Όλα τα είχαμε, οι βραδιές Halloween μας έλειπαν…

Τι του λείπει του ψωριάρη, φούντα με μαργαριτάρι.

Γιορτάζουμε λέει στην Ελλάδα την ημέρα του Halloween όπως στην Αμερική. Μικροί και μεγάλοι ντύνονται λέει κολοκύθες και νυχτερίδες. Ειδικοί φωτισμοί με σπίτια και μαγαζιά, σνακ που να ταιριάζουν στο ντεκόρ και πολλά πολλά αχρείαστα αντικείμενα προς καταναλωτισμό και μόνο. Σε μια εβδομάδα θα έχουμε και τη μέρα των Ευχαριστιών, λέτε να αναζητήσουμε νωρίτερα τη γαλοπούλα; Εδώ θα μου πείτε οι διαφημίσεις για τα Χριστούγεννα στο ραδιόφωνο ξεκίνησαν από το -63. Δύο μήνες και τρείς μέρες πριν.

Αν το δεις από πλευράς ανάγκης της αγοράς τότε πάω πάσο. Δίνουν αγώνα επιβίωσης οι έμποροι. Απέναντι σε λογαριασμούς, ακρίβεια, οφειλές στο δημόσιο και τα ταμεία. Δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Οπότε κάθε ευκαιρία για κατανάλωση είναι αποδεκτή να χρησιμοποιηθεί με κάθε τρόπο.

Αλλά σε κοινωνικό επίπεδο; Δεν το βλέπω από τη σκοπιά των ξενόφερτων εθίμων και της δικής μας παράδοσης που έχουμε μια απίστευτη πλέον τάση να αναδεικνύουμε το ένα και να θάβουμε το άλλο.

Απλά υιοθετώντας συνεχώς κάτι που δεν είναι της κουλτούρας σου, κινδυνεύεις να σταματήσεις να έχεις την δική σου κουλτούρα ως έθνος. Τώρα, θα μου πει κάποιος η δική σου κουλτούρα εδώ και 50 χρόνια είναι μουσακάς – τζατζίκι και γύρος. Και το συρτάκι που ήταν κάποτε στις ταινίες του Φίνου, το χάσαμε κι αυτό. Ποιος χορεύει σήμερα;

Δεν ξέρω γιατί μου κάθονται πάντα στραβά όλα αυτά. Είναι ότι στα 44 σκέφτομαι σαν 65+; Είναι γιατί βλέπω να τελειώνουμε σαν έθνος και κοινωνικά και πολιτιστικά και δημογραφικά; Υπερβολή; Μπορεί.

Ας το δούμε κι αλλιώς. Ποια παράδοση έχει πλέον η Τσικνοπέμπτη; Κάποτε ήταν η τελευταία μεγάλη κρεοφαγία πριν την νηστεία. Τώρα και κανείς δεν νηστεύει και κρέας τρώμε κάθε μέρα και ταβέρνα πάμε οπότε θέλουμε.

Μια βραδιά είναι μωρέ. Ακόμη μια ευκαιρία για λίγο ξεγνασιά και χαρά. Που τόσο πολύ την έχουμε ανάγκη.

Πάω να βάλω μια κολοκύθα στο κεφάλι και επιστρέφω….