«Θάβουμε τους Νεκρούς»: Όταν το zombie movie γίνεται αλληγορία για το πένθος και την εποχή μας (VIDEO)

Ένα πειραματικό στρατιωτικό όπλο εκρήγνυται κατά λάθος στην Τασμανία, αφανίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους μέσα σε δευτερόλεπτα.

Το σοκ δεν σταματά εκεί: κάποιοι από τους νεκρούς δεν παραμένουν νεκροί. Επανέρχονται, άψυχοι αλλά «ενεργοί», προκαλώντας μια παρατεταμένη κατάσταση τρόμου, σύγχυσης και ψεύτικης ελπίδας για όσους έμειναν πίσω.

Μέσα σε αυτή τη ζώνη καραντίνας, αυστηρά ελεγχόμενη από τον στρατό, η Έιβα (Ντέιζι Ρίντλεϊ) εντάσσεται σε ομάδες περισυλλογής πτωμάτων. Ο πραγματικός της στόχος, όμως, δεν είναι η αποκατάσταση της τάξης. Είναι η αναζήτηση του αγνοούμενου συζύγου της, που βρισκόταν στο επίκεντρο της καταστροφής.

Το ταξίδι της την οδηγεί μέσα από ερημωμένα τοπία, σκοτεινές νύχτες και σκόρπιες ανθρώπινες παρουσίες που παλεύουν να επιβιώσουν — ζωντανοί και «νεκροί». Καθώς οι αναστημένοι γίνονται όλο και πιο επικίνδυνοι, η Έιβα καλείται να αντιμετωπίσει όχι μόνο τον εξωτερικό εφιάλτη, αλλά και το ανοιχτό τραύμα μιας σχέσης που έμεινε μετέωρη.

Ζόμπι, δρόμος και υπαρξιακή αγωνία

Ο Ζακ Χίλντιτς, συνεχίζοντας την αυστραλιανή κινηματογραφική παράδοση των ανοιχτών χώρων και της περιπλάνησης, μετατρέπει το «Θάβουμε τους Νεκρούς» σε ένα ιδιότυπο horror road movie. Η ταινία δανείζεται τα βασικά υλικά του zombie genre —αναπόφευκτες οι αναφορές στον Ρομέρο— αλλά δείχνει από νωρίς ότι δεν την ενδιαφέρει τόσο η Αποκάλυψη όσο το τι μένει μετά.

Οι νεκροί εδώ δεν είναι απλώς τέρατα. Είναι φορείς εκκρεμοτήτων, ανοιχτών λογαριασμών, «τοξικών» καταλοίπων ενός κόσμου που αρνείται να κλείσει τους κύκλους του. Σε αυτό το επίπεδο, το φιλμ αποκτά καθαρά πολιτική και υπαρξιακή διάσταση: ο άνθρωπος παρουσιάζεται ως η μεγαλύτερη απειλή για τον πλανήτη — είτε μέσω των όπλων που κατασκευάζει είτε μέσω της αδυναμίας του να συνυπάρξει.

Η στρατιωτικοποιημένη ζώνη καραντίνας, οι απαγορεύσεις και η πειθαρχία λειτουργούν ως οικεία εικόνα για έναν θεατή που κουβαλά ακόμη τη μνήμη της πανδημίας. Η δυστοπία του Χίλντιτς δεν μοιάζει μακρινή. Αντίθετα, θυμίζει μια πιθανή συνέχεια του παρόντος.

Ανάμεσα στο δράμα και τον τρόμο

Εκεί όπου το «Θάβουμε τους Νεκρούς» κερδίζει – και ταυτόχρονα ρισκάρει-  είναι στην επιλογή του να σταθεί ανάμεσα στο genre και στο δράμα. Ο τρόμος δεν βασίζεται τόσο στο αιματοβαμμένο σοκ όσο στην ατμόσφαιρα: στη φωτογραφία που ισορροπεί ανάμεσα στο γκρίζο του ουρανού και στο αμυδρό φως της ελπίδας, στον ήχο που υποβάλλει διαρκή ανησυχία, στις σιωπές.

Η Ντέιζι Ρίντλεϊ σηκώνει το βάρος αυτής της εσωτερικής διαδρομής με μια ερμηνεία χαμηλών τόνων, ιδιαίτερα δυνατή στις βουβές στιγμές. Η Έιβα  λειτουργεί σαν μια σύγχρονη πρωτόπλαστη: όχι για να ξαναχτίσει τον κόσμο από την αρχή, αλλά για να αποφασίσει τι αξίζει να θαφτεί και τι όχι.

Ωστόσο, αυτή η υβριδική προσέγγιση αφήνει και κενά. Για τους φίλους του καθαρόαιμου horror, η ταινία ίσως μοιάζει συγκρατημένη, χωρίς την ένταση και την κορύφωση που υπόσχεται το είδος. Για όσους αναζητούν κυρίως δράμα, κάποιες επιλογές —φλασμπάκ, σεναριακές παρακάμψεις— μπορεί να φανούν ασαφείς ή ημιτελείς.

Τι μένει τελικά;

Το «Θάβουμε τους Νεκρούς» δεν είναι μια ταινία που σε κερδίζει εύκολα ή ολοκληρωτικά. Είναι όμως μια ταινία που προσπαθεί να πει κάτι για την εποχή μας: για το πένθος που δεν βρίσκει διέξοδο, για κοινωνίες που λειτουργούν σαν «ζωντανοί-νεκροί», για την ανάγκη συνεργασίας ως μοναδική μορφή διαφυγής από τον εφιάλτη.