Φαιδρά Πορτοκαλέα #052: Η ακλάδευτη πορτοκαλιά, η Αληθοφοβία και η Στρογγυλοκρατία, το γεύμα των κυριών, η Πολεοδομιοφαγία, η Μπάρα των διοδίων, Όλα τζάμπα, τα Μαθηματικά του Ακατάσχετου, ο αντιδήμαρχος με το μηχανάκι και η Αγίας Σοφίας…

 Τρία χρόνια στη «Μακεδονία», ένας χρόνος στο TheOpinion.gr, και κανείς δεν κατάφερε να την κλαδέψει

Αν η Θεσσαλονίκη είχε κουδούνι κινδύνου, η «Φαιδρά Πορτοκαλέα» θα χτυπούσε κάθε φορά που κάποιος παράγοντας ανακοίνωνε νέο όραμα με παλιά υλικά, φρέσκια πόζα και μπόλικη κορδέλα για εγκαίνια. Έναν χρόνο τώρα στο φιλόξενο TheOpinion.gr, η στήλη δεν ήρθε για να μοιράσει φιλοφρονήσεις με άρωμα πορτοκαλιού. Ήρθε για να κοιτάξει την πόλη κατάματα και να της πει ότι οι κορδέλες λάμπουν ωραία στις φωτογραφίες, αλλά οι λακκούβες παραμένουν πιο συνεπείς από τις υποσχέσεις. 🍊

Η «Φαιδρά Πορτοκαλέα» και οι ..ιδιόρρυθμοι συνεργάτες της  παρεμβαίνει στα δρώμενα της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο, με τον δικό της τρόπο, γελώντας εκεί όπου οι άλλοι σοβαρεύονται υπερβολικά και σοβαρεύοντας εκεί όπου οι άλλοι γελούν αμήχανα. Δεν ασχολείται μόνο με πλατείες, πεζοδρόμια, έργα και εξαγγελίες που βγαίνουν από τα συρτάρια κάθε προεκλογική άνοιξη. Βάζει στο μικροσκόπιο και την πολιτική ζωή, εκεί όπου οι αρχές γίνονται συνθήματα, τα συνθήματα γίνονται αφίσες και οι αφίσες καταλήγουν να ξεκολλάνε από τον τοίχο πριν προλάβουν να πείσουν κανέναν. Παρακολουθεί και την κοινωνική ζωή, από τις μικρές μας καθημερινές παραξενιές μέχρι τις μεγάλες συλλογικές μας ψευδαισθήσεις, γιατί σε αυτή τη χώρα ακόμη και η αναμονή στην ουρά μπορεί να γίνει πολιτικό σχόλιο. Δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια, ούτε βαρύ ύφος καθηγητή που ξέχασε το χαμόγελό του στο συρτάρι. Παίρνει ένα γεγονός, το γυρίζει στο φως, του τινάζει τη σκόνη και ξαφνικά βλέπεις ότι κάτω από την επίσημη ανακοίνωση κρύβεται συχνά ένα μικρό πανηγύρι αυτοθαυμασμού. 🎭

 Το TheOpinion.gr αξίζει θερμές ευχαριστίες, γιατί άφησε τη στήλη να αναπνεύσει ελεύθερα. Χωρίς λογοκρισία, χωρίς ψαλίδι, χωρίς εκείνη τη διακριτική τρομοκρατία του «γράψ’ το λίγο πιο μαλακά, γιατί θα θυμώσει ο τάδε». Και η στήλη, ως γνωστόν, όταν της λες να το γράψει πιο μαλακά, ψάχνει μολύβι πιο μυτερό. Ενημερώνουμε, λοιπόν, φίλους, εχθρούς και ενδιάμεσους καλοθελητές ότι η «Φαιδρά Πορτοκαλέα» δεν κλαδεύεται κατά παραγγελία, ούτε κάνει ανθοδέσμες για γραφεία επισήμων. Θα συνεχίσει να δίνει τους χυμούς της αδιακρίτως, για κάθε πρόσωπο, κάθε θέμα και κάθε δημόσια παραξενιά που νομίζει ότι μπορεί να περάσει απαρατήρητη φορώντας σοβαρό ύφος. Γιατί η σάτιρα, όταν χάσει την ελευθερία της, καταντά ευχετήρια κάρτα δημάρχου σε βασιλόπιτα συλλόγου. 🦉

Πριν από αυτόν τον χρόνο στο TheOpinion.gr, υπήρχαν σχεδόν τρία χρόνια παρουσίας στη «Μακεδονία», ηλεκτρονική και έντυπη. Εκεί η Φαιδρά έμαθε να περπατά ανάμεσα σε δελτία Τύπου, υποσχέσεις, επιτροπές, συνεδριάσεις και τοπικούς σωτήρες που σώζουν κυρίως τη φωτογένειά τους. Από τότε μέχρι σήμερα, οι καρδερίνες, οι καρακάξες, οι κουκουβάγιες, η Πυθία, οι χαρτορίχτρες και οι δρυΐδες της στήλης βλέπουν, ακούν, ρίχνουν τα χαρτιά, συμβουλεύονται τους καπνούς και γελούν, γιατί αν δεν γελάσεις με τόση σοβαροφάνεια, κινδυνεύεις να την πάρεις στα σοβαρά. 🐦

Ένας χρόνος στο @TheOpinion.gr, λοιπόν, δεν είναι απλώς επέτειος. Είναι απόδειξη ότι η πόλη αντέχει ακόμη το γέλιο, ακόμη κι όταν αυτό της δείχνει τον λεκέ στο επίσημο κοστούμι.

Η σάτιρα είναι ένας καθρέφτης όπου οι θεατές ανακαλύπτουν συνήθως το πρόσωπο όλων των άλλων, εκτός από το δικό τους 🪞

Τζόναθαν Σουίφτ, Ιρλανδός συγγραφέας, σατιρικός, ποιητής και κληρικός

Αληθοφοβία και Στρογγυλοκρατία, το σύνδρομο της Άψογης Πόλης

🦠 Υπάρχει μια παράξενη ασθένεια που φαίνεται να εξαπλώνεται ταχύτερα κι από τις προεκλογικές υποσχέσεις. Την ονομάζουμε Αληθοφοβία, είναι η αλλεργία στην κριτική, η δυσανεξία στην αντίθετη άποψη και ο πανικός που προκαλείται όταν κάποιος τολμήσει να υπενθυμίσει ότι ούτε οι δήμαρχοι, ούτε οι βουλευτές, ούτε οι περιφερειάρχες, ούτε καν οι τοπικοί παράγοντες γεννήθηκαν με φωτοστέφανο και πιστοποιητικό αλάθητου. 😇⚖️

Στην ιδανική πολιτεία των Αληθοφοβικών, όλα λειτουργούν τέλεια. Οι δρόμοι δεν έχουν λακκούβες· έχουν «γεωμετρικές ανωμαλίες». Τα προβλήματα δεν υπάρχουν· απλώς βρίσκονται σε «μεταβατικό στάδιο επίλυσης». Οι καθυστερήσεις δεν είναι καθυστερήσεις· είναι «χρονικές αναπροσαρμογές». Και φυσικά, όποιος επισημάνει κάτι διαφορετικό θεωρείται περίπου δημόσιος κίνδυνος, εχθρός της προόδου και ύποπτος διατάραξης της εθνικής αισιοδοξίας. 🚧🎭

Έτσι γεννήθηκε και η Στρογγυλοκρατία, ένα πολίτευμα άτυπο αλλά ιδιαίτερα δημοφιλές, όπου όλες οι απόψεις πρέπει να είναι στρογγυλεμένες, λειασμένες και αποστειρωμένες από κάθε αιχμή. Να μη θίγεται κανείς, να μη δυσαρεστείται κανείς και, κυρίως, να μη χρειάζεται κανείς να απολογηθεί για τίποτα. Η πραγματικότητα μπαίνει σε γυαλόχαρτο μέχρι να χάσει κάθε γωνία της. 🧽⭕️

Μόνο που η δημοκρατία δεν χτίστηκε πάνω σε χειροκροτήματα. Χτίστηκε πάνω στη διαφωνία, στον έλεγχο και στην ελευθερία του λόγου. Η κριτική δεν είναι προσβολή, είναι εργαλείο. Είναι ο καθρέφτης που δείχνει όχι μόνο τα παράσημα αλλά και τις ρωγμές. Κι όποιος φοβάται τον καθρέφτη, συνήθως δεν φοβάται το ψέμα, φοβάται την αλήθεια. 🪞🔥

Η Θεσσαλονίκη, όπως κάθε ζωντανή πόλη, δεν χρειάζεται χορωδίες αυλοκολάκων. χρειάζεται ανθρώπους που να μιλούν καθαρά, ακόμη κι όταν ενοχλούν. Γιατί οι κοινωνίες δεν προοδεύουν όταν όλοι συμφωνούν. Προοδεύουν όταν κάποιοι έχουν το θάρρος να διαφωνούν. 🧭✊

Εάν θέλετε να μάθετε ποιος σας εξουσιάζει, δείτε ποιον δεν σας επιτρέπεται να επικρίνετε🕯️

 Βολταίρος

Όταν η κλειστή φιλανθρωπική συγκέντρωση των κυριών απέκτησε υφυπουργικό επισκέπτη

Αν ισχύουν όσα κυκλοφόρησαν για την κλειστή γυναικεία φιλανθρωπική συγκέντρωση σε πανάκριβο εστιατόριο της πλατείας Ελευθερίας, τότε η Θεσσαλονίκη απέκτησε ακόμη ένα μικρό αριστούργημα κοινωνικής φαρσοκωμωδίας. Η εκδήλωση, λένε, ήταν μόνο για κυρίες. Όχι «κυρίως για κυρίες», όχι «με γυναικείο άρωμα», όχι «φέρτε και κανέναν γνωστό». Μόνο για κυρίες, για κανέναν άνδρα. Δηλαδή ο ανδρικός πληθυσμός ήταν εκτός καταλόγου, εκτός πρόσκλησης και εκτός πλάνου, σαν κουλούρι Θεσσαλονίκης σε δεξίωση χαβιαριού.

Η πρόσκληση κόστιζε 250 ευρώ το άτομο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ποσό που συνήθως εξασφαλίζει πιάτο, θέση και λίγη κοινωνική επίγνωση. Εκεί όμως φαίνεται πως εμφανίστηκε ο Σταύρος Καλαφάτης, με εκείνη την πολιτική αθωότητα ανθρώπου που βλέπει κλειστή γυναικεία εκδήλωση και τη μεταφράζει ως ανοιχτή άσκηση δημοσίων σχέσεων. Μπήκε, χαιρέτησε, βρήκε χώρο, εγκαταστάθηκε και ξαφνικά μια βραδιά χωρίς άνδρες απέκτησε υφυπουργικό παράρτημα. 🍽️

Και εδώ βρίσκεται το ωραίο. Δεν μιλάμε για απλή παρεξήγηση πόρτας, σαν να μπέρδεψε αίθουσα σε συνέδριο οδοντιάτρων. Μιλάμε για κλειστή γυναικεία συγκέντρωση, όπου ο μοναδικός άνδρας που εμφανίστηκε δεν πέρασε απλώς να πει ένα «καλησπέρα σας» και να εξαφανιστεί ευγενικά. Έμεινε, έφαγε και, κατά τα λεγόμενα, μίλησε κιόλας. Δηλαδή ολοκλήρωσε την τριπλέτα της ελληνικής πολιτικής παρουσίας, εμφάνιση, μενού, όραμα. 🐓

Το όραμα, όπως πάντα, είχε μέσα ανάπτυξη, καινοτομία και εκείνο το ευγενικό σύννεφο λέξεων που κάνει τις προτάσεις να ακούγονται σοβαρές, ενώ το νόημα ψάχνει ταξί για να φύγει. Οι κυρίες, που είχαν πληρώσει για φιλανθρωπία, βρέθηκαν να παρακολουθούν πολιτική ενημέρωση χωρίς να την έχουν παραγγείλει. Κάτι σαν να ζητάς γλυκό και να σου φέρνουν προεκλογικό φυλλάδιο με σαντιγί. 🍰

Ασφαλώς, ο ίδιος μπορεί να το είδε χαριτωμένα, σαν ένα ανθρώπινο μπέρδεμα, από αυτά που συμβαίνουν όταν οι προσκλήσεις μιλούν χαμηλά και οι γραμματείς φορτώνονται τα πάντα. Μόνο που στην πολιτική, το «δεν κατάλαβα» έχει πάντα κόστος. Και εδώ δεν χάθηκαν απλώς 70 επί δύο σταυροί. Χάθηκε κάτι πιο λεπτό, η αίσθηση ότι πριν μιλήσεις σε μια αίθουσα, καλό είναι να ξέρεις αν σε κάλεσε η αίθουσα. 🍊

Η αποστολή της κωμωδίας είναι να διορθώνει τους ανθρώπους διασκεδάζοντάς τους

Μολιέρος

Πολεοδομιοφαγία, το αρπακτικό με τη σφραγίδα στο χέρι

Το είχαμε γράψει στις παλιότερες Πορτοκαλιές και δεν το γράφαμε επειδή ξυπνήσαμε ένα πρωί με καημό για τα τοπογραφικά. Οι πολεοδομίες, σε πολλές περιπτώσεις, έμοιαζαν με δημόσιο γκισέ όπου ο πολίτης έμπαινε άνθρωπος και έβγαινε φάκελος με κατάθλιψη. Ήθελες μια άδεια, μια υπογραφή, ένα χαρτί, και ξαφνικά ένιωθες ότι ζητούσες χάρη από το Βυζάντιο, την Οθωμανική Αυλή και τον θυρωρό της πολυκατοικίας μαζί. 🗂️

Τώρα που έσκασε το φερόμενο κύκλωμα με τις συλλήψεις, τις προφυλακίσεις, τα κουτιά με τα μετρητά, τις εξυπηρετήσεις και τις παραιτήσεις δύο γενικών γραμματέων, κανείς δεν δικαιούται να πέφτει από τα σύννεφα. Στην Ελλάδα όποιος πέφτει από τα σύννεφα, συνήθως έχει ήδη χτίσει αυθαίρετο εκεί πάνω και ψάχνει να το τακτοποιήσει. 🏗️

Η νέα λέξη είναι πολεοδομιοφαγία. Είναι το σπορ όπου τρως χρόνο, χρήμα, νεύρα και εμπιστοσύνη, με συνοδευτικό ένα «περάστε την άλλη εβδομάδα». Ο έντιμος πολίτης κρατά τον φάκελο σαν μαθητής στον διευθυντή, ενώ ο πονηρός ξέρει πόρτες, παραπόρτες, τηλέφωνα και κάτι χαμογελάκια που μυρίζουν περισσότερο από υπόγειο αρχείο. 🧾

Το αστείο, αν μπορεί να το πει κανείς αστείο χωρίς να του πέσει ο σοβάς από την ψυχή, είναι ότι όλοι ήξεραν πως κάτι δεν πάει καλά. Μόνο που στην Ελλάδα το «κάτι δεν πάει καλά» γίνεται κανονισμός λειτουργίας, παίρνει αριθμό πρωτοκόλλου και στο τέλος ζητά και επίδομα επικινδυνότητας. 🐍

Και εδώ υπάρχει η πολιτική ουσία. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με όλα τα στραβά και τα ανάποδά της, δεν διάλεξε το παλιό εθνικό κόλπο, να ρίξουμε ένα χαλί πάνω στο πτώμα και να πούμε ότι είναι διακόσμηση. Άφησε την υπόθεση να ανοίξει, δέχτηκε πολιτικό κόστος, είδε παραιτήσεις και έστειλε μήνυμα ότι τα αρπακτικά δεν θα κάνουν πια τραπέζι μέσα στο κράτος με μαχαιροπίρουνα του Δημοσίου. 🧨

Το ζητούμενο τώρα δεν είναι να πιαστούν μερικοί και μετά να ξαναγυρίσει το σύστημα στο γνώριμο «έλα μωρέ». Το ζητούμενο είναι ξήλωμα. Καθαροί έλεγχοι, ψηφιακά ίχνη, πραγματική ευθύνη και τέλος στο μπαξίσι με κοστούμι. Γιατί η νομιμότητα δεν μπορεί να είναι πολυτελές προϊόν για όσους δεν ξέρουν τον κατάλληλο άνθρωπο. ⚖️

Αν οι άνθρωποι ήταν άγγελοι, καμία κυβέρνηση δεν θα ήταν αναγκαία

 Τζέιμς Μάντισον, Τέταρτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών

Όταν η Μπάρα  των διοδίων γίνεται προεκλογικό μπαλκόνι

Στη χώρα όπου κάθε πρόβλημα λύνεται πρώτα με μια δήλωση και μετά, αν περισσέψει χρόνος, με μια μελέτη, ήρθε πάλι η μεγάλη ιδέα, να καταργηθούν τα διόδια Μαλγάρων, να ανοίξουν οι μπάρες, να χειροκροτήσει ο λαός και να φύγουν όλοι χαρούμενοι για Χαλκιδική, Πιερία και λοιπά σωτήρια παραθαλάσσια βασίλεια.

Βεβαίως, κανείς δεν αγαπά τα διόδια. Ούτε ο οδηγός που ψάχνει ψιλά, ούτε ο συνεπιβάτης που κάνει τον κοιμισμένο, ούτε το πορτοφόλι που παθαίνει μικρό εγκεφαλικό πριν από κάθε μπάρα. Άλλο όμως να λες ότι κάτι πρέπει να αλλάξει και άλλο να πετάς στον αέρα την εύκολη κουβέντα, σαν προεκλογικό χαρταετό με ουρά από αποδείξεις. 💸

Τα Μάλγαρα είναι πράγματι σημείο ταλαιπωρίας. Ουρές, καθυστερήσεις, εκνευρισμός, παράδρομοι που φορτώνονται κίνηση, χωριά που ζουν το κυκλοφοριακό σαν καθημερινό τοπικό πανηγύρι χωρίς κλαρίνα. Αλλά η σοβαρή πολιτική δεν είναι καφενείο με μικρόφωνο. Θέλει σχέδιο, αριθμούς, εναλλακτική λύση, ποιος πληρώνει, ποιος συντηρεί, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν το χειροκρότημα τελειώσει. 🧾

Διότι ο λαϊκισμός έχει ένα μαγικό χάρισμα, μοιράζει δωρεάν πράγματα με λεφτά που δεν έχει, σε δρόμους που δεν συντηρεί, με αποφάσεις που δεν κοστολογεί. Και μετά απορεί γιατί η πραγματικότητα του χτυπάει την μπάρα στο μέτωπο. 🎭

Η πόλη  χρειάζεται ανθρώπους που να σκέφτονται πριν μιλήσουν και να μετρούν πριν υποσχεθούν. Γιατί η φθηνή κουβέντα περνάει τσάμπα, αλλά ο λογαριασμός έρχεται πάντα με διόδια. 🚧

Όπου όλοι σκέφτονται το ίδιο, κανείς δεν σκέφτεται πολύ

 Walter Lippmann, Αμερικανός δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός σχολιαστής

 

Τζάμπα να ’ναι κι ό,τι να ’ναι

Ακούσαμε, λοιπόν, τις πέντε μεγάλες εξαγγελίες που είπε ο Αλέξης Τσίπρας, ο νέος, επανεμφανισθείς, επικεφαλής του κόμματος της ΕΛΑΣ, με ένα λάμδα, και προς στιγμήν νομίσαμε ότι άνοιξε το παλιό συρτάρι της Ιστορίας και βγήκε από μέσα η Σοβιετική Ένωση με καινούργιο λογότυπο, οικολογικό μελάνι και δωρεάν μηνιαία κάρτα. Φθηνότερο ρεύμα, δωρεάν μετακινήσεις, ειδικοί φορείς για τα σπίτια, κατάργηση εξετάσεων, αυξήσεις σε κρίσιμους κλάδους. Όλα ωραία ακούγονται, τόσο ωραία που αρχίζει κανείς να ψάχνει αν στο τέλος της ανακοίνωσης υπάρχει και κουπόνι για τζάμπα αυτοκίνητο με δώρο υαλοκαθαριστήρες. 🚋

Διότι όταν η πολιτική αρχίζει να μοιράζει το «δωρεάν» σαν κουφέτο σε πολιτικό μνημόσυνο, ο πολίτης δικαιούται να ρωτήσει το απλό, ποιος πληρώνει τον δίσκο με τα κουφέτα; Το κράτος δεν έχει μαγικό πορτοφόλι, έχει φορολογούμενους. Και οι φορολογούμενοι, όσο κι αν αγαπούν την κοινωνική δικαιοσύνη, δεν είναι αεικίνητα πορτοκάλια που στύβονται κάθε φορά που κάποιος ανεβαίνει στο βήμα με χαμόγελο σωτήρα. 🍊

Αν το εισιτήριο γίνει τζάμπα, γιατί να μη γίνει τζάμπα και το ενοίκιο; Αν το ρεύμα πέσει με πολιτική εντολή, γιατί να μην πέσει και η βενζίνη με εγκύκλιο; Αν καταργηθούν οι εξετάσεις επειδή είναι ψυχοφθόρες, μήπως να καταργήσουμε και την αναμονή στα ΚΕΠ, τη δίαιτα, τις ουρές στα διόδια και κάθε ανθρώπινη δοκιμασία που χαλάει την ψυχική μας ηλιοφάνεια; 🏠

Το πρόβλημα δεν είναι να στηριχθεί ο αδύναμος. Αυτό είναι καθήκον κάθε σοβαρής πολιτείας. Το πρόβλημα είναι να παρουσιάζεται η οικονομία σαν πανηγύρι όπου ο ταμίας έχει πάει για καφέ και η ορχήστρα παίζει «όλα πληρωμένα». Γιατί τότε η πολιτική παύει να είναι σχέδιο και γίνεται μπουφές υποσχέσεων, όπου όλοι σερβίρονται σήμερα και ο λογαριασμός έρχεται αύριο, με τόκο και συνοδευτική λύπη. 🎪

Όσοι δεν θυμούνται το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν

Τζορτζ Σανταγιάνα, Ισπανοαμερικανός φιλόσοφος

Τα Μαθηματικά του Ακατάσχετου και το δώρο που έγινε μπουρλότο

Επτά χρόνια πέρασαν, άλλαξαν υπουργοί, πλατφόρμες, κωδικοί, εφαρμογές, χρώματα στα λογότυπα και ύφος στις ανακοινώσεις, ώσπου ήρθε επιτέλους η μεγάλη αριθμητική αποκάλυψη. Το ακατάσχετο ανεβαίνει από τα 1.250 στα 1.600 ευρώ. Η χώρα ανάσανε, οι αριθμομηχανές χειροκρότησαν και οι λογιστές έψαξαν αν υπάρχει κουμπί που γράφει «θαύμα». Μόνο που, όπως συμβαίνει συχνά στο ελληνικό κράτος, το θαύμα έχει υποσημείωση, σφραγίδα και μικρά γράμματα στο κάτω μέρος της απόδειξης. 🧮

Προς τιμήν του βουλευτή Α΄ Θεσσαλονίκης Στράτου Σιμόπουλου, το θέμα δεν έπεσε από τον ουρανό με αλεξίπτωτο κοινωνικής ευαισθησίας. Ήρθε κατόπιν δικής του επίκαιρης ερώτησης, και από τους τοπικούς βουλευτές ήταν ο μόνος  που το σήκωσε καθαρά, με επιμονή και κοινοβουλευτική στόχευση. Μπράβο του, διότι όπως έχουμε επισημάνει, ασχολείται με την καθημερινότητα του πολίτη, όχι μόνο με τις κορδέλες, τις φωτογραφίες και τα χαμόγελα που κρατούν περισσότερο από τα έργα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πρωθυπουργός τον επιβράβευσε, αναθέτοντάς του ρόλο κοινοβουλευτικού εκπροσώπου. 👏

Διότι ας πάρουμε έναν κανονικό άνθρωπο, όχι από αυτούς που κατοικούν στις κυβερνητικές παρουσιάσεις με λευκό πουκάμισο και ηλιοβασίλεμα αισιοδοξίας. Έναν εργαζόμενο με 1.100 ευρώ μισθό. Τον Δεκέμβριο, ο εργοδότης του βάζει και το δώρο Χριστουγέννων, άλλα 1.100 ευρώ, σύνολο 2.200 ευρώ. Και εκεί αρχίζει η κρατική τριγωνομετρία. Το κράτος βλέπει τα 2.200, κρατάει προστατευμένα τα 1.600 και τα υπόλοιπα τα κοιτάζει με βλέμμα εισπράκτορα σε λεωφορείο χωρίς εισιτήριο.

Άρα ο πολίτης, που περίμενε το δώρο για να πληρώσει ρεύμα, σούπερ μάρκετ, παιδιά, παπούτσια και ίσως μια βασιλόπιτα χωρίς δόσεις, ανακαλύπτει ότι το δώρο δεν είναι ακριβώς δώρο. Είναι κρατική άσκηση υπομονής. Του το δίνει ο εργοδότης, του το μετράει η τράπεζα, του το μυρίζει η κατάσχεση και στο τέλος του μένει η κορδέλα, για να στολίσει το άδειο πορτοφόλι. 🎁

Το πιο κωμικό είναι ότι αυτό παρουσιάζεται σαν μεγάλη κοινωνική ανάσα. Μόνο που η ανάσα κρατάει μέχρι να μπει δεύτερη πίστωση στον ίδιο μήνα. Εκεί το σύστημα παθαίνει λογιστική ζάλη, μπερδεύει τον μισθό με την ευημερία, το δώρο με πλούτο και τον εργαζόμενο με μικρό πετρελαιοπαραγωγό του Κόλπου. Αν αυτό είναι προστασία, τότε και το σουρωτήρι είναι ομπρέλα, αρκεί να μη βρέχει. ☔

Και εδώ είναι το ζήτημα. Αν πραγματικά το ακατάσχετο θέλει να προστατεύει την αξιοπρέπεια και όχι να παίζει κρυφτό με το ημερολόγιο, τότε τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα πρέπει να μπαίνουν εκτός υπολογισμού. Αλλιώς η αύξηση μοιάζει με ταμειακή παρηγοριά. Ωραία τα 1.600, αλλά όταν μπαίνει διπλή καταβολή, η αριθμητική κάνει τον πολίτη κουμπαρά με τρύπα. 🕳️

 Η πρώτη αρχή είναι να μη ξεγελάς τον εαυτό σου

Ρίτσαρντ Φάινμαν, Αμερικανός θεωρητικός φυσικός

Ο αντιδήμαρχος  που κυνηγά την αταξία με μηχανάκι

Υπάρχουν αντιδημαρχίες που μοιάζουν με γραφείο, καρέκλα και καφέ. Και υπάρχουν αντιδημαρχίες που μοιάζουν με καθημερινό αγώνα δρόμου, όπου ο κοινόχρηστος χώρος είναι κάτι ανάμεσα σε πεζοδρόμιο, τραπεζοκαθισματικό έπος, παράνομο πάρκινγκ, μικρή κοινωνική τραγωδία και ελληνική εφεύρεση χωρίς πατέντα. Σε αυτήν τη δεύτερη κατηγορία έπεσε, ή μάλλον προσγειώθηκε με κράνος, ο Γιώργος Δημαρέλος. 🛵

Ο αντιδήμαρχος Προστασίας Κοινοχρήστων Χώρων και Δημοτικής Αστυνομίας, του δήμου Θεσσαλονίκης, φαίνεται ότι έχει πάρει τη δουλειά του κυριολεκτικά, όχι ως τίτλο σε επιστολόχαρτο, αλλά ως πρωινή περιπολία, επιτόπιο έλεγχο και διαρκή παρουσία. Τον βλέπεις με το μηχανάκι από νωρίς, σαν αστικό διαβήτη που μετράει την πόλη πόντο πόντο, από την Αριστοτέλους μέχρι τα στενά όπου το πεζοδρόμιο θεωρείται προαιρετικό αξεσουάρ. 🏙️

Και εδώ πρέπει να ειπωθεί κάτι καθαρά, ο δήμαρχος  Στέλιος Αγγελούδης έκανε καλή επιλογή. Διότι η συγκεκριμένη θέση δεν θέλει ούτε πολλά μεγάλα λόγια, ούτε δημαρχιακή ποίηση με κορδέλες. Θέλει ψυχραιμία, επιμονή και τη σπάνια ικανότητα να λες στον άλλον ότι δεν μπορεί να απλώσει τη μισή του επιχείρηση πάνω στη διάβαση, χωρίς να ξεκινήσει εμφύλιος με ζαρντινιέρες. 🌿

Ο Δημαρέλος συνεχίζει και το επιτυχημένο έργο του προκατόχου του, Κωνσταντίνου Τσιαπακίδη, προσθέτοντας όμως μια πιο στωική προσέγγιση, πρώτα σύσταση, μετά τάξη, και όταν χρειαστεί, πρόστιμο χωρίς πανηγυρικό τύμπανο. Στην υπόθεση των μουσικών του δρόμου, για παράδειγμα, φάνηκε πως η διοίκηση μπορεί να ακούει, να διορθώνει και να βάζει πλαίσιο, αντί να μοιράζει ραβασάκια σαν κουφέτα δημοτικής αυστηρότητας. 🎻

Τα δύσκολα θέματα της καθημερινότητας, κοινόχρηστοι χώροι, άστεγοι, επαιτεία, φορτοεκφορτώσεις, μηχανάκια σε πεζόδρομους, δεν λύνονται με μαγικό ραβδί. Λύνονται με παρουσία, μέτρο και γείωση στην πραγματικότητα. Ούτε ο άστεγος είναι αριθμός, ούτε ο επαίτης διακοσμητικό πρόβλημα, ούτε το πεζοδρόμιο ιδιοκτησία του πιο θορυβώδους. Εκεί χρειάζεται διοίκηση που να βλέπει άνθρωπο, νόμο και πόλη μαζί. Και προς το παρόν, ο Δημαρέλος δείχνει ότι δεν διοικεί από απόσταση ασφαλείας, αλλά μέσα από την πόλη, εκεί όπου η Θεσσαλονίκη ιδρώνει, γκρινιάζει, παρκάρει στραβά και μετά ζητάει κατανόηση. 👏

Το εμπόδιο στη δράση προωθεί τη δράση. Ό,τι στέκεται εμπόδιο στον δρόμο, γίνεται ο δρόμος

 Μάρκος Αυρήλιος.

Αγίας Σοφίας, η λωρίδα που εξαφανίστηκε πριν στρωθεί

Στην Αγίας Σοφίας ζούμε πάλι το παλιό θεσσαλονικιώτικο θαύμα, ένα έργο ξεκινάει ως ανάπλαση, συνεχίζει ως κυκλοφοριακό σταυρόλεξο και καταλήγει να το λύνουν οι κάτοικοι από τα μπαλκόνια, με καφέ στο χέρι και νεύρο στο μάτι. Στην αρχή μάθαμε ότι από Τσιμισκή μέχρι Μητροπόλεως θα υπάρχει μία λωρίδα ήπιας κυκλοφορίας. Μετά μάθαμε ότι η μελέτη λέει πεζόδρομος, αλλά αν το μποτιλιάρισμα αρχίσει να ψέλνει τροπάρια στη Μητροπολίτου Ιωσήφ και Κούσκουρα, ίσως ξαναδούμε τη λωρίδα. Δηλαδή, η πόλη δεν σχεδιάζεται, παρακολουθείται σαν ριάλιτι, άμα φωνάξει πολύ το κοινό, αλλάζει το σενάριο 🚗

Και εν τω μεταξύ, η Κούσκουρα, η Μητροπολίτου Ιωσήφ και οι γύρω μικροί δρόμοι έχουν μετατραπεί σε μικρό αστικό πείραμα υπομονής. Ο κάτοικος που θέλει να πάει στο σπίτι του δεν οδηγεί, μυείται σε τελετή αντοχής. Κάνει κύκλους, σταματάει, ξαναξεκινάει, βλέπει τον ίδιο πεζό τρεις φορές και στο τέλος αναρωτιέται αν μένει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης ή σε λαβύρινθο με μόνιμο Μινώταυρο το διπλοπαρκαρισμένο βαν 🏙️

Ο Δήμος σωστά θέλει δημόσιο χώρο, ομορφιά, ανάσα και πεζούς. Αλλά δημόσιος χώρος χωρίς πρακτική κυκλοφοριακή πρόβλεψη γίνεται ωραία καρτ ποστάλ για όσους δεν κατοικούν εκεί. Διότι άλλο πράγμα η ανάπλαση και άλλο να αναπλάθεται καθημερινά η πίεση των κατοίκων, μέχρι να αποκτήσουν όλοι χαρακτήρα βυζαντινού μάρτυρα με άδεια στάθμευσης 🛵

Αν λοιπόν άλλαξε το σχέδιο, ας ειπωθεί καθαρά. Αν δεν άλλαξε, ας εφαρμοστεί καθαρά. Και αν ακόμη το σκέφτονται, ας κατέβουν μια καθημερινή ώρα αιχμής στην περιοχή, όχι με υπηρεσιακό φάκελο, αλλά με αυτοκίνητο κατοίκου. Εκεί θα καταλάβουν ότι η πόλη δεν είναι μακέτα, είναι άνθρωποι που θέλουν να φτάσουν σπίτι τους πριν γεράσει το φανάρι 🚦

Οι πόλεις έχουν την ικανότητα να προσφέρουν κάτι σε όλους, μόνο όταν δημιουργούνται από όλους

Τζέιν Τζέικομπς, Αμερικανοκαναδή συγγραφέας, δημοσιογράφος και ακτιβίστρια για τις πόλεις