10+1 φράσεις που μπορεί να πληγώσουν έναν μπαμπά χωρίς να το καταλάβουμε
theopinion 
Ο μπαμπάς του σήμερα δεν είναι απλώς εκείνος που επιστρέφει από τη δουλειά και περνά λίγο χρόνο με τα παιδιά. Συμμετέχει στο τάισμα, στο μπάνιο, στο διάβασμα, στις δραστηριότητες, στις δύσκολες στιγμές και σε όλες εκείνες τις μικρές καθημερινές υποχρεώσεις που συνθέτουν τη ζωή μιας οικογένειας.
Οι ρόλοι μέσα στο σπίτι έχουν αλλάξει σημαντικά και η φροντίδα των παιδιών δεν θεωρείται πλέον αυτονόητα γυναικεία υπόθεση. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένες φράσεις έχουν επιβιώσει από μια διαφορετική εποχή και μπορεί να δημιουργούν την εντύπωση ότι ο πατέρας είναι λιγότερο ικανός, λιγότερο ενημερωμένος ή απλώς «βοηθά» τη μητέρα αντί να είναι ισότιμος γονιός.
Μερικές φορές μάλιστα δεν χρειάζεται καν να υπάρχει πρόθεση να προσβάλουμε. Μια κουβέντα που λέγεται μηχανικά, πάνω στην κούραση ή ακόμη και για αστείο, μπορεί να περάσει ένα διαφορετικό μήνυμα.
«Μην τυχόν και το ξυπνήσεις»
Η αγωνία για τον ύπνο ενός μωρού είναι απολύτως κατανοητή. Όταν όμως η συγκεκριμένη φράση επαναλαμβάνεται σαν προειδοποίηση κάθε φορά που ο μπαμπάς πλησιάζει το παιδί, μπορεί να δημιουργήσει την αίσθηση ότι δεν εμπιστευόμαστε τον τρόπο με τον οποίο το φροντίζει.
«Η μαμά είναι το αφεντικό»
Ως αστείο μπορεί να ακούγεται ακίνδυνο. Όταν όμως γίνεται συχνή αναφορά, ενισχύει την ιδέα ότι μέσα στην οικογένεια υπάρχει ένας γονιός που παίρνει τις αποφάσεις και ένας δεύτερος που ακολουθεί. Η γονεϊκή συνεργασία δύσκολα χωρά σε τέτοιες ιεραρχίες.
«Να είστε προσεκτικοί»
Μία φορά, φυσικά, είναι απλώς μια έκφραση ενδιαφέροντος. Αν όμως κάθε έξοδος του πατέρα με τα παιδιά συνοδεύεται από οδηγίες και προειδοποιήσεις, το μήνυμα που μπορεί να φτάσει στον άλλο γονιό είναι ότι δεν θεωρείται αρκετά προσεκτικός για να τα φροντίσει μόνος του.
«Έχουν φάει τίποτα τα παιδιά;»
Το φαγητό είναι μία από τις βασικές ανάγκες των παιδιών. Η συγκεκριμένη ερώτηση, ωστόσο, όταν απευθύνεται μονίμως στον πατέρα με τρόπο ελεγκτικό, μπορεί να υπονοεί ότι είναι πιθανό να έχει ξεχάσει κάτι τόσο αυτονόητο.
«Αυτή είναι δουλειά του μπαμπά»
Το να μοιράζονται οι γονείς τις υποχρεώσεις τους είναι απαραίτητο. Διαφορετικό όμως είναι να θεωρούμε ότι υπάρχουν συγκεκριμένες «αντρικές» και «γυναικείες» δουλειές μέσα στην οικογένεια. Τέτοιοι διαχωρισμοί περιορίζουν τελικά και τους δύο γονείς.
«Αυτό δεν το έχει πάρει από μένα»
Τα παιδιά συχνά κληρονομούν χαρακτηριστικά, συνήθειες και συμπεριφορές και από τους δύο γονείς. Όταν ένα χαρακτηριστικό που δεν μας αρέσει αποδίδεται αμέσως στον πατέρα, η κουβέντα μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε έμμεση επίκριση.
«Το κάνεις λάθος»
Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι για να φροντίσει κάποιος ένα παιδί. Αν δεν υπάρχει πραγματικός λόγος ανησυχίας, η συνεχής διόρθωση μπορεί να κάνει τον πατέρα να αισθανθεί ότι κάθε προσπάθειά του αξιολογείται και κρίνεται.
«Δεν ξέρεις εσύ»
Ίσως μία από τις πιο αποθαρρυντικές φράσεις. Ο πατέρας μπορεί να μην κάνει κάτι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το κάνει η μητέρα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γνωρίζει το παιδί του ή ότι δεν έχει αναπτύξει τη δική του σχέση μαζί του.
«Δεν γέννησες εσύ»
Η εγκυμοσύνη και ο τοκετός είναι εμπειρίες που βιώνει σωματικά η μητέρα. Η πατρότητα, όμως, δεν αρχίζει και δεν τελειώνει εκεί. Η συναισθηματική σύνδεση, η φροντίδα και η ευθύνη απέναντι στο παιδί χτίζονται καθημερινά.
«Όλα μόνη μου τα κάνω»
Είναι μια φράση που μπορεί να βγει αυθόρμητα σε μια δύσκολη ημέρα, ιδιαίτερα όταν η κούραση έχει συσσωρευτεί. Όταν όμως ο άλλος γονιός συμμετέχει ουσιαστικά, μπορεί να εκλάβει αυτή την κουβέντα ως πλήρη ακύρωση της προσπάθειάς του. Αν υπάρχει ανισορροπία στις ευθύνες, μια ανοιχτή συζήτηση είναι συνήθως πιο αποτελεσματική από μια γενική κατηγορία.
«Όλα από εμένα περνάνε»
Πίσω από αυτή τη φράση συχνά υπάρχει πραγματική εξάντληση. Το πρόβλημα ξεκινά όταν γίνεται μόνιμη περιγραφή της οικογενειακής ζωής. Αν ο ένας γονιός αισθάνεται ότι κουβαλά μεγαλύτερο βάρος, αξίζει να συζητηθεί συγκεκριμένα ποια καθήκοντα χρειάζεται να μοιραστούν διαφορετικά, αντί ο άλλος να αισθάνεται ότι θεωρείται απλώς «βοηθός».
Η σύγχρονη γονεϊκότητα δεν σημαίνει ότι μητέρα και πατέρας πρέπει να κάνουν τα πάντα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Σημαίνει ότι και οι δύο έχουν χώρο να δημιουργήσουν τη δική τους σχέση με το παιδί, να κάνουν λάθη, να μάθουν και να αναλάβουν ευθύνες.
Και τελικά, ίσως το σημαντικότερο δεν είναι να βρούμε την τέλεια φράση ή να μην πούμε ποτέ κάτι πάνω στην ένταση. Είναι να υπάρχει μέσα στο ζευγάρι αρκετή εμπιστοσύνη ώστε μια άστοχη κουβέντα να μπορεί να συζητηθεί, να διορθωθεί και να μη μετατραπεί σε μόνιμη αμφισβήτηση του ενός γονιού από τον άλλο.
