Maxxine: Το τέλος μιας τριλογίας φιλοδοξίας και τρόμου (VIDEO)

Έξι χρόνια μετά τα αιματηρά γεγονότα του X (2022), η Maxine Minx (Mia Goth) έχει επιβιώσει — και αυτό, για την ίδια, σημαίνει μόνο ένα πράγμα: δικαίωση.

Βρισκόμαστε στο Λος Άντζελες του 1985, σε μια πόλη που ζει υπό τη σκιά του πραγματικού Night Stalker και της ηθικής υστερίας της εποχής. Η Maxine είναι πλέον αναγνωρίσιμη πορνοστάρ και παλεύει να περάσει στο «κανονικό» Χόλιγουντ, κερδίζοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα αμφιλεγόμενο horror sequel με τίτλο The Puritan II.

Όμως το παρελθόν δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ (Kevin Bacon) την παρακολουθεί, αστυνομικοί τη συνδέουν με μια σειρά φόνων που θυμίζουν τις δολοφονίες του Night Stalker, ενώ ένας μυστηριώδης δολοφόνος αρχίζει να εξοντώνει ανθρώπους από το περιβάλλον της. Καθώς τα σώματα πληθαίνουν και η πίεση αυξάνεται, η Maxine αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

Η αποκάλυψη του ενόχου συνδέεται άμεσα με το τραύμα της: ο φανατικά θρησκευόμενος πατέρας της επιστρέφει ως τιμωρός, επιχειρώντας να τη «σώσει» από την αμαρτία και τη δημοσιότητα. Η τελική σύγκρουση, βίαιη και θεατρική, ολοκληρώνεται με τη Maxine να επιβιώνει για ακόμη μία φορά — και να μετατρέπεται, ειρωνικά, σε εθνική ηρωίδα των media. Η καριέρα της απογειώνεται. Το όνειρο πραγματοποιείται.

Το MaXXXine φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως επίλογος της πιο ενδιαφέρουσας horror τριλογίας των τελευταίων ετών. Και πράγματι, σε επίπεδο ύφους, ο Ti West παραδίδει ακόμη ένα κινηματογραφικό γράμμα αγάπης: αυτή τη φορά στο βρώμικο, νεον‑φωτισμένο Χόλιγουντ των ’80s, γεμάτο VHS αισθητική, giallo αναφορές και σατανικό πανικό. Όμως πίσω από τη στιλπνή επιφάνεια, η ταινία σκοντάφτει εκεί που οι X και Pearl μεγαλουργούσαν: στη θεματική της τόλμη.

Η Maxine παραμένει μια καθηλωτική φιγούρα. Η Mia Goth συνεχίζει να αποδεικνύει ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο από scream queen – το βλέμμα της, παγωμένο και φιλόδοξο, κουβαλά ολόκληρη τη μυθολογία της τριλογίας. Ωστόσο, σε αντίθεση με την Pearl, έναν χαρακτήρα βαθιά τραγικό και ανατριχιαστικά ανθρώπινο, η Maxine δεν εξελίσσεται. Δεν μεταμορφώνεται. Επιβιώνει.

Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα. Το MaXXXine επιλέγει τον πιο ασφαλή δρόμο: τον μύθο της Final Girl ως αιώνιας επιζήσασας. Αντί να οδηγήσει την ηρωίδα του στο σκοτεινό συμπέρασμα που υποσχόταν η ίδια η τριλογία – ότι η φιλοδοξία μπορεί να γεννήσει τέρατα – ο West προτιμά να την αγιοποιήσει. Το τραύμα της γίνεται άλλο ένα αφηγηματικό εργαλείο, σε μια εποχή όπου το «γυναικείο τραύμα» στο horror έχει πλέον εξαντληθεί.

Το πιο ειρωνικό είναι ότι η τριλογία είχε ήδη θέσει το τέλειο θεωρητικό πλαίσιο. Στο X και κυρίως στο Pearl, ο West ανέτρεπε τη διάκριση Final Girl και δολοφόνου, προτείνοντας ότι η ηρωίδα και το τέρας είναι καθρέφτες. Στο MaXXXine, αυτός ο καθρέφτης ραγίζει. Η Pearl, ως μορφή, παραμένει πιο ισχυρή στη συλλογική μνήμη από τη Maxine.

Αισθητικά, η ταινία αποζημιώνει. Η φωτογραφία του Eliot Rockett, το soundtrack, τα Easter eggs και οι σκηνές βίας λειτουργούν υποδειγματικά. Ο Kevin Bacon κλέβει σκηνές, το σύμπαν του ’80s στήνεται με μαεστρία και η κινηματογραφική μνήμη ενεργοποιείται συνεχώς. Όμως όλα αυτά μοιάζουν με εξαιρετικό περιτύλιγμα για μια ιδέα που δεν τόλμησε να φτάσει μέχρι τέλους.

Το MaXXXine είναι ένα απολαυστικό, καλοφτιαγμένο φινάλε – αλλά όχι αναγκαίο. Δεν προσθέτει ουσιαστικά κάτι καινούργιο στη μυθολογία της τριλογίας, ούτε ρισκάρει να την ανατρέψει. Κλείνει τον κύκλο με στιλ, αλλά αφήνει πίσω του την αίσθηση ότι το πραγματικό horror της φιλοδοξίας είχε ήδη ειπωθεί καλύτερα.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ’80s πράγμα απ’ όλα: ένα τρίτο μέρος που λάμπει, διασκεδάζει, αλλά υπολείπεται του ίδιου του μύθου του.