Άραγε σε 100 χρόνια τι θα γράφουν;

Χθες το βράδυ έφυγε από τη ζωή ο Διονύσης Σαββόπουλος. Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Μάνος Λοΐζος. Αύριο συμπληρώνονται 100 χρόνια από την γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι.

Τρία μεγάλα ονόματα. Τρεις μύθοι της ελληνικής μουσικής. Μπορείς για τον καθένα να γράφεις επί ώρες. Να ακούς για μέρες ολόκληρες το έργο τους, να διαβάζεις ιστορίες από τη ζωή τους. Και να μην σου φτάνει. Να θες κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο.

Ακούγοντας στο ραδιόφωνο την παραπάνω χρονική συγκυρία αυτόματα μου ήρθε στο μυαλό η ερώτηση-απορία. Στις 22 Οκτωβρίου του 2125 άραγε ποιους καλλιτέχνες θα υμνεί ο κόσμος; Για ποιους θα γραφτούν παρόμοια αφιερώματα;

Μπορεί κανένας να φτάσει το επίπεδο αυτών των μύθων; Ή μήπως δεν υπάρχουν πια μύθοι αλλά αναλώσιμα «προϊόντα» του καταναλωτισμού;

Δεν είμαι τόσο… γέρος για να καταδικάσω την σημερινή εποχή, τη νέα γενιά. Μακριά από μένα αυτές οι σκέψεις. Αλλά το γεγονός ότι το σήμερα δεν έχει την ίδια λάμψη με το χθες είναι νομίζω αυταπόδεικτο.

Προσωπικά εκτιμώ ότι είναι η εποχή που δεν κατασκευάζει «μύθους». Δεν προλαβαίνει να γίνει κανείς κιόλας με τόση υπερπροβολή, τόσες πλατφόρμες και βέβαια τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που όσο εύκολα σε ανεβάζουν τόσο σε κατεβάζουν.

Όπως στα τέλη και τις αρχές του προηγούμενου αιώνα υπήρχαν τεράστιες ευκαιρίες για γίνει κανείς από φτωχός πλούσιος, με δεκάδες πετυχημένα παραδείγματα επιχειρηματιών και ευεργετών της χώρας, έτσι συνέβη και στον Πολιτισμό μας.

Σε εξιτάρει να διαβάζεις ότι ο Χατζιδάκις πουλούσε πάγο για να επιβιώσει, ο Λοίζος ήταν σερβιτόρος ή ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου καθάριζε τζάμια στην Αμερική. Αυτή η λογική σκέψη ότι «μόχθησαν» για να γίνουν κάποιοι, ότι βίωσαν την καθημερινότητα της μάζας που μετά απευθύνθηκαν. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας που γεννήθηκαν με ένα τεράστιο ταλέντο και κατάφεραν να το αναδείξουν.

Γιατί μήπως και σήμερα δεν υπάρχουν καλλιτέχνες που να σέρβιραν μπύρες ή δεν μοίρασαν διαφημιστικά πριν κάποιος αντιληφθεί το ταλέντο τους; Για τους πολιτικούς δεν είμαι βέβαιος. Αλλά και πάλι σίγουρα υπάρχουν προσωπικές ιστορίες που πάντα θα συγκινούν τον κόσμο. Όπως τότε, έτσι και σήμερα.

Όμως οι ίδιες ευκαιρίες για πλούτο δεν υπάρχουν σήμερα. Σε εκείνα τα μεγέθη. Μήπως συμβαίνει το ίδιο και στον πολιτισμό; Γίνεσαι «μύθος» από τα views; Από το τικτοκ; Ανερχόμενοι αστέρες εκατοντάδες. Διαμορφωτές της ιστορίας δεν υπάρχουν.

Γράφω, σκέφτομαι, κοιτώ από το παράθυρο του TheOpinion το άγαλμα του Ελευθερίου Βενιζέλου. Και η απορία μου παραμένει. Ποιος θα υμνηθεί 100 χρόνια μετά; Ποιος να συγκριθεί μαζί τους; Με τον Μάνο, τον Μίκη, τον Νιόνιο…