Φαιδρά Πορτοκαλέα #050: Ο χρησμός για την ΕΛΑΣ, ο Τρούπωσε, η Ελλάδα των ισχυρών, η δημοσκόπηση, η Τράπεζα της Ελλάδος, η δημαρχιακή βράβευση, η δεύτερη ευκαιρία και η κυβερνητική εφαρμογή του αυτονόητου…

Ὁ Χρησμὸς τῆς Πυθίας περὶ τοῦ ΕΛΑΣ

Περί του νέου κόμματος αιτηθήκαμε χρησμόν Πυθίας…..

Καὶ ἠρωτήθη ἡ Πυθία ὑπὸ τῶν προσκυνητῶν,

«Ὦ σεβασμία, τί σημαίνει ἡ ἀνακοίνωσις τοῦ νέου κόμματος τοῦ Ἀλεξίου;»

Καὶ ἡ Πυθία ἀνεστέναξε τρίς, ἐκοίταξε πρὸς τὴν δύσιν, ὅπου κατοικοῦσιν αἱ δημοσκοπήσεις, καὶ εἶπεν,

«Τὸ σημεῖον ἐδόθη. Τὸ ὄνομα ἐφάνη. Τὸ κόμμα ἐξῆλθεν εἰς τὴν ἀγορὰν, ὡς νέον ἅρμα μὲ παλαιὰν ἠχώ. ΕΛΑΣ τὸ ὠνόμασαν οἱ γραφεῖς, ἐπιστροφὴν τὸ εἶπον οἱ πιστοί, ἐπανάληψιν οἱ δύσπιστοι καὶ εὐκαιρίαν ὅσοι ἔτι φυλάττουσιν παλαιὰ φυλλάδια εἰς τὰ συρτάριά των.

Προχθὲς αἱ λέξεις ἐστάθησαν ἐπὶ τοῦ βάθρου καὶ ἐζήτησαν χειροκρότημα. Ἄλλαι ἦσαν νέαι, ἄλλαι ἐνεδύθησαν νέαν χλαμύδα, ἀλλὰ τὸ πρόσωπον αὐτῶν ἐφαίνετο γνώριμον εἰς τοὺς παλαιοτέρους.

Ἡ Πυξὶς ἔμεινεν εἰς τὸ συρτάριον, ἡ Ἰθάκη εἰς τὸν χάρτην, ἡ Λάουρα εἰς τὰ παρασκήνια καὶ τὸ ΕΛΑΣ ἐξῆλθεν ἐμπρός, ὡς στρατηγὸς ὁ ὁποῖος γνωρίζει τὸ πεδίον τῆς μάχης, ἀλλὰ ἀγνοεῖ ἔτι τὸ μέγεθος τοῦ στρατεύματος.

Ἑπτὰ δεσμεύσεις ἀνυψώθησαν εἰς τὸν ἀέρα ὡς περιστεραὶ τελετῆς. Αἱ τρεῖς ἐπέταξαν ὑπὲρ τῶν καμερῶν, αἱ δύο ἐκάθισαν ἐπὶ τῶν μικροφώνων καὶ αἱ λοιπαὶ ἀναζητοῦσιν ἔτι τόπον προσγειώσεως.

Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ γνώριμον μειδίαμα ὡμίλησε περὶ τοῦ αὔριον, ἀλλὰ τὸ χθὲς ἐκάθητο εἰς τὴν πρώτην σειράν, εὐπρεπῶς ἐνδεδυμένον καὶ μὲ πρόσκλησιν εἰς τὴν χεῖρα. Οἱ μὲν εἶπον· «Ἰδοὺ ἡ νέα ἀρχή». Οἱ δὲ εἶπον· «Ἰδοὺ ἡ παλαιὰ ἀρχὴ μὲ νέαν πινακίδα». Καὶ οἱ τρίτοι, οἱ φρονιμώτεροι, ἠρώτησαν· «Καὶ ὁ λογαριασμὸς τίς θὰ τὸν πληρώσῃ;»

Τὸ ΠΑΣΟΚ ἐμέτρα τὸ κέντρον μὲ μεζούραν, μὴ τυχὸν καὶ τοῦ τὸ ἀφαιρέσωσιν μαζὶ μὲ τὴν κουλτούραν. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἀνεζήτει παλαιοὺς χάρτας. Ἡ Δεξιὰ παρετήρει ἡσύχως, διότι ὅταν οἱ ἄλλοι μοιράζουσι καθίσματα εἰς κενὴν αἴθουσαν, ὁ θεατὴς κερδίζει τὴν παράστασιν.

Καὶ πρόσεχε, ὦ θνητέ. Διότι εἰς τὴν πολιτικὴν ἄλλο εἶναι νὰ ἀλλάζῃς ὄνομα καὶ ἄλλο νὰ μετακινῇς καρδίας. Ἐὰν τὸ νέον ἅρμα ἔχῃ νέους ἵππους, ἴσως διαβῇ τὸν ποταμόν. Ἐὰν ὅμως οἱ ἵπποι εἶναι οἱ αὐτοί, τότε ὁ ποταμὸς θὰ γελάσῃ, ἡ ὄχθη θὰ χειροκροτήσῃ καὶ ὁ βαρκάρης θὰ ζητήσῃ προκαταβολήν.

Ταῦτα ἐλάλησεν ἡ Πυθία καὶ ἀπεσύρθη εἰς τὸ ἄδυτον, διότι εἶχεν ἀρχίσει νέα δημοσκόπησις καὶ οἱ θεοὶ ἠθέλησαν νὰ γελάσωσιν πρῶτοι.» 🔮

Έτσι και Τρούπωσε, Τρούπωσε…

Ο Κώστας Βουτσάς το είχε πει αθάνατα, «έτσι και τρούπωσα, τρούπωσα». Και φαίνεται πως η ατάκα, από κινηματογραφική κωμωδία, έγινε πολιτική μέθοδος. Γιατί στην περίπτωση του Νίκου Νυφούδη, δεν έχουμε απλώς μετακίνηση. Έχουμε πολιτικό παρκούρ με σκαρφάλωμα, πέρασμα από παράθυρο και προσγείωση στο γραφείο Τύπου. 🎭

Ο άνθρωπος πέρασε από ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΣΥΡΙΖΑ και τώρα βρέθηκε αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου στην ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα. Δηλαδή αν η πολιτική ήταν πολυκατοικία, ο Νυφούδης δεν θα είχε διαμέρισμα, θα είχε αντικλείδι για όλες τις εισόδους και εξόδους🗝️

Το απολαυστικότερο όμως είναι το παρελθόν. Διότι ο ίδιος, σύμφωνα με δημοσιεύματα, παλιότερα στόλιζε τον Τσίπρα με εκφράσεις που δεν ήταν ακριβώς ανθοδέσμη πολιτικού πολιτισμού. Τον είχε χαρακτηρίσει, μεταξύ άλλων, «ανεπανάληπτο ψεύτη» και «καραγκιόζη». Και τώρα, ξαφνικά, η Ιστορία έκανε ανακαίνιση, άλλαξε ταμπέλα και το παλιό ανάθεμα έγινε δελτίο Τύπου.🤹‍♂️

Βέβαια, στη δημοκρατία ο καθένας έχει δικαίωμα να αλλάζει γνώμη. Το θέμα είναι να μην την αλλάζει τόσο συχνά, ώστε να χρειάζεται service κάθε τρεις μήνες. Ο Νυφούδης μοιάζει με πολιτικό σουγιά, ανοίγει όπου υπάρχει ανάγκη, κόβει όπου φυσάει ο άνεμος και στο τέλος μπαίνει πάλι στην τσέπη του επόμενου σχεδίου. 🧰

Η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα ήθελε πρόσωπα με εμπειρία. Και πράγματι, πήρε άνθρωπο με εμπειρία στις διαδρομές. Από εδώ, από εκεί, από παρακεί, ώσπου τελικά, έτσι και τρούπωσε, τρούπωσε. Μόνο που στην πολιτική, όταν τρυπώνεις πολλές φορές, κάποια στιγμή δεν σε περνούν για στέλεχος, αλλά για ρεύμα αέρος. 🌬️

Εμπρός καλές μου καρακάξες τραγουδήστε «Κραα, κραα, κραα…»

Το μυστικό της επιτυχίας είναι η ειλικρίνεια. Αν μπορείς να την προσποιηθείς, τα κατάφερες.

Τζορτζ Μπερνς, Αμερικάνος κωμικός, ηθοποιός και παρουσιαστής

Η Πόλη της Γεύσης πεινάει από τζίρο

Η Θεσσαλονίκη, η πόλη που έκανε το κουλούρι πολιτιστικό θεσμό και το τραπέζι λαϊκή συνέλευση, ανακάλυψε ξαφνικά ότι η γαστρονομία δεν χορταίνει με βραβεία. Μπορεί να μπήκε πανηγυρικά στο δίκτυο της UNESCO, μπορεί οι τοπικοί άρχοντες να φωτογραφίζονται δίπλα σε πιάτα με ύφος γευσιγνώστη του ΟΗΕ, αλλά στα ταμεία των εστιατορίων ακούγεται πλέον ο αντίλαλος του άδειου συρταριού. 🍽️🏆😔

Τα νούμερα δεν μασούν τα λόγια τους, γιατί δεν έχουν λεφτά ούτε για μασητικό. Ο τζίρος της εστίασης στη Θεσσαλονίκη έπεσε 5,9% στο πρώτο τρίμηνο, όταν πανελλαδικά η πτώση ήταν 1,9% και στην Αττική σχεδόν ανεπαίσθητη. Δηλαδή η πόλη της μπουγάτσας, του μεζέ και της μεταμεσονύκτιας τυρόπιτας έφαγε την καρπαζιά με γαρνιτούρα απογοήτευσης. 📉🥙😟

Οι πολίτες, πιεσμένοι από λογαριασμούς, ενοίκια και τιμές που ανεβαίνουν σαν ζυμάρι σε φούρνο χωρίς επίβλεψη, κόβουν την έξοδο. Το τραπέζι των τεσσάρων έγινε καναπές των δύο, πίτσα στο κουτί και σουβλάκι με πολιτική ανάλυση από το τάμπλετ. Ακόμη και οι τουρίστες, που κάποτε αναζητούσαν τοπική κουζίνα, συχνά καταλήγουν σε γρήγορη λύση, γιατί και το ταξίδι πλέον θέλει λογιστή. 🍕📱🏠

Και εδώ αρχίζει η σοβαρή υπόθεση. Δεν μιλάμε για πολυτέλεια, αλλά για χιλιάδες εργαζόμενους, μικρομεσαίους, οικογένειες, προμηθευτές, ανθρώπους που κρατούν ζωντανές γειτονιές. Στη Γερμανία κατέβασαν τον ΦΠΑ στο φαγητό της εστίασης στο 7%, στη Γαλλία υπάρχουν μειωμένοι συντελεστές, ενώ εμείς σερβίρουμε κατανόηση με απόδειξη λιανικής και χαμόγελο υπουργικού δελτίου Τύπου. 🍴

Η Θεσσαλονίκη δεν χρειάζεται άλλο μετάλλιο, χρειάζεται ανάσα. Οι φορείς οφείλουν να ζητήσουν μέτρα τώρα, όχι μετά το τελευταίο λουκέτο, όταν θα βαφτίζουν την καταστροφή αναδιάρθρωση αγοράς. Μείωση βαρών, ρυθμίσεις, στήριξη ενέργειας, κίνητρα κατανάλωσης και σοβαρή τουριστική σύνδεση με την τοπική κουζίνα χρειάζονται χθες. Αλλιώς θα μετράμε κλειστά μαγαζιά και θα χειροκροτούμε πινακίδες. Και τότε, καμία γαστρονομική διάκριση δεν θα πληρώνει μισθούς, ενοίκια και ασφαλιστικά χαράτσια, ούτε θα κρατά αναμμένα τα φώτα στις παλιές γωνιές της δικής μας πόλης πια. 🚪📋💡🌆

Οι άνθρωποι που αγαπούν το φαγητό είναι πάντα οι καλύτεροι άνθρωποι

Τζούλια Τσάιλντ 🍳❤️

Δημοσκόπηση με φωτοφίνις και πολιτικούς που έμειναν στο ζέσταμα

Η νέα δημοσκόπηση της Palmos Analysis για το TheOpinion έπεσε στη γαλάζια Θεσσαλονίκη σαν θερμόμετρο σε προεκλογικό πυρετό. Άλλοι είδαν τη θερμοκρασία τους να ανεβαίνει, άλλοι άρχισαν να ψάχνουν παγοκύστες, και κάποιοι ανακάλυψαν ότι η αναγνωρισιμότητα δεν είναι ακριβώς αυτό που γράφει η κάρτα επισκέψεως, αλλά αυτό που θυμάται ο πολίτης όταν δεν τον κυνηγά η ΔΕΗ, η εφορία και η λακκούβα της γειτονιάς του. 📊

Η Έλενα Ράπτη εμφανίζεται πρώτη στο γενικό κοινό, επιβεβαιώνοντας ότι στην πολιτική μερικές φορές η αναγνωρισιμότητα είναι σαν το καλό άρωμα, μπαίνει πριν από εσένα στο δωμάτιο. Ο Κώστας Γκιουλέκας, όμως, στους ψηφοφόρους της ΝΔ παίρνει την πρωτιά και δείχνει ότι το κομματικό ακροατήριο δεν ξεχνά εύκολα όσους έχουν γράψει χιλιόμετρα στην πίστα. Ο Σταύρος Καλαφάτης κρατά γερά, ο Μαργαρίτης Σχοινάς εμφανίζεται με ευρωπαϊκό αέρα, ενώ ο Δημήτρης Κούβελας αποδεικνύει ότι στην πολιτική το επώνυμο είναι σαν παλιό κρασί, αρκεί να μην ξινίσει στην κάλπη. 🍷

Μέσα σε αυτή την αριθμητική παρέλαση, ευχάριστη έκπληξη για τον απλό κόσμο είναι και η παρουσία του Στράτου Σιμόπουλου, που βρίσκεται σε μια αξιοπρόσεκτα καλή θέση. Χωρίς πολλά τύμπανα, χωρίς υπερβολικά φώτα και χωρίς να χρειαστεί να εμφανιστεί με πολιτικό καπνογόνο στην πλατεία Αριστοτέλους, δείχνει ότι διατηρεί επαφή με ένα κοινό που τον αναγνωρίζει και τον υπολογίζει. Καμιά φορά, στην πολιτική, το χαμηλόφωνο περπάτημα ακούγεται περισσότερο από τα μεγάφωνα. Και αυτό, σε εποχή γενικής φασαρίας, δεν είναι λίγο. 🚶‍♂️

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι ποιος τερμάτισε πρώτος, αλλά ποιοι έμειναν να κοιτούν τη γραμμή του φίνις από απόσταση ασφαλείας. Γιατί η εποχή δείχνει να ζητά καινούρια πρόσωπα, νέα ενέργεια, φρέσκες λέξεις, λιγότερη κομματική ναφθαλίνη. Μόνο που μερικά καινούρια πρόσωπα, αντί να μπουν σαν αέρας ανανέωσης, μοιάζουν με φυλλάδιο που το πήρε ο αέρας στην Τσιμισκή. Υπάρχουν, κυκλοφορούν, αλλά ο κόσμος ακόμη αναρωτιέται ποιος τα τύπωσε. 🗳️

Οι χαμηλές πτήσεις ορισμένων δείχνουν ότι η πολιτική δεν είναι απλώς θέμα παρουσίας, αλλά θέμα πατήματος. Δεν αρκεί να είσαι νέος, πρέπει και να φαίνεσαι χρήσιμος. Δεν αρκεί να σε προωθούν, πρέπει και να προχωράς. Αλλιώς, η δημοσκόπηση γίνεται καθρέφτης χωρίς φίλτρο, και ως γνωστόν, οι καθρέφτες είναι σκληροί, ειδικά όταν δεν έχουν κομματικό φωτισμό. 🪞

Και κάπως έτσι, η Θεσσαλονίκη έστειλε το μήνυμα, θέλει ανανέωση, αλλά όχι άγνωστους με γραβάτα και χαμόγελο φυλλαδίου. Θέλει πρόσωπα που να έχουν λόγο, βάρος, επαφή και λίγο ηλεκτρισμό.

Στην πολιτική, μια εβδομάδα είναι πολύς χρόνος

Χάρολντ Μακμίλαν, Βρετανός πρωθυπουργός

Τράπεζα της Ελλάδος, Θησαυροφυλάκιο με Θυρωρό

Σε αυτή τη χώρα, η δημοκρατία έχει εξελιχθεί σε συνοικιακό μυστήριο με τραπεζική σφραγίδα. Η Βουλή ρωτάει, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας  χαμογελάει θεσμικά, επικαλείται εποπτικούς κανόνες και όλοι ξαφνικά νιώθουμε ότι μπήκαμε σε λέσχη ευγενών, όπου ο λαός αφήνει στην είσοδο το παλτό, την απορία και την απαίτηση να μάθει. Η επιτροπή εγκρίνει, ο αξιωματούχος δεν απαντάει, και το κράτος χειροκροτεί τον εαυτό του σαν θίασος που ξέχασε το έργο, αλλά κράτησε τα κοστούμια. 🎭

Το ζήτημα δεν είναι αν χάθηκε το τεφτέρι του μπακάλη ή το ημερολόγιο κάποιου τραπεζίτη με ευαισθησίες σαλονιού. Μιλάμε για τα business plans των servicers, δηλαδή για χαρτιά που μπορεί να αποφασίζουν αν ένα σπίτι θα παραμείνει σπίτι ή θα βαφτιστεί επενδυτική ευκαιρία, αν μια επιχείρηση θα ανασάνει ή θα μπει σε αναπνευστήρα με έξοδα φακέλου. Και όταν η Βουλή ζητάει να δει τι σχεδιάζεται, η απάντηση μοιάζει με «περάστε άλλη μέρα, σήμερα έχουμε απόρρητο». 📁

Έτσι φτάνουμε στο ελληνικό θαύμα. Ο πολίτης πρέπει να δηλώνει το τελευταίο ευρώ, το ξεχασμένο κέρμα στο παντελόνι, το κουπόνι του σούπερ μάρκετ και, αν γίνεται, και τις τύψεις του. Αν όμως ρωτήσει τι κάνουν οι μεγάλοι παίχτες με δάνεια, σπίτια, εγγυήσεις και ζωές, τότε πέφτει θεσμική καταχνιά. Τόσο πυκνή, που ούτε φάρος στη Χαλκιδική δεν τη διαπερνάει. 🌫️

Το πιο αστείο, δηλαδή το πιο τραγικό με γραβάτα, είναι ότι όλα γίνονται με απόλυτη σοβαρότητα. Κανείς δεν ταράζεται, κανείς δεν σηκώνει φρύδι, κανείς δεν λέει, βρε παιδιά, μήπως αυτό μοιάζει λίγο παράξενο; Όχι. Το σύστημα συνεχίζει, σαν καλολαδωμένη μηχανή που παράγει σιωπή, πρωτόκολλο και απαντήσεις χωρίς απάντηση. Και το χειροκρότημα συνεχίζεται, με άψογη κοινοβουλευτική ευγένεια, πάντα.🕴️

Και ο πολίτης βλέπει την παράσταση από το θεωρείο, πληρωμένο με φόρους, ΕΝΦΙΑ, ρυθμίσεις και μικρές ταπεινώσεις. Δεν έχει πρόγραμμα, δεν έχει επιστροφή χρημάτων, δεν έχει ούτε ποπ κορν να παρηγορηθεί. Έχει μόνο την απορία, σε τι χώρα ζούμε, όταν η Βουλή ρωτάει και η απάντηση μοιάζει με ψίθυρο πίσω από κουρτίνα. 🎟️

Τελικά, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα όπου η διαφάνεια υπάρχει κυρίως στα τζάμια των τραπεζών, για να βλέπεις απέξω πόσο ωραία φωτίζεται το σκοτάδι μέσα. ☀️

Το φως του ήλιου λέγεται πως είναι το καλύτερο απολυμαντικό

Λούις Μπράνταϊς, Αμερικανός νομικός και δικαστής

Ο Πόλεμος, τα ρεπορτάζ και η… αναμονή του Δημαρχείου

Κάπου ανάμεσα στις σειρήνες του πολέμου, στις εκρήξεις της Μέσης Ανατολής και στα χαρακώματα της διεθνούς επικαιρότητας, υπάρχει ένας Θεσσαλονικιός δημοσιογράφος που κουβαλάει στις αποσκευές του περισσότερες εμπόλεμες ζώνες απ’ όσες έχει λακκούβες η πόλη. Ο λόγος για τον Χρήστο Νικολαΐδη, έναν από τους πιο έμπειρους πολεμικούς ανταποκριτές της χώρας, που έχει βρεθεί εκεί όπου οι περισσότεροι από εμάς θα φοβόμασταν ακόμη και να ανοίξουμε την τηλεόραση.

Κατά πληροφορίες, αλλά και ακολουθώντας μια διεθνή πρακτική που εφαρμόζεται σε πολλές πόλεις του κόσμου, συζητείται έντονα το ενδεχόμενο ο Δήμος Θεσσαλονίκης να τον τιμήσει για τη μακρόχρονη προσφορά του στη δημοσιογραφία. Και γιατί όχι; Στο Παρίσι, η δήμαρχος τίμησε δημοσιογράφους με τα μετάλλια της πόλης, αναγνωρίζοντας το θάρρος και την προσφορά τους στην ενημέρωση. Στο Τσενάι της Ινδίας, η δημοτική αρχή βράβευσε δημοσιογράφο για τη συμβολή της στη δημόσια ζωή και στην έγκυρη ενημέρωση. Στο Λαρέντο των Ηνωμένων Πολιτειών, ο δήμαρχος τίμησε δημοσιογράφους και μέσα ενημέρωσης για τις διακρίσεις και την προσφορά τους στην τοπική κοινωνία, ενώ η πόλη διοργάνωσε ακόμη και ειδικές εκδηλώσεις αναγνώρισης του δημοσιογραφικού έργου. Οι άνθρωποι κατάλαβαν κάτι απλό, ότι χωρίς δημοσιογράφους δεν υπάρχει καταγραφή της πραγματικότητας, μόνο φήμες που τρέχουν γρηγορότερα από την αλήθεια.

Η Θεσσαλονίκη, βέβαια, έχει τη δική της ταχύτητα. Εδώ χρειάζονται μερικές επιτροπές, δύο τρεις γνωμοδοτήσεις, καμιά δεκαριά συνεδριάσεις και ίσως μια μικρή αρχαιολογική ανασκαφή για να βρεθεί το κατάλληλο πρωτόκολλο βράβευσης. Μέχρι να ολοκληρωθούν όλα αυτά, υπάρχει ο κίνδυνος ο Χρήστος Νικολαΐδης να καλύψει άλλους πέντε πολέμους, τρεις εκεχειρίες, δύο συνόδους κορυφής και να επιστρέψει με αποκλειστικές εικόνες από κάποιο σημείο του πλανήτη που οι περισσότεροι δυσκολεύονται να βρουν ακόμη και στον χάρτη.

Αν όμως ισχύουν οι πληροφορίες, τότε ο δήμαρχος Στέλιος Αγγελούδης έχει μπροστά του μια εξαιρετική ευκαιρία. Γιατί οι πόλεις δεν τιμούν μόνο καλλιτέχνες, αθλητές, επιστήμονες ή επιχειρηματίες. Τιμούν και εκείνους που μεταφέρουν την αλήθεια από τα πιο δύσκολα μέρη του κόσμου, πολλές φορές με προσωπικό κίνδυνο.

Και η αλήθεια είναι ότι η Θεσσαλονίκη οφείλει να αναγνωρίζει τα δικά της παιδιά πριν τα ανακαλύψουν όλοι οι υπόλοιποι. Διότι όταν ένας δημοσιογράφος έχει διασχίσει πεδία μάχης από τον Λίβανο μέχρι άλλες εμπόλεμες γωνιές του πλανήτη για να ενημερώσει το κοινό, το λιγότερο που μπορεί να κάνει η πόλη του είναι να τον καλέσει στο Δημαρχείο. Χωρίς κράνος, χωρίς αλεξίσφαιρο και, κυρίως, χωρίς καθυστέρηση.

Η δημοσιογραφία είναι να δημοσιεύεις κάτι που κάποιοι δεν θέλουν να δημοσιευθεί. Όλα τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις

George Orwel

Δεύτερη Ευκαιρία με πρώτη δόση την παράνοια

Το ελληνικό κράτος, αυτός ο ευγενικός τιμωρός με γραβάτα και σφραγίδα, ανακάλυψε τη «δεύτερη ευκαιρία». Την έβαλε σε νόμο, την τύπωσε σε φυλλάδια, την έντυσε με ευρωπαϊκό άρωμα και είπε στον μικρομεσαίο, έλα παιδί μου, αν δεν άντεξες, πτώχευσε, παράδωσε ό,τι έχεις, σπίτι, μαγαζί, καρέκλα, ταμειακή, την καλή σου ζακέτα, και ύστερα από τρία χρόνια θα ξαναγεννηθείς οικονομικά. Σχεδόν συγκινητικό, αν δεν ήμασταν στην Ελλάδα, όπου ακόμη και η ανάσταση θέλει κωδικό Taxis. 🧾

Μόνο που την ώρα που ο άνθρωπος φτάνει στο δικαστήριο, με τα χρέη στην πλάτη και την αξιοπρέπεια στο χέρι, εμφανίζεται πάλι το κράτος, όχι ως σωτήρας, αλλά ως αυστηρή θεία σε μνημόσυνο. Από τη μία, το Υπουργείο διαφημίζει τη δεύτερη ευκαιρία, από την άλλη, υπηρεσίες όπως το ΚΕΒΕΙΣ της ΑΑΔΕ στυλώνουν τα πόδια και λένε, όχι κύριε, δεν θα πτωχεύσεις τόσο εύκολα. Δηλαδή σου ανοίγουν την πόρτα, σου βάζουν χαλάκι καλωσορίσματος, και μόλις πατήσεις μέσα, σε περιμένει ο θυρωρός με ρόπαλο. ⚖️

Η ιδέα ήταν σωστή. Να μπορεί ο τίμιος αποτυχημένος, γιατί υπάρχει και αυτό το σπάνιο είδος που δεν κρύβει βίλες στη Μύκονο, να ξανασταθεί. Να μη ζει αιώνια με το χρέος σαν κληρονομικό επίθετο. Να μην τον κυνηγούν μέχρι να δηλώσει στον Άγιο Πέτρο αν έχει ληξιπρόθεσμη οφειλή. Όμως η ελληνική διοίκηση δεν αντέχει την έννοια της αρχής από την αρχή. Θέλει τον πολίτη αιώνιο υπόχρεο, σαν να χρωστάει από προηγούμενη ζωή, πιθανόν από την εποχή που πλήρωνε φόρο στα γρόσια. 🏛️

Και κάπου εκεί χάνεται η λογική, αυτό το δύσμοιρο πλάσμα που στην Ελλάδα χρειάζεται μάρτυρα, υπεύθυνη δήλωση και δύο φωτοτυπίες. Ο νόμος λέει, προχώρα. Η υπηρεσία λέει, στάσου. Η ζωή λέει, τελείωσα. Το πρωτόκολλο λέει, λείπει ένα χαρτί. Και ο άνθρωπος, που κάποτε άνοιξε μαγαζί με όνειρα, τώρα μαθαίνει ότι η ελπίδα εκδίδεται με επιφύλαξη. 📎

Έτσι η δεύτερη ευκαιρία γίνεται πρώτη δοκιμασία νεύρων. Ο επιχειρηματίας παραδίδει την περιουσία του και ζητά καθαρό ορίζοντα. Το κράτος απαντά, περίμενε να σε σώσω, αφού πρώτα αποδείξω ότι δεν αξίζεις να σωθείς. Αν αυτό δεν είναι ελληνική κωμωδία, τότε τι είναι; Μάλλον τραγωδία με αριθμό πρωτοκόλλου και σφραγίδα πλέον σε κάθε δάκρυ του. 🎭

Η ελπίδα δεν είναι η πεποίθηση ότι κάτι θα πάει καλά, αλλά η βεβαιότητα ότι κάτι έχει νόημα, όποια κι αν είναι η έκβασή του

Βάτσλαβ Χάβελ, Τσέχος θεατρικός συγγραφέας, διανοούμενος, αντικαθεστωτικός και αργότερα πολιτικός.

Η κυβέρνηση άκουσε τον θόρυβο κι έπραξε το αυτονόητο

Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα ξεπερνά τη σάτιρα. Και υπάρχουν και στιγμές που η σάτιρα χτυπάει το κουδούνι της πραγματικότητας, εκείνη ανοίγει την πόρτα και λέει, «περάστε μέσα, σας περιμέναμε». 😄📖

Εδώ και δύο εβδομάδες η Φαιδρά Πορτοκαλέα και το TheOpinion.gr χτυπούσαν το ίδιο καμπανάκι για το ζήτημα των 72 δόσεων. Όχι με ντουντούκες και τύμπανα, αλλά με εκείνο το παλιό, δημοσιογραφικό εργαλείο που έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τη δημόσια ζωή, την κοινή λογική. 🔔📰

Γράφαμε ότι η αρχική εικόνα της ρύθμισης έμοιαζε με πρόσκληση σε δεξίωση όπου οι περισσότεροι καλεσμένοι έμεναν έξω από την πόρτα. Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι επαγγελματίες της διπλανής πόρτας, οι άνθρωποι που κρατούν αναμμένα τα φώτα της αγοράς, έβλεπαν τη ρύθμιση και αναρωτιούνταν αν απευθύνεται πράγματι σε αυτούς ή σε κάποιον σπάνιο πληθυσμό που κατοικεί σε διοικητικά εγχειρίδια. 🚪💼

Και ξαφνικά, σύμφωνα με τις πληροφορίες που μας φέρνουν οι καρδερίνες μας με ανθρώπινη φωνή, οι αλλαγές που έρχονται φαίνεται πως ανοίγουν τον δρόμο σε πολύ περισσότερους μικρομεσαίους. Αν επιβεβαιωθούν, θα πρόκειται για μια ουσιαστική βελτίωση που δίνει πραγματικό νόημα στη λέξη «ρύθμιση». 🕊️📬

Δεν γνωρίζουμε αν υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς και λοιποί ένοικοι των διαδρόμων της εξουσίας διαβάζουν τη Φαιδρά Πορτοκαλέα. Δεν αποκλείεται πάντως κάποιο αντίτυπο να τρύπωσε ανάμεσα σε φακέλους, εισηγήσεις και σημειώματα. Ίσως κάποιος να χαμογέλασε, ίσως κάποιος να προβληματίστηκε, ίσως κάποιος να κατάλαβε ότι η αγορά δεν είναι στατιστικός πίνακας αλλά άνθρωποι. 🏛️🤔

Αν τελικά η νέα ρύθμιση αποδειχθεί τόσο βελτιωμένη όσο δείχνουν οι πληροφορίες, τότε θα έχουμε ένα σπάνιο ελληνικό φαινόμενο. Μια κυβέρνηση που άκουσε, μια κοινωνία που μίλησε και ένα site  που απέδειξε ότι η δημοσιογραφία δεν είναι διακόσμηση του δημόσιου βίου αλλά μέρος της λειτουργίας του📰✨

Μείνετε συντονισμένοι. Τις επόμενες ημέρες θα φανεί αν η ιστορία γράφτηκε με μελάνι, με πολιτική βούληση ή με λίγη από τη μαγική σκόνη της Φαιδράς Πορτοκαλέας. 🎩✍️🍊

Η αρχή της σοφίας είναι να αναγνωρίζεις ότι δεν γνωρίζεις τα πάντα

Σωκράτης