Λιβύη: Η απόλυτη διπλωματική σφαλιάρα! Τον είχαμε και τον χάσαμε !

Το πρόσφατο επεισόδιο στη Βεγγάζη, όπου η ευρωπαϊκή αντιπροσωπεία — στην οποία συμμετείχε και ο Έλληνας υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης — εκδιώχθηκε από τις αρχές της ανατολικής Λιβύης, αποκαλύπτει με δραματικό τρόπο την υποβάθμιση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Οι λιβυκές αρχές, με εντολή του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, χαρακτήρισαν την αποστολή “ανεπιθύμητη” και τους αρνήθηκαν την αποβίβαση, στέλνοντας σαφές μήνυμα: η Ελλάδα δεν υπολογίζεται ούτε ως διπλωματικός, ούτε ως γεωπολιτικός παίκτης. Η συμμετοχή μας σε ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες δεν είναι αρκετή όταν η ίδια η χώρα δεν εμπνέει σεβασμό ή αξιοπιστία στην περιοχή.

Το χειρότερο όμως είναι πως η ρήξη με τον Χαφτάρ δεν ήταν αναπόφευκτη — ήταν αποτέλεσμα δικών μας λαθών. Ο Χαφτάρ, για χρόνια, ζήτησε στήριξη από την Ελλάδα: οικονομική βοήθεια, τεχνική υποστήριξη, ακόμη και διπλωματική κάλυψη. Αντί γι’ αυτό, λάμβανε ευχολόγια και άδειες χειραψίες. Την ώρα που άλλες χώρες — όπως η Τουρκία — επένδυαν στρατηγικά στην ανατολική Λιβύη, εμείς περιοριστήκαμε σε συμβολικές κινήσεις. Τώρα, ο Χαφτάρ κάνει το επόμενο βήμα: ανοίγει επίσημα διαύλους με τον Ερντογάν, ανατρέποντας τις ισορροπίες στη Μεσόγειο. Έναν σύμμαχο που κάποτε υποδεχτήκαμε στην Αθήνα, τον χάσαμε αμαχητί. Και το χειρότερο: όχι επειδή μας πολέμησε, αλλά επειδή τον αγνοήσαμε.

Σε αυτή τη συγκυρία, η Ελλάδα δεν έχει περιθώρια για άλλες αυταπάτες. Πρέπει να επανεξετάσει άμεσα τη στρατηγική της στη Βόρεια Αφρική και να αναλάβει πρωτοβουλίες που θα εκθέσουν διεθνώς τη στάση της Λιβύης. Δεν είναι δυνατόν να χρηματοδοτείται από την Ευρώπη μια χώρα που συνειδητά δεν ελέγχει τις μεταναστευτικές ροές και “σπρώχνει” ανθρώπους στις ελληνικές ακτές. Η Ελλάδα οφείλει να πιέσει ώστε να σταματήσει κάθε ευρωπαϊκή ενίσχυση προς τη Λιβύη, αν η τελευταία δεν συνεργαστεί έμπρακτα. Παράλληλα, πρέπει να ενισχύσει με κάθε τρόπο την προστασία των θαλάσσιων συνόρων της, γιατί χωρίς αποτελεσματική φύλαξη, θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε το κόστος της γεωπολιτικής μας αδυναμίας. Ήδη δεχόμαστε διπλωματικά χαστούκια: από την Τουρκία, από την Αίγυπτο λόγω της Μονής Σινά, και τώρα ακόμη και από μια κατακερματισμένη Λιβύη. Ή θα σοβαρευτούμε, ή θα συνεχίσουμε να είμαστε θεατές στην ίδια μας την περιοχή.