλα κουρέματος και τις υφασμάτινες μπέρτες που πλένει και στεγνώνει καθημερινά στο σπίτι του.

«Μου άρεσε», απαντά αφοπλιστικά ερωτηθείς για το πώς επέλεξε να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του. «Στον στρατό το συνειδητοποίησα αυτό. Ήμουν ήδη στη σχολή τρία χρόνια, πήγα φαντάρος και γύρισα. Τότε κατάλαβα ότι δεν ήθελα να ασχοληθώ τόσο πολύ με το γυναικείο. Στο στρατόπεδο είχα τον χώρο μου, τον είχα διαμορφώσει. Αυτό ήθελα να κάνω και αυτό έκανα», συνεχίζει.

«Ο μπαμπάς μου στην αρχή ήταν δύσπιστος ως προς αυτό, τα λεφτά ήταν στο γυναικείο», εξηγεί, «μιλάμε για το 94-95 που τα κομμωτήρια ήταν ακόμη σε άνοδο, τα κουρεία έχουν ανέβει τα τελευταία πέντε χρόνια. Τότε τα κουρεία «έκλαιγαν». Οι δικοί μου φίλοι γίνονταν γιατροί και δικηγόροι ή σπούδαζαν διοίκηση επιχειρήσεων».

Σήμερα, η εικόνα έχει αλλάξει. Τα παραδοσιακά κουρεία γνωρίζουν ξανά μεγάλη άνθηση, χωρίς όμως -όπως λέει- αυτό να σημαίνει πως το επάγγελμα έγινε εύκολο.

«Θέλει μεράκι. Αν δεν υπάρχει, θα φανεί. Η αγορά θα σε “ξεράσει”», σημειώνει χαρακτηριστικά, «δεν αρκεί να βλέπεις ότι κάτι πηγαίνει καλά και να το ακολουθείς. Πρέπει να αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις».

Μια μικρή «Βουλή» στην «καρδιά» της Θεσσαλονίκης

«Προσπαθούμε να παγώσουμε τον χρόνο για 15-20 λεπτά. Ο άνθρωπος το έχει ανάγκη. Είναι κοινωνικό ον και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, ό,τι κι αν γίνει», λέει ο Μάριος Φραντζελόπουλος, περιγράφοντας έναν χώρο που εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα παραμένει κάτι πολύ περισσότερο από ένα κατάστημα που προσφέρει περιποίηση.

«Παλιότερα μάθαινες εδώ τα νέα της γειτονιάς. Υπήρχαν πάντα εφημερίδες, γίνονταν πειράγματα για τις ομάδες, συζητήσεις για την πολιτική και την επικαιρότητα. Ήταν μια μικρή “Βουλή”», λέει χαρακτηριστικά, «βρισκόμασταν και ανοίγαμε ένα θέμα για να σχολιάσουμε την επικαιρότητα και να ενημερωθούμε».

Και ποιοι δεν πέρασαν από το κουρείο του Αντώνη και του Μίλτου στην Τσιμισκή και την Πλουτάρχου;

Ηθοποιοί, τραγουδιστές, λογοτέχνες, αλλά και πολιτικοί, δικαστικοί, καθηγητές πανεπιστημίου, ακόμη και ένας πρώην πρωθυπουργός, έχουν απολαύσει τη φροντίδα των δύο ανδρών.

Ο Κώστας Βουτσάς, ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο Δημήτρης Μητροπάνος -τακτικοί θαμώνες παρακείμενου ξενοδοχείου επί της Τσιμισκή-, αλλά και ο γείτονας Γιάννης Δαλιανίδης, και οι δημοσιογράφοι Δημήτρης Γουσίδης και Αντώνης Κούρτης, είναι μερικοί από αυτούς που κάθισαν στις καρέκλες του κουρείου.

Μάλιστα, ο αείμνηστος Αντώνης Φραντζελόπουλος, κούρευε επί χρόνια τον υπουργό Νίκο Ζαρντινίδη, προσωπικό φίλο του Κωνσταντίνου Καραμανλή. «Όταν πήγαινε στη βίλα Ζαρντινίδη, απέναντι από το κτίριο της Περιφέρειας, έτυχε αρκετές φορές να βρίσκεται εκεί και ο ίδιος ο Καραμανλής και να τον κουρεύει», θυμάται ο Μάριος Φραντζελόπουλος.

Από το κουρείο πέρασαν επίσης ο Σωτήρης και ο Δημήτρης Κούβελας, ο Γεώργιος Τζιτζικώστας, ο Λεωνίδας Κύρκος και δεκάδες ακόμη πολιτικοί, αρκετοί από τους οποίους, όπως αφηγείται, έφταναν ακόμη και λίγο πριν από σημαντικές επαγγελματικές ή πολιτικές συναντήσεις.

«Έχει τύχει να κουρεύω πολιτικό που είχε ραντεβού αμέσως μετά και τελικά το… ραντεβού να έρθει εδώ για να τον περιμένει», λέει χαμογελώντας.

Το αύριο ενός επαγγέλματος που αλλάζει

Παρά την αναβίωση των παραδοσιακών κουρείων τα τελευταία χρόνια, ο ίδιος δεν κρύβει τον προβληματισμό του για το μέλλον του επαγγέλματος. «Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η συνέχεια. Πολλοί συνάδελφοι του πατέρα μου έκλεισαν γιατί δεν υπήρχε κάποιος να συνεχίσει. Είναι γενικότερο πρόβλημα της μικροεπιχειρηματικότητας. Τα παιδιά πολλές φορές δεν θέλουν να ακολουθήσουν και είναι δικαίωμά τους. Όμως δεν βρίσκεις εύκολα ανθρώπους με μεράκι, που να έχουν υπομονή, να είναι συνεπείς και να μη βιάζονται να γίνουν πλούσιοι», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος επιμένει να προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε πελάτη, έχοντας δημιουργήσει μία τεράστια συλλογή after shave και λοιπών ανδρικών προϊόντων -με τα περισσότερα από αυτά να μην αποτελούν συνήθεις επιλογές για τα περισσότερα κουρεία.

«Θέλω ο πελάτης να νιώθει οικεία. Αν μου πει “βάλε μου αυτό”, να μπορώ να το κάνω. Κι εγώ, ως πελάτης, αυτό θα ήθελα. Είναι μια μορφή φροντίδας», εξηγεί.

Ως λάτρης των κουρείων δε θα μπορούσε να μην τα αναζητά σε κάθε πόλη που επισκέπτεται στα ταξίδια που κάνει. «Όπου κι αν πάω, ψάχνω να βρω ένα παλιό κουρείο. Μου αρέσει να βλέπω πώς δουλεύουν, τι κρατούν από την παράδοση», σημειώνει.

Και όταν τον ρωτάς ποιο είναι το όνειρό του, η απάντηση έρχεται σχεδόν αυθόρμητα: «Το όνειρό μου είναι να υπάρξει συνέχεια».