Η Βουλή αρένα, ο πολιτικός διάλογος απών και η Δημοκρατία σε κρίση

Η τελευταία συνεδρίαση στην Βουλή κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την τραγωδία των Τεμπών, ξεπέρασε κάθε όριο κοινοβουλευτικής ευπρέπειας και πολιτικού πολιτισμού.

Βασικά, κοινοβουλευτικής και πολιτικής απρέπειας και α-πολιτισμού. Κραυγές, τραγούδια, αποχωρήσεις, άδεια έδρανα.

Και όλα αυτά στην συζήτηση για τα Τέμπη. Εκεί που θρηνήσαμε 57 ψυχές και η κοινωνία αναζητά απαντήσεις ακόμα, περισσότερα από δύο χρόνια από την τραγική εκείνη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου. 

Τι είδαμε στην συζήτηση για την παραπομπή ή όχι του Κώστα Καραμανλή στο δικαστικό συμβούλιο; Να μετατρέπεται η Βουλή σε αρένα αλληλοκατηγοριών, ύβρεων και κοκορομαχιών. Ένας διάλογος που όφειλε να είναι εστιασμένος στην αναζήτηση της αλήθειας, στην απόδοση ευθυνών και στην αποφυγή επανάληψης παρόμοιων τραγωδιών, εκφυλίστηκε σε ένα αποκρουστικό θέαμα που προκαλεί μόνο απέχθεια και απογοήτευση.

Η κατάπτωση του πολιτικού διαλόγου δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Πριν λίγα χρόνια υπήρχε η εντύπωση ότι η τοξικότητα των μνημονίων είχε περάσει ανεπιστρεπτί.

Κι όμως. Μετά τα Τέμπη ζούμε σταδιακά μια διολίσθηση προς έναν άγονο και τοξικό τρόπο αντιπαράθεσης, όπου η ουσία θυσιάζεται στον βωμό της μικροπολιτικής σκοπιμότητας και του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού.

Τζάμπα οι πολίτες αναμένουν σοβαρότητα, ενσυναίσθηση και υπευθυνότητα από τους εκπροσώπους τους. 

Ορισμένοι θεωρούν ότι γίνονται για επικοινωνιακούς λόγους. Δεν έχουν άδικο. Ειδικά όταν αυτός που φωνάζει και κάνει πάταγο εκτοξεύεται δημοσκοπικά.

Κάποτε πιστεύαμε ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν θέλει αλληλοσπαραγμούς αλλά συνεργασία για το κοινό καλό. Σήμερα μάλλον είμαστε μειοψηφία. Και οι πολλοί πλέον έχουν απαξιώσει την πολιτική και τους θεσμούς.

Αυτή η απαξίωση, με τη σειρά της, έχει άμεσες και καταστροφικές συνέπειες για την ίδια τη δημοκρατία.

Το εκλογικό σώμα, απογοητευμένο και απηυδισμένο από τα όσα βλέπει, στρέφεται όλο και περισσότερο προς την αποχή. Γιατί να συμμετάσχει κανείς σε μια διαδικασία που θεωρεί άγονη, υποκριτική και προσβλητική;

Όταν οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους εκλεγμένους αντιπροσώπους τους και στους θεσμούς, η δημοκρατική συμμετοχή υποχωρεί και η φωνή τους σιωπά.

Αυτό δημιουργεί ένα επικίνδυνο κενό, το οποίο μπορεί να εκμεταλλευτούν δυνάμεις που επιβουλεύονται την ίδια τη δημοκρατική λειτουργία.

Φαύλος κύκλος δηλαδή. 

Μπορούν άραγε οι πολιτικοί μας να αντιληφθούν το μέγεθος του προβλήματος. Για αυτούς που δημιουργούν τον μεγάλο θόρυβο είμαι βέβαιος. Δεν τους ενδιαφέρει καν. Έχουν βρει τον τρόπο να ξεχωρίζουν και παίρνουν τα φώτα της δημοσιότητας. Αυτό θα συνεχίσουν να κάνουν.

Να θεωρούν ότι η Βουλή είναι πεδίο για προσωπικές αντιπαραθέσεις και τηλεοπτικό πλατό για εντυπωσιασμό.

Οι άλλοι που θέλουν επιστροφή στον πολιτικό πολιτισμό, στον σεβασμό της διαφορετικής άποψης και στην ουσιαστική συζήτηση, θα πρέπει να βρουν τον τρόπο και να πείσουν κυρίως τους ψηφοφόρους να τους απομονώσουν.

Αν η Βουλή συνεχίσει να προσφέρει εικόνες ντροπής, τότε η ίδια η δημοκρατία θα πληρώσει το τίμημα. Και τότε βοήθειά μας…