Δίκη για το Μάτι: «Έδεσα το νεκρό πατέρα μου μαζί μας με το ράσο του» (Video)
Νέες συγκλονιστικές καταθέσεις για την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι
theopinion 
){kind=icon}
Συνεχίζεται η δίκη για την φωτιά στο Μάτι, με τις καταθέσεις συγγενών των θυμάτων να συγκλονίζουν.
Μαρτυρίες που δεν τις χωρά ο ανθρώπινος νους εισέφεραν και σήμερα στη δίκη για το Μάτι, συγγενείς θυμάτων της φονικής πυρκαγιάς, που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους στις φλόγες μόνοι και αβοήθητοι, όπως είπαν.
Η κυρία Ελένη Παπαποστόλου, η οποία έμεινε στη θάλασσα περίπου τέσσερις ώρες μαζί με τους γονείς της, συγκλόνισε όταν περιέγραψε πως ο ιερέας πατέρας της άφησε την τελευταία του πνοή στο νερό, έχοντας πρώτα σηκώσει τα χέρια του στον ουρανό ζητώντας συγχώρεση.
Η μάρτυρας ανέφερε ότι έδεσε τη σορό του πατέρα της με το ράσο του και άρχισε να κολυμπά μαζί με τη μητέρα της, ώστε να καταφέρουν να βγουν στο λιμάνι της Ραφήνας. Τα μέλη της οικογένειας Τσέκου περιέγραψαν πως έχασαν πατέρα και σύζυγο στις φλόγες, ενώ ο Μιχαήλ Σκαραγκάς εμφανώς φορτισμένος αναφέρθηκε στην απώλεια των δυο γονιών του και τόνισε: «Έχασα τους γονείς μου, το σκυλί μου το σπίτι και καταστράφηκε όλη η περιοχή. Και έχω μια αίσθηση μήπως φταίω κιόλας».
«Παραθερίζαμε στο Μάτι. Ακούστηκε ότι είμαστε καταπατητές. Για μένα έχει σημασία, σαν να μας προσβάλλουν. Κλείνουμε έναν αιώνα στο Μάτι. Ο προ- παππούς μου είχε αγοράσει ένα αγροτεμάχιο εκεί με συμβόλαια. Όλα είναι νόμιμα» είπε αρχίζοντας την κατάθεσή της στη δίκη η κ. Παπαστόλου για να περιγράψει στη συνέχεια πως έχασε τον πατέρα της στην θάλασσα, έχοντας πρώτα προσπαθήσει να φύγουν από την περιοχή με το αυτοκίνητό της, χωρίς όμως να τα καταφέρουν αφού οι δρόμοι είχαν κλείσει και είχαν μποτιλιάρισμα.
Συνεχίζοντας η μάρτυρας κατέθεσε: «Δεν υπήρχε καμία βοήθεια. Κολυμπούσαμε. Η μητέρα μου από τη μια μεριά και ο πατέρας στη μέση. «Μαμά ένας νεκρός» είπε ένα παιδάκι δίπλα μας για τον πατέρα μου. Η μάνα μου έλεγε «παιδί μου άφησε μας, άφησε με να πάω με τον πατέρα σου». Κρύωνε. Της είπα «αν σε αφήσω θα πνιγώ». Κάποια στιγμή είδαμε τα φώτα της Ραφήνας. (…). Φτάσαμε κοντά σε μια βάρκα. Να είναι καλά οι άνθρωποι αυτοί και έτσι μπόρεσαν κάποιοι να σωθούν. Η «Αγία Άννα» το καΐκι μας έσωσε. Εποχιακοί ψαράδες. Αυτά τα παιδιά μάζεψαν κόσμο από τη θάλασσα. Σηκώσανε το πατέρα μου του έκαναν τις πρώτες βοήθειες. Η μητέρα μου σπαρτάραγε, είχε σπασμούς. Μας έφεραν κουβέρτες και νερά. Φτάσαμε στο λιμάνι της Ραφήνας, μας πήραν το ονόματα μας, ο πατέρας μου ήταν τυλιγμένος σε μια κουβέρτα. Ένας Αιγύπτιος έκανε την προσευχή του, σεβάστηκε τον νεκρό. Δεν υπήρχε όμως κανείς να τον παραλάβει. Δεν μπορούσε να γίνει η παραλαβή, ο καπετάνιος ήθελε να φύγει κινδύνευαν και άλλοι. Κάποια στιγμή ήρθε ένα αγροτικό… Το κράτος που ήταν δεν ξέρω…. Δε μπόρεσα να αποχαιρετίσω τον πατέρα μου, να του πω αυτά που ήθελα, να τον χαϊδέψω. Τον κράτησαν πέντε – έξι ώρες, κάνανε πλειστηριασμό τα γραφεία τελετών. Ούτε σε ψυγείο, ούτε σε σάκο. Όλη την εβδομάδα περιμέναμε να μας πουν. Μια το πήγαιναν στο Σχιστό μια στο Γουδί. Πηγαινοφέρνανε και τις σορούς εκτός ψυγείου; «Δώστε τον μας να τον θάψουμε» τους λέγαμε. Μας απαντούσαν ότι χρειάζεται ταυτοποίηση. Μα εμείς τον παραδώσαμε. Ο αδελφός μου έδωσε dna. Εκείνη την ημέρα δεν δούλεψε τίποτα. Όλοι όσοι είχαν το συντονισμό δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Έχω εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες στη κρίση σας».
