Ποιος ευθύνεται για την τοξικότητα τελικά;

Η ιστορία με τον Άγνωστο Στρατιώτη, όλη η συζήτηση που προκάλεσε η κυβέρνηση και τα συμπεράσματα που βγάζουν στο Μέγαρο Μαξίμου μου θυμίζουν την επιρριψη ευθυνών στο θύμα από τον κακοποιητή του.

Είναι ένα ξεκάθαρο πολιτικό bullying με σχέδιο και τακτική αλλά και πολλούς κακοποιητές μέσω του “στρατού” των καναλιών επικοινωνίας που διαθέτει στη φαρέτρα της η κυβέρνηση.

Ο κακοποιητής ποτέ δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του, αλλά αντίθετα επιμένει ότι η συμπεριφορά του θύματος τον οδήγησε στη βία. Είναι ένας τρόπος χειραγώγησης και ελέγχου από τον δράστη ενώ προσπαθεί να στρέψει την προσοχή μακριά από τον ρόλο του ως δράστης.

Τι συνέβη με το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη; Καλό είναι να θυμηθούμε τα γεγονότα βήμα βήμα.

Είχαμε μια απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα θύματος στην τραγωδία των Τεμπών.

Γιατί έκανε απεργία πείνας; Γιατί ζητούσε να γίνει εκταφή της σωρού του γιού του ώστε να γίνουν οι τοξικολογικές εξετάσεις για να μάθει από τι πέθανε.

Πού έκανε την απεργία πείνας; Όπως βλέπουμε την Βουλή δεξιά από το σημείο όπου είναι γραμμένα με κόκκινη μπογιά τα ονόματα των 57 θυμάτων στα Τέμπη. Μερικά μέτρα από το Μνημείο.

Πού έμενε ο κ. Ρούτσι; Σε ένα αντίσκηνο που στήθηκε σε εκείνο το σημείο πλησίον του σημείου. Ούτε πάνω στο Μνημείο, ούτε δίπλα. Η συμπαράσταση ανθρώπων και η καθημερινή παρουσία πλήθους κόσμου έφερε και άλλα αντίσκηνα ώστε να υπάρξει ένας χώρος τύπου υποδοχής.

Πόσο κράτησε η απεργία πείνας; 23 μέρες. Τόσο έκανε το κράτος να εγκρίνει το αίτημά του. Τόσο η κυβέρνηση όσο και η δικαιοσύνη με δημόσιες δηλώσεις της ηγεσίας της αρχικά ήταν αντίθετες, επικαλούνταν κωλύματα, κατηγορούσαν τους συγγενείς και τους δικηγόρους τους ότι θέλουν να καθυστερήσει η δίκη. Ανάμεσα στα άλλα υπήρξαν και φωνές περί “τσαντιριών” στο Σύνταγμα από ανθρώπους που βάζουν την Αισθητική πάνω από τη Δικαιοσύνη. Υπάρχουν κι αυτοί. Αν είσαι ο λακές του βασιλιά, τι σε νοιάζει αν έξω από τις πύλες ο κόσμος διαμαρτύρεται.

Γιατί έγινε δεκτό τελικά το αίτημα; Γιατί ο Πάνος Ρούτσι άντεξε βιολογικά στην απεργία πείνας και η κοινωνία από την αντιπολίτευση μέχρι τον Αρχιεπίσκοπο στάθηκε στον πλευρό του και θεωρούσε δίκαιο το αίτημα του.

Και τι έκανε η κυβέρνηση αφού τελείωσε η απεργία πείνας και έφυγαν τα αντίσκηνα; Ξεκίνησε μια απόλυτα τοξική συζήτηση για την προστασία του μνημείου. Πρώτα από τις Ένοπλες Δυνάμεις, μετά από την αστυνομία και στο τέλος φτάσαμε να δώσει την καθαριότητα σε ιδιώτες.

Με εξπρές τροπολογία μάλιστα. Τόσο γρήγορη και άμεση τροπολογία για την ακρίβεια δεν έχει φέρει.

Γιατί το έκανε η κυβέρνηση; Έπρεπε να απαντήσει διότι είχε ηττηθεί από τους συγγενείς. Μια ήττα μετά από καιρό καθώς η κυβέρνηση θεωρούσε ότι είχε αφήσει πίσω της την υπόθεση κατηγορώντας την αντιπολίτευση για τα ξυλόλια και για παραπλάνηση των πολιτών.

Και κατάφερε να αλλάξει την ατζέντα. Η αντιπολίτευση σύσσωμη “τσίμπησε”. Ειδικά η προοδευτική μεριά της Βουλής έπεσε στην “παγίδα”. Συμμετείχε σε έναν απόλυτα τοξικό και ανούσιο διάλογο. Λες και ο Πάνος Ρούτσι κοιμόταν πάνω στο Μνημείο.

Η υπόθεση πήρε τρομακτικές διαστάσεις δημοσιότητας, μεγαλύτερη από αυτή που τα σούπερ μάρκετ μείωσαν την τιμή της καβουροδαγκανας για να μας δείξουν ότι συμβάλλουν στην μείωση της ακρίβειας, με το υπουργείο να χειροκροτεί.

Και σήμερα, η κυβέρνηση κατηγορεί την αντιπολίτευση για τοξικότητα και ότι αυτή είναι η πολιτική δύναμη που την καταπολεμά. Δηλαδή, αυτός που ξεκίνησε την τοξική κουβέντα, βγαίνει στο τέλος κι από πάνω.

Και οι πολίτες συνεχίζουν να γυρνούν την πλάτη στο πολιτικό σύστημα βλέποντας όλα αυτά. Και από τις δύο πλευρές. Δεν αντιλαμβάνομαι αν συμφέρει πολιτικά κάποιο συγκεκριμένο κόμμα όλο αυτό το κύμα δυσαρέσκειας. Είναι επικίνδυνο για την Δημοκρατία.