Η στυτική λειτουργία δεν αφορά μόνο το σεξ…

Η στυτική δυσλειτουργία παραμένει ένα θέμα για το οποίο πολλοί άνδρες διστάζουν να μιλήσουν, παρότι αφορά πάνω από το 30% των ανδρών ηλικίας 40 έως 70 ετών.

Η δυσκολία στην επίτευξη ή τη διατήρηση της στύσης δεν είναι πάντα ψυχολογικό ζήτημα· στις περισσότερες περιπτώσεις η αιτία είναι οργανική και συνδέεται με την υγεία των αιμοφόρων αγγείων.

Ο Δρ. Michael J. Blaha, καρδιολόγος του Johns Hopkins, επισημαίνει ότι η στυτική δυσλειτουργία μπορεί να λειτουργήσει ως πρώιμο «καμπανάκι» για σοβαρότερα προβλήματα υγείας.

Σχέση με την καρδιά

Οι άνδρες με στεφανιαία νόσο συχνά εμφανίζουν στυτική δυσλειτουργία, καθώς η μειωμένη ροή αίματος λόγω πλάκας στις αρτηρίες επηρεάζει και την αιμάτωση του πέους. Επιπλέον, ορισμένα φάρμακα για την υπέρταση μπορούν να επιδεινώσουν το πρόβλημα. Η στυτική δυσλειτουργία μπορεί να είναι ένα από τα πρώτα σημάδια ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας, δηλαδή της αδυναμίας των αγγείων να διασταλούν σωστά.

Σύνδεση με τον διαβήτη

Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 αποτελεί άλλο σημαντικό παράγοντα. Τα αυξημένα επίπεδα σακχάρου προκαλούν βλάβες στα αιμοφόρα αγγεία και τα νεύρα που ελέγχουν τη στύση. Σχεδόν οι μισοί άνδρες με διαβήτη παρουσιάζουν και στυτική δυσλειτουργία, σύμφωνα με μελέτη της Σχολής Δημόσιας Υγείας Bloomberg του Johns Hopkins.

Η σημασία της έγκαιρης αξιολόγησης

Η στυτική δυσλειτουργία δεν πρέπει να αγνοείται. Η έγκαιρη αξιολόγηση μπορεί να εντοπίσει υποκείμενα προβλήματα καρδιάς, υπέρτασης ή διαβήτη. Οι άνδρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα στύσης θα πρέπει να ελέγχονται για καρδιολογικούς παράγοντες κινδύνου, ειδικά αν εμφανίζουν και άλλα συμπτώματα όπως δύσπνοια ή πόνο στο στήθος.

Ρόλος του τρόπου ζωής

Οι αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορούν να έχουν σημαντική επίδραση. Υγιεινή διατροφή, τακτική άσκηση, αποφυγή καπνίσματος και σωστός έλεγχος αρτηριακής πίεσης, χοληστερόλης και σακχάρου μειώνουν τον κίνδυνο καρδιακών επεισοδίων και παράλληλα μπορούν να βελτιώσουν τη σεξουαλική λειτουργία.

«Πολλά προβλήματα ξεκινούν από το καρδιαγγειακό σύστημα», καταλήγει ο Δρ. Blaha. «Ο έλεγχος των παραγόντων κινδύνου μπορεί πραγματικά να κάνει τη διαφορά».